ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 9-บทที่ 10

ท่านปู่บอกนางว่าเมื่อใดที่นางใส่จิตวิญญาณให้แก่ภาพเป็ดจากปลายพู่กันตนตามที่ตนเองเข้าถึงได้ เมื่อนั้นทักษะการวาดภาพถึงนับว่าบรรลุถึงแก่นแท้แล้ว

น่าเสียดายที่นางมีพรสวรรค์ในทักษะการวาดภาพไม่สูง เห็นทีว่าชั่วชีวิตนี้คงหมดหวังแล้ว

“ลอกแบบ?” จูเยี่ยนพึมพำพูดทวนสองคำนี้อย่างใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาไม่เชื่ออย่างแน่นอนว่าเป็นแค่การลอกแบบง่ายดายเท่านี้ บางทีนางอาจมีพรสวรรค์กระมัง

“เหมือนเหลือเกิน นี่ออกจะเหมือนเกินไปแล้ว! แม่นางน้อย…ไม่ใช่สิ คุณหนูหลี นี่เจ้าเป็นคนวาดจริงๆ หรือ” หยางโฮ่วเฉิงมองเฉียวเจาตาไม่กะพริบ

นางส่งยิ้มให้เขาแล้วมองไปทางฉือชั่น “พี่ฉือ เช่นนี้ให้ท่านนำกลับไปรายงานตัวได้หรือไม่เจ้าคะ”

ใบหน้าชายหนุ่มฉายอารมณ์หลายหลากปนเปกันไป หลังเขานิ่งเงียบไปนานครู่หนึ่งถึงพยักหน้า หมุนกายเดินฉับๆ ออกไป

หยางโฮ่วเฉิงอธิบายด้วยรอยยิ้มจืดเจื่อน “อย่าได้ใส่ใจ เจ้าคนผู้นั้นคงจะรู้สึกเสียหน้าน่ะ”

พอคิดไปถึงภาพวาดฝีมือขั้นเซียนนั่นแล้ว เขาพลันกระดากใจที่จะเรียก ‘แม่นางน้อย’ อีก จึงหันหน้าไปเอ่ยกับจูเยี่ยน “ในนี้อึดอัดอย่างไรก็ไม่รู้ พวกเราออกไปกันเถอะ”

จูเยี่ยนมองเฉียวเจาอย่างพินิจก่อนพยักหน้าอย่างขอไปที “อื้อ”

เมื่อกลับมาที่หัวเรืออีกครา จูเยี่ยนยืนข้างราวรั้วไม่พูดไม่จา

หยางโฮ่วเฉิงตบไหล่เขา “เป็นอะไรไป สะเทือนใจหรือ”

จูเยี่ยนยิ้มฝืดๆ

ฉือชั่นซึ่งเอนพิงราวรั้วอยู่จู่ๆ พูดขึ้นเสียงเบาว่า “นางเป็นบุตรสาวของอาลักษณ์ชั้นผู้น้อยผู้หนึ่งจริงหรือ”

ด้วยมิใช่คนในแวดวงเดียวกัน เขาไม่รู้หรอกว่าสำนักราชบัณฑิตมีอาลักษณ์หลีผู้นี้อยู่หรือไม่ แต่กลับรู้สึกว่าตระกูลเช่นนั้นไม่อาจเลี้ยงดูบ่มเพาะบุตรสาวที่หลักแหลมเจ้าปัญญาปานนี้ออกมาได้

“มีอะไรน่าสงสัยรึ หรือว่านางยังจะโกหกเรื่องพวกนี้” หยางโฮ่วเฉิงไม่คิดเช่นนั้น

ฉือชั่นมองจูเยี่ยนปราดหนึ่งถึงเอ่ยขึ้น “ข้ารู้สึกไม่วายว่ามันแปลกพิสดารเกินไป จื่อเจ๋อจ้างอาจารย์ชื่อดังมาสอนสั่งชี้แนะตั้งแต่เด็กยังวาดภาพอย่างนั้นไม่ได้เลยนะ”

มุมปากของจูเยี่ยนกระตุกริกๆ อีกฝ่ายยังมีมโนธรรมอยู่หรือไม่ เขาคับข้องใจมากพอแล้ว ยังถูกยกมาเปรียบเทียบอีก

หยางโฮ่วเฉิงมองจูเยี่ยนปราดหนึ่งเช่นกัน ก่อนจะพูดอย่างโผงผางว่า “นี่ก็ไม่น่าแปลกแล้ว คนแต่ละคนมีพรสวรรค์ไม่เท่ากัน ดังเช่นอาจารย์เฉียวที่มีชื่อเสียงกระฉ่อนทั่วแผ่นดินท่านนั้น ผู้คนใต้หล้าก็ไม่เคยได้ยินว่าบิดาของเขามีกิตติศัพท์ความเก่งกาจเช่นใด”

พรสวรรค์ พรสวรรค์…

เชิงอรรถ

คุณชายจูผู้ถูกสหายรักอีกคนหนึ่งแทงใจซ้ำอีกแผลเป็นผลสำเร็จลอบกล้ำกลืนโลหิตคำต่อไปกลับลงคอ

* กระดาษเซวียนจื่อ เป็นกระดาษคุณภาพสูง เนื้อกระดาษนิ่มเหนียวไม่ขาดง่าย ดูดซึมหมึกสม่ำเสมอ

* ต้นไป๋หยาง เป็นไม้ยืนต้น ลำต้นตรงสูง ใบค่อนข้างใหญ่ ทนต่อความหนาวเย็นและความแห้งแล้ง

* วอโค่ว เป็นคำเรียกโจรสลัดชาวญี่ปุ่นในสมัยโบราณ

** ต๋าหลู่ เป็นคำเรียกชนเผ่าป่าเถื่อนทางทิศเหนือของจีนในสมัยโบราณ เช่น ชาวมองโกล ชาวหม่าน

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 14 มิ.ย. 65  เวลา 12.00 น