ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 97-98

บทที่ 98 กระดูกคนงาม

วันที่หนึ่งเดือนสิบ

วันคล้ายวันเกิดของใต้เท้าเจ้ากรม วังหลวงส่งคนมาเรียกเขาเข้าวังตั้งแต่เช้าตรู่

เขากินอาหารกับซือเวิ่นอวี๋ หลังจากนั้นไปเซ่นไหว้อดีตฮองเฮา กว่าจะกลับมายังกรมซือเทียนอีกทีท้องฟ้าก็มืดแล้ว

ใต้เท้าเจ้ากรมรออาหารค่ำของหวงหร่าง แต่นางมิได้มา พอไปหาที่หอพักศิษย์รอบหนึ่งก็ไม่พบคน ดูเหมือนนางจะออกไปข้างนอก

เขาไม่ถือสา…หวงหร่างเองก็คงยุ่งมาก

จวบจนถึงยามกลางคืน มีคนเข้ามารายงานว่า “เจ้ากรม แม่นางอาหร่างให้คนส่งจดหมายฉบับหนึ่งมา”

“จดหมายหรือ” ตี้อีชิวขมวดคิ้ว เขารับจดหมายมาเปิดออกดู ในนั้นเขียนว่า

‘มาที่หอเป้าฉิน’

หอเป้าฉินหรือ

แม้ตี้อีชิวจะไม่เสาะหาบุปผาถามหาต้นหลิว แต่ก็รู้ว่าหอเป้าฉินเป็นสถานที่เช่นไร

…สถานที่เช่นนี้จ่ายภาษีในแต่ละปีสูงมาก เขาย่อมจดจำได้

หวงหร่างนัดเขาไปที่นั่นเพื่ออันใด

แต่พอมองดูลายมือบนจดหมายอีกครั้ง…หวงหร่างใช้ลายมือแบบที่เขียนลงบนฉลากผนึกของตี้ซานเมิ่ง

ปกติลายมือนี้นางไม่ค่อยใช้

ใต้เท้าเจ้ากรมไม่ลังเลอีก ตรงออกจากกรมซือเทียน มุ่งหน้าไปยังหอเป้าฉินทันที

ตี้อีชิวไม่ชื่นชอบเรื่องราวสายลมจันทรา ยามนี้เมื่อมาถึงสถานที่แห่งนี้ ได้กลิ่นเข้มข้นของแป้งชาดน้ำมันหอมแล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

หน้าประตูมีสตรีมากมายกำลังต้อนรับแขก บ้างแต่งกายฉูดฉาด บ้างสง่างามเรียบร้อย เมื่อเห็นเขาทุกคนกลับเม้มปาก มิได้ก้าวเข้ามา แต่เป็นบ่าวชายแต่งตัวสะอาดสะอ้านคนหนึ่งเข้ามาถามแทน

“มิทราบว่าผู้ที่มาใช่ใต้เท้าชิวหรือไม่”

ตี้อีชิวตอบรับ บ่าวชายผู้นั้นจึงรีบนำทางเข้าไปข้างใน

“ในที่สุดใต้เท้าชิวก็มาจนได้ เชิญตามข้าน้อยมาเถิดขอรับ”

ทั้งสองคนเดินไปตามระเบียงวน สรรพเสียงรอบด้านค่อยๆ เงียบลง ทางข้างหน้ายิ่งเดินยิ่งมืดสลัว บ่าวชายผู้นั้นจึงถือโคมแดงดวงหนึ่งนำทางให้เขา

จู่ๆ ตี้อีชิวก็หลุดพ้นจากเสียงจอแจของผู้คนเมื่อครู่เข้าสู่ความเงียบงัน ข้างหูได้ยินเสียงน้ำไหลจากภูเขาจำลองเป็นครั้งคราว คล้ายเหยียบย่างเข้าไปในโลกอีกใบ

บ่าวชายเดินไปด้วยพูดไปด้วยว่า “ได้ยินว่าคุณชายเป็นใต้เท้าท่านหนึ่งในกรมซือเทียน ช่วงนี้ละแวกนี้เกิดเรื่องประหลาดเรื่องหนึ่งขอรับ”

เขาพูดอย่างลึกลับ ตี้อีชิวฟังแล้วก็เอ่ยว่า “อ้อ? เรื่องใดหรือ”

“ห้องพิเศษห้องหนึ่งของพวกเรามีผีหลอก” บ่าวชายผู้นั้นทำท่าทางลึกลับพลางพูดเสียงค่อย

ตี้อีชิวฟังเขาเล่าจนบังเกิดความสนใจ จึงถามว่า “หลอกอย่างไร”

เสียงของบ่าวชายคนนั้นแผ่วเบา ยามสะท้อนอยู่กลางระเบียงวนมืดสลัวฟังดูเยียบเย็นน่าสะพรึงอยู่หลายส่วน