ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 9-บทที่ 10

“อย่าจับ!” จูเยี่ยนร้องตะโกนคำหนึ่ง ไม่แยแสว่าน้ำเสียงของตนดุดันเคร่งเครียดเกินไป เขาล้วงผ้าเช็ดหน้ามาห่อนิ้วมือไว้แล้วค่อยแตะเบาๆ ตรงตำแหน่งที่เป็นเงาสะท้อนของสะพานเล็กในภาพอย่างระมัดระวัง

เขาดึงมือกลับ เห็นคราบหมึกจางๆ บนผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาด แววตาของเขานิ่งขึงไปก่อนจะหันขวับไปมองเฉียวเจา

ท่าทางของสหายรักทำให้ฉือชั่นคาดเดาอะไรได้เลาๆ ทว่ามันยากเกินกว่าที่เขาจะเชื่อจริงๆ สายตาของเขาตรึงอยู่ที่ใบหน้าของเฉียวเจาขณะอ้าปากพูด “เจ้า…”

ด้วยเป็นคำตอบน่าตกใจเกินไป กลับทำให้ถามไม่ออกแล้ว

เฉียวเจาสาวเท้าเนิบๆ เดินมายกกล่องยาวๆ บนโต๊ะหนังสือขึ้นถือประคองด้วยสองมือยื่นส่งให้จูเยี่ยน

ชายหนุ่มรับไว้อย่างงุนงง แต่แล้วคล้ายว่าคิดอะไรขึ้นได้ เขาเปิดกล่องยาวหยิบภาพวาดในนั้นออกมาด้วยท่าทางว่องไว

พอม้วนภาพวาดคลี่ออก เป็นภาพเป็ดเล่นน้ำอันน่าตื่นตะลึง

ทั้งสามคนจับจ้องคราบหมึกบนภาพเป็ดเล่นน้ำรอยนั้นอย่างไม่ละสายตา จากนั้นก้มหน้ามองภาพที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือพร้อมกัน

นอกจากคราบหมึกรอยนั้น ภาพวาดทั้งสองภาพไม่ผิดเพี้ยนกันแม้แต่กระเบียดนิ้วเดียว!

“เหมือนกันทุกประการ นี่…นี่ทำได้อย่างไร” จูเยี่ยนพูดพึมพำ

เขาศึกษาศาสตร์แขนงนี้มาพอสมควร เป็นธรรมดาที่จะดูออกว่าภาพวาดสองภาพเบื้องหน้ามิใช่คล้ายคลึงกันเพียงผิวเผิน หากแต่เอกลักษณ์เด่นของภาพราวกับออกมาจากพิมพ์เดียวกันกระนั้น

“นี่มิใช่การลอกแบบ มิใช่การลอกแบบเด็ดขาด!” จูเยี่ยนส่ายหน้าไปมา เขามองไปทางเฉียวเจาด้วยสีหน้าพิศวง “หลีซาน คุณหนูหลี หรือว่าเจ้ามีภาพเป็ดเล่นน้ำของอาจารย์เฉียวเหมือนกัน”

ภาพเป็ดเล่นน้ำเป็นผลงานชื่อดังในวัยหนุ่มของอาจารย์เฉียวที่แพร่หลายไปทั่ว จึงมิได้มีแค่ภาพเดียว

เฉียวเจาชี้ผ้าเช็ดหน้าที่กำลังจะโดนจูเยี่ยนขยำจนยับยู่ยี่แล้ว

เขาก้มหน้าลง คราบหมึกจางๆ บนผ้าเช็ดหน้ารอยนั้นย้ำเตือนเขาว่าข้อกังขาเมื่อครู่นี้ช่างน่าขันปานใด

เขายอมจำนนกะทันหัน เอ่ยถามขึ้นว่า “เจ้าทำได้อย่างไร”

เด็กสาวผู้หนึ่งสามารถวาดภาพชื่อดังของอาจารย์เฉียวได้ถึงขั้นที่ดูไม่ออกว่าของแท้หรือของเทียม แล้วคนที่ปกติภาคภูมิใจในทักษะการวาดภาพของตนอยู่มากเช่นเขาจะไม่เป็นที่น่าหัวร่อหรือไร

“ลอกแบบเจ้าค่ะ ข้าเคยบอกไว้มิใช่หรือว่าข้าชื่นชมเลื่อมใสอาจารย์เฉียวมากก็เลยลอกแบบภาพวาดของท่านเสมอๆ” เฉียวเจาพูดอย่างซื่อสัตย์ นางมิได้โกหก

ตอนเริ่มเรียนวาดภาพ ท่านปู่วาดเป็ดง่ายๆ ตัวเดียวให้นางลอกแบบอยู่นานถึงสามปีเต็ม ต่อมาก็ให้นางวาดภาพเป็ดในสระน้ำหลังสวนซิ่งจื่อเป็นเวลาอีกครึ่งปี หลังจากนั้นถึงนางหลับตาก็วาดภาพเป็ดได้ อีกทั้งภาพเป็ดที่วาดออกมาไม่ว่าจะเป็นอิริยาบถใด คนอื่นเห็นแล้วล้วนยากจะแยกความแตกต่างจากภาพของท่านปู่ได้

ตามถ้อยคำจากปากท่านปู่คือเป็ดที่นางวาดมีจิตวิญญาณเหมือนกับภาพเป็ดจากปลายพู่กันของท่านแล้ว เมื่อจิตวิญญาณเดียวกัน ต่อให้องค์ประกอบผิดแผกกัน คนนอกก็จะนึกว่าวาดด้วยฝีมือคนเดียวกัน