ทดลองอ่าน อริร้ายหวนรัก บทนำ – บทที่ 1

บทนำ

หลังวันลี่ซย่า พายุฝนกระหน่ำลงมาไม่หยุดเป็นเวลาสองเดือน ไร่ชานเมืองเหมือนถูกปกคลุมด้วยม่านน้ำ บนพื้นเต็มไปด้วยน้ำเจิ่งนอง ลึกบ้างตื้นบ้าง ใบไม้ถูกชะล้างจนดูเขียวชอุ่มกว่าปกติ บนหลังคากระเบื้องแก้วเผยสีเหลืองเขียวสดใสของสีเดิมออกมา เพิ่มสีสันให้ท้องฟ้าสีเทาหม่นอีกหลายส่วน

ซย่าโหวอวี๋สวมชุดชาวหู แขนแคบลายข้าวหลามตัดปักนกกระเรียนคู่สีแดงกุหลาบ ยืนถือธนูน้าวสายอยู่ในโถงฝึกยุทธ์อันกว้างขวาง สายรัดเอวปักดิ้นทองลายกลุ่มบุปผาขับเน้นเรือนร่างนางอย่างเหมาะเจาะ ทำให้นางดูสูงโปร่งสง่างาม

ผึง…ลูกธนูประดับขนนกพุ่งออกจากสายอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าปักลงตรงใจกลางจุดสีแดงอย่างพอดิบพอดี ขนนกที่ปลายลูกธนูยังคงสั่นระริก

อาห่าว หญิงรับใช้ที่คอยถือกระบอกใส่ลูกธนูเคลือบลายทองอยู่ด้านข้าง ดวงตาทอประกายระยับดุจดวงดาวขณะมองผู้เป็นนายด้วยความเลื่อมใส น้ำเสียงที่พูดหวานเสียยิ่งกว่ายามปกติสามส่วน “จ่างกงจู่ ท่านจะพักสักหน่อย ดื่มน้ำชาสักนิดดีหรือไม่ ท่านยิงธนูติดต่อกันมาสิบห้าดอกแล้วนะเพคะ!”

ซย่าโหวอวี๋ผงกศีรษะ ก่อนส่งคันธนูในมือให้เด็กรับใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้าง อาเหลียง หญิงรับใช้อีกคนรีบสั่งให้บ่าวหญิงสูงวัยในห้องยกผ้ากับชาร้อนเข้ามา

ซย่าโหวอวี๋เช็ดมือและจิบน้ำชา พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นสือเน่อเดินเข้ามา

เขาคือหัวหน้ากองกำลังของนาง ปีนี้เพิ่งอายุครบยี่สิบปี ร่างกายสูงโปร่ง รูปโฉมหล่อเหลาคมคาย กิริยาสุภาพเรียบร้อย เพราะสายเลือดชนเผ่าเจี๋ยจึงทำให้ผิวพรรณเขาขาวเหมือนน้ำนมสัตว์ชั้นดี ยามอยู่ในโถงฝึกยุทธ์ที่มีแสงสลัวผิวเขาก็ยังเปล่งประกายจนทำให้คนต้องเหลียวหลัง ไม่ว่าผู้ใดเห็นเขาล้วนต้องเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่จากที่ใด ย่อมคิดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นชาวเจี๋ยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบิดาของตนเป็นใคร

“จ่างกงจู่!” สือเน่อคารวะซย่าโหวอวี๋อย่างนอบน้อม “เจี้ยนผิงฮูหยิน ไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

เจี้ยนผิงฮูหยินเป็นพี่สะใภ้ที่เป็นม่ายของเฝิงซื่อ ไทเฮาองค์ปัจจุบัน เคยอาศัยอยู่ในวังเสี่ยนหยางเป็นเพื่อนเฝิงไทเฮาเป็นเวลานาน บางครั้งยังช่วยเฝิงไทเฮาต้อนรับสตรีสูงศักดิ์ที่เป็นเชื้อพระวงศ์และคอยดูแลตำหนักใน จนได้รับความไว้วางใจจากเฝิงไทเฮาและโอรสสวรรค์เป็นอย่างมาก ด้วยเหตุนี้จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นฮูหยิน

เช้าตรู่วันนี้ นางมาขอพบซย่าโหวอวี๋กะทันหัน

ซย่าโหวอวี๋เป็นธิดาสายตรงคนโตของอู่จงฮ่องเต้ เหวินเซวียนฮองเฮาซึ่งเป็นมารดาบังเกิดเกล้าถือกำเนิดจากสกุลเจิ้งที่มีชื่อเสียงในชิงเหอ ซย่าโหวอวี๋เกิดมาก็ได้รับแต่งตั้งเป็น ‘จิ้นหลิงกงจู่’ ทันที มีฐานะสูงส่ง ชาติตระกูลโดดเด่น ส่วนเฝิงซื่อเป็นเพียงชายารองของอู่จงฮ่องเต้ เดิมทีที่บ้านขายรองเท้าฟาง เนื่องจากเซี่ยวจงฮ่องเต้น้องชายร่วมอุทรของซย่าโหวอวี๋ป่วยตาย ไม่มีทายาท ตามธรรมเนียมเมื่อพี่ชายตายน้องชายย่อมสืบบัลลังก์ต่อ โอรสของเฝิงซื่อจึงได้รับเลือกเป็นโอรสสวรรค์ นางจึงมียศเป็นไทเฮา

เฝิงซื่อนิสัยใจคอคับแคบ ทั้งยังขี้ขลาดตาขาว รักในลาภยศสรรเสริญ กระทั่งสายตาก็ตื้นเขิน แต่ไรมาก็เป็นที่รังเกียจของซย่าโหวอวี๋มาโดยตลอด แล้วซย่าโหวอวี๋จะเห็นเจี้ยนผิงฮูหยินที่คอยประจบสอพลออยู่ข้างกายเฝิงซื่ออยู่ในสายตาได้อย่างไร

คำว่า ‘ไม่พบ’ คำเดียวของนางทำให้เจี้ยนผิงฮูหยินถูกปฏิเสธอยู่ข้างนอก