ทดลองอ่าน อริร้ายหวนรัก บทที่ 3

หลูยวนมาถึงก่อนก้าวหนึ่ง เขายืนอยู่ปลายเตียงด้วยสีหน้าเย็นชาเคร่งขรึม มองซย่าโหวอวี๋กุมมือซย่าโหวโหย่วเต้าแล้วสะอื้นไห้เสียงค่อย เซี่ยตันหยางก้าวขึ้นไปคารวะซย่าโหวโหย่วเต้า

ซย่าโหวโหย่วเต้าดูอ่อนแรงยิ่งกว่าตอนสลบไสลไม่ได้สติ เขาเหลือบมองเซี่ยตันหยางแวบหนึ่งอย่างไร้ชีวิตชีวา สายตาไม่ได้หยุดอยู่ที่เซี่ยตันหยาง แต่เลื่อนไปยังซย่าโหวอวี๋

“พี่สาว!” ลมหายใจของเขารวยริน หากไม่เพราะซย่าโหวอวี๋อยู่ใกล้ นางก็แทบไม่ได้ยินเสียงร้องเรียกแผ่วเบาของน้องชายแล้ว

“เจ้าอย่าเพิ่งพูด!” นางรีบฉีกยิ้มให้ซย่าโหวโหย่วเต้า พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง “หงเซียนเซิงเป็นคนช่วยชีวิตเจ้าไว้…หงเซียนเซิงมาที่เมืองเจี้ยนคัง ประจวบเหมาะอยู่กับใต้เท้าเซี่ยพอดี ข้าส่งคนไปหาใต้เท้าเซี่ย จึงเชิญหงเซียนเซิงเข้าวังมาด้วย เจ้าว่าเจ้าโชคดีหรือไม่เล่า ดังนั้นเจ้าต้องรักษาร่างกายให้ดี พี่สาวยังตั้งใจว่าจะไปวัดกินอาหารเจกับเจ้าในวันเทศกาลตวนอู่ด้วย!”

ซย่าโหวโหย่วเต้ายิ้ม ทว่าแค่ยกมุมปากก็เปลืองแรงเขาเหลือเกิน เขาออกแรงพูด “พี่สาว ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าแค่เบื่อ นานๆ ทีจึงจะเสพหานสือซั่นสักครั้ง!”

เวลานี้ซย่าโหวอวี๋ไหนเลยจะยังมีใจตำหนิน้องชายตนเองอีก นางแค่อยากให้เขาพักฟื้นอย่างสบายใจ “ข้ารู้! ข้ารู้!” นางลูบผมซย่าโหวโหย่วเต้าอย่างอ่อนโยน แล้วยิ้มพูด “ข้ารู้ว่าเจ้าได้รับบทเรียนแล้วย่อมไม่ทำผิดอีก!”

ซย่าโหวโหย่วเต้าไม่มีแรงจะขยับตัว เขาทำได้เพียงกะพริบตาปริบๆ

ซย่าโหวอวี๋รู้สึกเหมือนน้ำตาตนเองจะไหลออกมาอีกแล้ว นางรีบก้มหน้าแล้วใช้ผ้าเช็ดหางตา

ซย่าโหวโหย่วเต้ากลับเอ่ยว่า “มีเซี่ยตันหยาง แล้วยังมีผู้ใดอีก”

ซย่าโหวอวี๋ยิ้มตอบ “ยังมีหงเซียนเซิง!” พูดถึงตรงนี้ นางก็ชะงักไปและพูดต่อ “และยังมีแม่ทัพใหญ่ด้วย”

ซย่าโหวโหย่วเต้าตะโกนเรียก “หงเซียนเซิง!”

ซย่าโหวอวี๋เปิดทางให้ทันที และเชิญหงฟู่เข้าไป

ซย่าโหวโหย่วเต้าพูด “หงเซียนเซิง ข้าฝากพี่สาวไว้กับท่านด้วย หากข้าไม่อยู่แล้ว พี่สาวข้ามีอะไรไม่สบายใจ ให้นางไปร้องไห้ระบายความทุกข์ที่ศาลบรรพบุรุษของราชวงศ์ได้”

น้ำเสียงคล้ายกำลังสั่งเสียของซย่าโหวโหย่วเต้าทำให้คนในห้องพากันตื่นตกใจ เพียงแต่ยังไม่ทันที่คนเหล่านั้นจะได้สติ ซย่าโหวโหย่วเต้าก็หลับตาลงช้าๆ ปากยังคงพึมพำว่า “ไฉนฟ้าจึงมืดเช่นนี้ ไฉนข้าจึงมองไม่เห็นอะไรเลย”

“น้องชาย!” ซย่าโหวอวี๋ร้องไห้ แต่กลับถูกตู้ฮุ่ยปิดปากเอาไว้เสียก่อน

ตู้ฮุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น “จ่างกงจู่ โอรสสวรรค์จะทรงพักผ่อนแล้วเพคะ!”

ซย่าโหวอวี๋ร้องไห้อย่างไร้เสียง

หงฟู่ผู้มีฐานะสูงส่งก้าวขึ้นไปตรวจดูลมหายใจของซย่าโหวโหย่วเต้า จากนั้นจึงหันกลับมาด้วยสีหน้าหนักอึ้ง ส่ายศีรษะน้อยๆ ให้กับเซี่ยตันหยางและพวกหลูยวน

โปรดติดตามตอนต่อไป