ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 10 บทที่ 765-766

เมื่อครู่ยังทำเป็นไม่สนใจอยู่เลยนะ ตอนนี้ถึงกับลืมเรียก ‘ฮูหยิน’ ด้วยซ้ำไป

“เอวหนาจะเป็นอะไรไป ว่ากันว่าสตรีลักษณะนี้ลูกดก” เฉียวเจาจงใจเย้าแหย่สาวใช้น้อย

ปิงลวี่กลับร้อนใจจริงๆ “ฮูหยิน ท่านอย่าจับคู่สุ่มสี่สุ่มห้าเป็นอันขาด เฉินกวงไม่ชอบสือหลิวแน่นอนเจ้าค่ะ”

เฉียวเจาแย้มยิ้มกว้าง

ปิงลวี่ถึงคิดตามทันในตอนนี้ นางกระทืบเท้ากล่าวว่า “ฮูหยิน ไยท่านกระเซ้าข้าเล่า”

ข้ายังไม่หัวเราะเยาะที่เวลาท่านแม่ทัพอยู่เรือนฮูหยินลุกไม่ขึ้นบ่อยๆ แล้วตอนดึกๆ ยังขอน้ำตั้งหลายหนด้วยนะ!

เฉียวเจาหุบยิ้มแล้วเอ่ยถาม “ปิงลวี่ เจ้ากับอาจูต่างเป็นสาวใช้ที่ใกล้ชิดที่สุดของข้า อีกทั้งถึงวัยมีคู่ครองแล้ว ดังนั้นไม่มีอะไรต้องอาย เจ้ารู้สึกว่าเฉินกวงเป็นอย่างไร”

ปิงลวี่ผู้ร่าเริงโผงผางเป็นนิจกลับหน้าแดงทันควัน นางเม้มปากไม่พูดไม่จา

“ถ้าเจ้าไม่มีความคิดนี้ ข้าก็จะถามไถ่สือหลิวแล้วนะ…”

“อย่านะ!” ปิงลวี่รีบเอ่ยปากพูด นางมองสบสายตาแฝงแววยิ้มๆ ของผู้เป็นนาย ก่อนพูดอย่างขัดเขินว่า “อย่างนั้นก็ได้เจ้าคะ”

“อย่างใดหรือ”

“โธ่ ก็อย่างนั้นน่ะสิเจ้าคะ ดีชั่วก็เป็นบุรุษผู้หนึ่ง” ปิงลวี่พูดจบก็วิ่งออกไปอย่างลุกลี้ลุกลน

เฉียวเจาหัวเราะพลางมองไปทางอาจู

แม้อาจูจะหน้าแดง แต่น้ำเสียงสงบนิ่ง “ข้ายังอยากปรนนิบัติฮูหยินอีกสองปีเจ้าค่ะ”

เฉียวเจาไม่ได้ชื่นชอบเป็นแม่สื่อแม่ชัก นางยินดีที่ได้เห็นคนสมหวังในรัก แต่ถ้าไร้ใจนางก็ไม่คิดจะหาคู่ให้สาวใช้ข้างกายตามชอบใจ จึงพยักหน้ากล่าวว่า “อย่างนั้นถ้าวันหน้าได้เจอคนที่ถูกใจก็บอกข้า ขอเพียงคนผู้นั้นประพฤติตนอยู่ในทำนองคลองธรรม ข้าจะไม่ขัดขวางเลย”

“ขอบคุณฮูหยินเจ้าค่ะ” อาจูรีบกล่าวขอบคุณอย่างตื้นตันใจเต็มเปี่ยม

ในฐานะสาวใช้ผู้หนึ่งมีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องการแต่งงานของตนเองได้ส่วนหนึ่ง นี่นับเป็นบุญวาสนาสูงส่งแล้ว

เฉินกวงส่งคนไปปักหลักเฝ้าดู ไม่นานนักคุณชายเล็กของจวนเสนาบดีศาลยุติธรรมก็ลักลอบออกไปพบปะคู่รักอีกครั้ง

เรือนชาวบ้านหลังนั้นไม่โดดเด่นสะดุดตาเลยสักนิด ผู้ที่อยู่อาศัยในบริเวณนั้นถ้าไม่ใช่ขุนนางชั้นผู้น้อยก็เป็นพ่อค้าขายของเล็กๆ น้อยๆ

เมื่อได้ข่าวว่าชายสองคนในเรือนเริ่มนัวเนียกันให้วุ่น ตรงปากตรอกพลันมีเสียงตะโกนดังขึ้นทันที

“จับขโมยๆ…”

ขอเพียงเรื่องที่ประสบพบเจอเป็นการจับขโมยหรือไฟไหม้พรรค์นี้ เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงที่ได้ยินเสียงดังเอะอะล้วนจะออกมาช่วยเหลือ เหนือสิ่งอื่นใดขณะนี้ยังเป็นเวลากลางวันแสกๆ ชั่วเวลาสั้นๆ ก็มีคนออกมาดูเหตุการณ์ไม่น้อย พอเห็นคนทำท่าลับๆ ล่อๆ วิ่งอยู่ข้างหน้า ส่วนคนที่ไล่กวดตามหลังคือเพื่อนบ้านเก่าแก่ที่ตั้งแผงขายอาหารเช้าตรงปากตรอกก็พากันเข้าร่วมขบวนจับขโมยทันที

“เร็วเข้า! เจ้าหัวขโมยนั่นเข้าไปในเรือนหลังนี้แล้ว ปล่อยให้มันหนีไปไม่ได้ มันลักขโมยกระทั่งเงินซื้อโลงศพของข้าไป” คนที่วิ่งตามมาตะเบ็งเสียงบอกดังลั่น

เพื่อนบ้านทั้งหลายได้ยินเช่นนี้แล้วก็เหลือจะทน มีคนอารมณ์ร้อนยกเท้าถีบประตูเรือนเปิดออกทันที จากนั้นทุกคนวิ่งกรูกันเข้าไปในพริบตา

เพลานี้เป็นจังหวะที่คุณชายเล็กของจวนท่านเสนาบดีศาลยุติธรรมกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับคู่รักหนุ่มอยู่ ทันใดนั้นประตูก็เปิดผลัวะออกฉับพลัน มีคนยืนออกันแน่นอยู่หน้าประตู ทั้งหมดต่างมองจนปากอ้าตาค้าง

รอบด้านเงียบสนิทไปชั่วอึดใจก่อนเสียงร้องอุทานจะดังขึ้นเป็นทอดๆ

“ตายจริง! บุรุษหนุ่มทั้งแท่งสองคน บัดสีบัดเถลิงยิ่งนัก!”

“ไฉนมีคนเยี่ยงนี้เป็นเพื่อนบ้านได้ จะไม่ทำให้ฮวงจุ้ยเสียหายหรอกหรือ ไม่ได้ เอาตัวพวกเขาไปส่งทางการ ผิดจารีตประเพณีสิ้นดี”

น่าเวทนาคุณชายเล็กของเสนาบดีศาลยุติธรรมนัก เขาแอบเช่าเรือนหลังนี้ไว้ลับๆ จึงไม่มีใครล่วงรู้ฐานะ เขาถูกคนหลายคนจับมัดเอาไว้อย่างรวดเร็วแล้วจะลากตัวไปส่งทางการ

เมื่อได้ยินว่าต้องไปที่ทำการคุณชายจางตกใจจนขวัญหนีดีหาย ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้เขาไม่กล้าบอกว่าตนเป็นคนตระกูลใดเองเด็ดขาด ได้แต่ดิ้นขัดขืนตะโกนบอกว่าให้ปล่อยไม่หยุด

ตอนนี้เองมีคนอ้าปากพูดขึ้นกะทันหัน “เอ๊ะ! นี่คุณชายเล็กของจวนท่านเสนาบดีศาลยุติธรรมมิใช่หรือ ข้าเคยเห็นหน้าครั้งหนึ่งตอนไปที่ดื่มสุราที่ร้านไป่เว่ย”

คุณชายจางได้ยินว่าฐานะของตนเปิดเผยแล้วก็ทั้งอับอายทั้งร้อนใจจนหน้ามืดสิ้นสติไป