ทดลองอ่าน อริร้ายหวนรัก บทที่ 2

ซย่าโหวโหย่วเต้าฟังแล้วสาแก่ใจไม่น้อย แต่งงานหลังตายก็ถือเป็นการแต่งงาน ในเมื่อเป็นการแต่งงาน ย่อมต้องมีสามหนังสือหกพิธี* และการเทียบดวงชะตา อย่าว่าแต่ลูกหลานของราชวงศ์เลย ต่อให้เป็นชาวบ้านทั่วไป ด้วยเกรงว่าจะถูกทำร้ายด้วยอาคมดำมืด ล้วนไม่มีผู้ใดเปิดเผยวันเดือนปีเกิดของตนเองง่ายๆ แน่ แล้วหลูไหวล่วงรู้วันเดือนปีเกิดของหงหนงกงจู่ได้อย่างไร หากเขาไม่รู้ การที่เขาบุ่มบ่ามมาสู่ขอหงหนงกงจู่โดยไม่หารือกับซย่าโหวอวี๋และซย่าโหวโหย่วเต้าก่อน การกระทำเช่นนี้มิใช่ไม่เห็นครอบครัวของฮ่องเต้อยู่ในสายตาหรอกหรือ

หลูยวนคิดจะทำอะไร…

สกุลหลูคิดจะทำอะไร…

หลูไหวอ้าปากค้าง ริมฝีปากขยับหลายที สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยคำพูดที่ร้ายกาจกว่านี้ออกมา

หลูยวนเฝ้ามองอยู่ด้านข้าง เขาตระหนกในใจเล็กน้อย ที่ผ่านมาเขาประเมินจิ้นหลิงจ่างกงจู่ต่ำเกินไป หลังจากเหวินเซวียนฮองเฮาตายไป นางยังสามารถผลักดันซย่าโหวโหย่วเต้าให้ขึ้นครองราชย์ได้อย่างราบรื่น ยามนั้นเขาก็ควรรู้แล้วว่านางไม่ธรรมดา ไม่ควรถูกท่าทางอ้อมค้อมคลุมเครือ ประนีประนอมยอมเสียเปรียบของนางตบตา

เรื่องนี้หากจัดการได้ไม่ดี เกรงว่าจะทำให้เสียการ หลูยวนขบคิดพลางเดินเข้ามาด้วยสีหน้าหนักอึ้ง ตำหนิหลูไหวหลายคำ จากนั้นจึงคารวะซย่าโหวโหย่วเต้าพี่น้องอย่างนอบน้อม “โอรสสวรรค์กับจ่างกงจู่โปรดอภัยด้วย สองวันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของคุณชายใหญ่บ้านเขา เขาฟังเสียงน้องสะใภ้บ่นจนรำคาญ ประจวบเหมาะถึงวันครบรอบพอดี ดื่มสุราไปหลายจอก วาจาจึงขาดความเหมาะสม กระหม่อมต้องขออภัยโอรสสวรรค์กับจ่างกงจู่แทนน้องชายด้วย”

คิดจะกลบเกลื่อนเรื่องนี้ไปเช่นนี้หรือ ซย่าโหวโหย่วเต้าพลันเดือดดาล

ซย่าโหวอวี๋รู้ว่าหลังจากนี้พวกเขายังมีศึกหนักต้องทำอีก จึงถือโอกาสเอ่ยว่า “ยังต้องขอให้แม่ทัพใหญ่ดูแลน้องชายท่านให้ดีด้วย เขาเป็นถึงผู้ว่าการมณฑลหยางโจว มีภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ หากแม้แต่เรื่องในครอบครัวยังแยกแยะได้ไม่ชัดเจน แล้วจะนำทัพปราบปรามข้าศึกได้เช่นไร คำพูดเช่นนี้พูดต่อหน้าพวกเราพี่น้องก็แล้วไปเถอะ หากแพร่ออกไปต้องมีคนสงสัยในความสามารถของผู้ว่าการหลูเป็นแน่”

หลูยวนเหลือบมองหลูไหวแวบหนึ่ง หลูไหวเพียงก้มหน้ารับผิดอย่างนอบน้อม

ซย่าโหวโหย่วเต้าดีอกดีใจ หางตากับหว่างคิ้วปิดบังความยินดีไว้ไม่มิด

ซย่าโหวอวี๋ถอนหายใจ น้องชายของนางคนนี้ เมื่อไรจะโตเสียทีนะ!

หลูยวนเตรียมตัวมาล่วงหน้าแล้ว เขาย่อมไม่ยอมกลับไปมือเปล่าเช่นนี้แน่ เขาตำหนิหลูไหวอีกหลายคำ จากนั้นก็ไล่หลูไหวกลับไปนั่งที่โต๊ะของตนเองด้วยความโมโห เสร็จแล้วจึงหมุนตัวกลับมาขออภัยซย่าโหวโหย่วเต้าอีกครั้งด้วยความจริงใจ

ซย่าโหวโหย่วเต้ากระหยิ่มยิ้มย่อง นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ยืดเอวเชิดอกเช่นนี้ จิตใจเขาพลันอ่อนยวบลง คิดถึงตอนที่อู่จงฮ่องเต้สั่งสอนเขา ทุกครั้งล้วนมีหลูยวนคอยช่วยพูดแทน บัดนี้หลูยวนขออภัยเขาต่อหน้าธารกำนัล หากเขายังติดใจเรื่องของหลูไหวอีก ย่อมมิใช่วิสัยของสุภาพชน

ซย่าโหวโหย่วเต้าสีหน้าผ่อนคลายลง เสียงที่พูดก็กลับมาอ่อนโยนดังเดิม “ผู้ว่าการหลูดื่มมากเกินไป ท่านไปบอกเขาว่าวันหน้าอย่าได้เอาเรื่องเช่นนี้มาล้อเล่นอีกเลย สมัยที่มารดาข้ายังมีชีวิตอยู่ไม่ชอบให้ผู้อื่นพาดพิงน้องสาวข้าคนนี้มากที่สุด”

บุตรสาวที่ตายเร็ว…ย้อนคิดถึงเมื่อไร หัวใจย่อมเจ็บปวดเมื่อนั้น

หลูยวนเข้าใจ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ “หลูไหวเองก็เลอะเลือน ยังดีที่โอรสสวรรค์กับจ่างกงจู่จิตใจกว้างขวาง จะว่าไปแล้ว เหวินเซวียนฮองเฮาสวรรคตไปแปดปีแล้ว อีกไม่กี่วันก็เป็นวันครบรอบวันสวรรคตของเหวินเซวียนฮองเฮา โอรสสวรรค์ทรงมีแผนการเช่นไรหรือ”

หากไม่ใช่วันครบรอบสิบปี ส่วนใหญ่ล้วนแต่จัดงานเซ่นไหว้เล็กๆ

แต่ซย่าโหวอวี๋พี่น้องมีความผูกพันลึกซึ้งกับเหวินเซวียนฮองเฮา อย่าว่าแต่ซย่าโหวโหย่วเต้าเลย แม้แต่ซย่าโหวอวี๋เอง ทั้งที่รู้ดีว่าหลูยวนมีอุบายในใจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดบางอย่าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซย่าโหวโหย่วเต้า เขารู้สึกว่าตนเองไร้ความสามารถมาตลอด ไม่เพียงมิอาจสร้างชื่อเสียงให้มารดาที่ด่วนจากไปได้ ยังไม่อาจทำให้พี่สาวที่ปกป้องเขามาตลอดมีความสุขและปลอดภัย คำพูดนี้ของหลูยวนจึงกระแทกหัวใจเขา

“ความหมายของแม่ทัพใหญ่คือ?” เขาไม่ปกปิดเจตนาของตนเองแม้แต่น้อย จ้องมองหลูยวนด้วยสายตาคาดหวังอย่างเปิดเผย

หลูยวนตอบ “ตามความเห็นของกระหม่อม โอรสสวรรค์ถึงวัยอภิเษกสมรสแล้ว มิสู้กำหนดเรื่องการแต่งงานให้ชัดเจนเสีย จะได้ถือโอกาสทำพิธีเซ่นไหว้ในวันครบรอบของเหวินเซวียนฮองเฮา หลังงานอภิเษกสมรส ย่อมสามารถอวยยศให้เหวินเซวียนฮองเฮาได้ พาฮองเฮามาจุดธูปคารวะเหวินเซวียนฮองเฮา”

ตามธรรมเนียม โอรสสวรรค์แต่งตั้งฮองเฮาต้องแจ้งบรรพบุรุษ รอจนแต่งตั้งฮองเฮาแน่นอนแล้ว ฮองเฮาองค์ก่อนย่อมกลายเป็นไทเฮา ต้องได้รับการแต่งตั้งอีกครั้ง นี่เป็นเรื่องที่มีเกียรติอย่างยิ่ง ก่อนตายคนที่เหวินเซวียนฮองเฮาไม่วางใจที่สุดก็คือบุตรชายบุตรสาวคู่นี้ หากซย่าโหวโหย่วเต้าสามารถแต่งงานเร็วหน่อย เป็นผู้ใหญ่ได้เร็วหน่อย ย่อมถือเป็นการทำให้เหวินเซวียนฮองเฮาสบายใจ

ซย่าโหวโหย่วเต้าพูดอย่างอดรนทนไม่ไหว “แม่ทัพใหญ่กล่าวมีเหตุผล! วันครบรอบของมารดาต้องเตรียมพร้อมให้ดีถึงจะถูก”

แสดงออกโจ่งแจ้งเกินไป ซย่าโหวอวี๋ลอบถอนหายใจอีกครั้ง

วันครบรอบของเหวินเซวียนฮองเฮาคือเดือนสามวันที่ยี่สิบ ชาติก่อนนางห่วงเรื่องนี้จึงตัดสินใจกำหนดการแต่งงานของน้องชายหลังเทศกาลซั่งซื่อ ถึงขั้นคิดว่าน้องชายแต่งงานปีนี้ ปีหน้ามีลูก รอให้มารดาจากไปครบสิบปี ย่อมสามารถอุ้มลูกของน้องชายไปจุดธูปเซ่นไหว้มารดาได้

แต่ในความเป็นจริง การตัดสินใจของนางกลับทำร้ายน้องชาย!