ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 97-98

ซารั่วเอินถาม “ต้นไม้นี้…มีประโยชน์อันใด”

“ไม่มีประโยชน์อันใด” หวงหร่างทำท่าทางลึกลับ “เจ้าอยากปรับปรุงพันธุ์พืชที่แปลกใหม่ไม่ใช่หรือ”

ซารั่วเอินเกาศีรษะพลางเอ่ยว่า “แต่…ท่านบอกให้พวกเราปรับปรุงธัญพืชหลักไม่ใช่หรือ”

หวงหร่างโบกมือ “ธัญพืชหลักเป็นวิชาพื้นฐาน ตอนนั้นพวกเจ้ายังเดินไม่เป็นก็คิดจะบินเสียแล้ว มาๆ วันนี้พี่หร่างจะพาพวกเจ้าบินสักครั้ง!”

นางเขียนคำว่า ‘ซารั่วเอิน’ ลงบนแม่พิมพ์เมล็ดพันธุ์เมล็ดหนึ่งด้วยท่าทางกระตือรือร้น

จงฉีกวงเห็นแล้วนึกสนุก จึงหยิบเมล็ดพันธุ์มาหนึ่งเมล็ดแล้วเอาอย่างบ้าง

เมื่อต้นไม้สามต้นเจริญเติบโตขึ้นพร้อมกันและมีขนฟูฟ่องเป็นตัวอักษร ‘หวงหร่าง’ ‘จงฉีกวง’ และ ‘ซารั่วเอิน’ อย่างราบรื่น ผู้คนในกรมซือเทียนต่างตกใจ คิดว่าเกิดเรื่องน่าอัศจรรย์ขึ้นแล้ว!

ทุกคนพากันไปดูต้นไม้ทีละต้น

พวกหวงหร่างกระหยิ่มยิ้มย่อง หัวหน้าสำนักจงจื่อกุยมองดูอยู่พักหนึ่งก่อนถามว่า “ต้นไม้นี้มีประโยชน์อันใด”

“ไม่มีประโยชน์อันใด” หวงหร่างส่ายหน้า “แค่…จะเจริญเติบโตเป็นชื่อที่ต้องการเท่านั้น”

“หวงหร่าง!!” จงจื่อกุยคว้าไม้กวาดขึ้นมา หวงหร่างเฉลียวฉลาดเพียงใด พอเห็นว่าไม่ได้การก็หันหลังวิ่งหนี จงจื่อกุยโมโหจนวิ่งไล่ตีนางไปทั่วลานเรือน “เจ้าคนไม่เอาการเอางาน! ข้างนอกมีเรื่องสำคัญมากมายเพียงใดรอให้เจ้าไปทำ หา? เจ้ากลับมาวุ่นวายกับของไร้ประโยชน์พวกนี้ที่นี่…”

หวงหร่างวิ่งหนีเขาอย่างสนุกสนาน นางหัวเราะเสียงดัง “หัวหน้าสำนักจง ชีวิตมนุษย์เราเป็นเพียงความฝันครั้งหนึ่งเท่านั้น มากน้อยก็ต้องทำเรื่องที่ไม่มีประโยชน์บ้าง…”

สุดท้ายจงจื่อกุยก็นำความไปฟ้องใต้เท้าเจ้ากรม

หัวหน้าสำนักผู้นี้มิได้โง่ ตอนไปฟ้องเขาไม่ได้บอกว่าหวงหร่างไม่เอาการเอางาน แต่บอกว่าหวงหร่าง ซารั่วเอิน และจงฉีกวงปลูกต้นไม้ร่วมใจขึ้นมาสามต้น

คืนวันนั้นหวงหร่างถูกใต้เท้าเจ้ากรมบิดหู บอกให้ย้ายต้นไม้ที่นางปลูกต้นนั้นกลับไปยังกองเสวียนอู่

ต้นไม้มีขนาดไม่เล็ก นางต้องออกแรงขุดและแซะคนเดียว ใต้เท้าเจ้ากรมนั่งอยู่ด้านข้างโดยไม่ทำอะไร ไม่ยอมยื่นมือเข้าช่วย

ยากเย็นทีเดียวกว่าหวงหร่างจะลากต้นไม้กลับไปที่กองเสวียนอู่ได้ นางมองดูอยู่นานก่อนจะปลูกไว้ตรงหัวมุม

ทว่าใต้เท้าเจ้ากรมยังคงไม่ยอมเลิกรา บังคับให้หวงหร่างปลูกอีกต้นไว้ด้านข้างโดยเขียนชื่อตนลงไป

รอจน ‘ตี้อีชิว’ เติบโตขึ้นมาก็เคียงคู่อยู่กับ ‘หวงหร่าง’ พอดี

คนที่เดินผ่านมาตรงนี้ต่างอดมิได้ที่จะเผยรอยยิ้มน้อยๆ อย่างเข้าใจ

มีเพียงหวงหร่างที่เหม่อลอยเป็นครั้งคราว

นอกความฝันในรัชศกเฉิงหยวนปีที่หนึ่งร้อยสิบห้า ที่ตรงนี้ก็เคยปลูกต้นไม้ต้นหนึ่ง

เป็นเนี่ยนจวินอันที่ผลิบานเมื่อต้องหิมะ

วิถีแห่งกาลเวลากำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ โดยไม่รู้ตัว ทำให้คนยากจะแยกแยะจริงเท็จ

ผู้คนในกรมซือเทียนเองก็เคยชินกับต้นไม้สองต้นที่อิงแอบอยู่ด้วยกันแล้ว หวงหร่างจึงตัดสินใจใช้สิ่งนี้เป็นที่มา ตั้งชื่อให้ต้นไม้นี้ว่า ‘ฉางเซียงอี’

เมื่อนำฉางเซียงอีออกจำหน่ายก็เกิดเป็นกระแสนิยมทันที

คู่รักแทบทั้งหมดในโลกสามัญล้วนต้องปลูกไว้สักสองต้น ใช้มันเป็นสัญญาใจ

รอจน ‘ตี้อีชิว’ เจริญเติบโตขึ้นเรื่อยๆ และค่อยๆ สูงกว่า ‘หวงหร่าง’ รัชศกเฉิงหยวนปีที่สี่ก็มาเยือนอย่างเงียบๆ

วันคล้ายวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของใต้เท้าเจ้ากรมกำลังจะมาถึง

หวงหร่างถูกรงเล็บมารของตน น้ำลายหกจากมุมปาก