ทดลองอ่าน อัครเสนาบดีหญิง บทที่ 1 – บทที่ 2

หลังจากนั้นมาอู่หลิงอ๋องก็เก็บตัวอยู่ในจวนมาตลอด ไม่ได้มาเข้าเฝ้ายามเช้าหลายวันโดยอ้างว่าต้องการพักผ่อน เดิมทีเซี่ยซูคิดว่าช่วงนี้คงยังไม่ต้องพบหน้าเขาไปก่อนสักพักหนึ่ง ทว่าฮ่องเต้ช่างเป็นคนชอบโอ้อวดเสียจริง เพียงไม่นานก็ไม่อาจสะกดกลั้นความคิดที่จะแสดงให้ผู้อื่นเห็นว่าตนเองมีมือดีมาช่วยเหลือได้ จึงมีรับสั่งให้จัดงานเลี้ยงต้อนรับอู่หลิงอ๋องผู้เดินทางตรากตรำมา เหล่าขุนนางทั้งหลายล้วนต้องมาร่วมงานด้วย

ขณะที่เซี่ยซูกำลังเตรียมตัวอยู่ที่จวนนั้น เดิมทีนางคิดจะสวมชุดขุนนางทางการไปร่วมงาน แต่พอคิดว่าอู่หลิงอ๋องได้ขีดเส้นแบ่งกับตนเองแล้ว ไยต้องให้เกียรติเขาด้วย ถึงเวลาควรจะวางท่าก็จงวางท่าเสีย นางจึงเรียกมู่ไป๋ให้ไปหยิบเสื้อผ้าสามัญมาให้

มู่ไป๋จึงกุลีกุจอแสดงท่าทีเห็นด้วยอย่างเต็มที่เมื่อเห็นเซี่ยซูพยายามจะลุกขึ้นสู้

งานเลี้ยงจะจัดขึ้นในยามโหย่ว เซี่ยซูจงใจไปถึงให้ใกล้เวลางานเริ่มสักเล็กน้อย เพิ่งมาถึงประตูวัง เหล่าขุนนางต่างก็ยืนเรียงแถวกันอย่างพร้อมเพรียงแล้ว และหันมาคำนับให้นางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ผู้ที่เป็นอัครเสนาบดีได้รับอนุญาตเป็นพิเศษ สามารถนั่งรถม้าเข้ามาถึงประตูวังชั้นแรกได้ เซี่ยซูนั่งอยู่ในรถม้า ยามที่เคลื่อนผ่านเหล่าขุนนางไป แม้แต่ใบหน้านางก็ไม่โผล่ออกมา สิ่งที่ท่านปู่อุตส่าห์สร้างไว้ให้ หากไม่ใช้ก็เสียเปล่าน่ะสิ เวลาเช่นนี้ย่อมต้องฉวยโอกาสเป็นจิ้งจอกแอบอ้างบารมีพยัคฆ์ สักหน่อย

มาถึงประตูวังชั้นที่สอง เซี่ยซูจึงลงจากรถม้า พอมีนางกำนัลออกมารับช่วงต่อแล้ว มู่ไป๋จึงได้ถอยออกไป

เซี่ยซูเพิ่งจะยกเท้าก็มีรถม้าแล่นมาจากทางตำหนักในเสียก่อน คิดแล้วน่าจะเป็นองค์ชายองค์ใดองค์หนึ่ง ไม่นานก็มีเด็กชายอายุราวสิบเอ็ดสิบสองปีเดินลงมาจากรถ คนผู้นั้นก็คือองค์ชายเก้า…พระโอรสของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันนั่นเอง

เซี่ยซูจัดแจงดึงเสื้อผ้าตนเองให้เรียบร้อย “คารวะ…”

“ถุย!” องค์ชายเก้าถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง ขัดไม่ให้เซี่ยซูได้คำนับ “ก็แค่ลูกนอกสมรส ทำท่าวางโตเข้าออกในวังหลวง เจ้าคู่ควรแล้วหรือ!”

ผู้คนทั้งซ้ายขวาพากันตกตะลึง องค์ชายเก้าได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้มากที่สุด ปกติจึงยิ่งเย่อหยิ่งไม่เกรงกลัวใคร แต่ถึงขั้นกล้าหยามเกียรติอัครเสนาบดีต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ช่างน่าแปลกใจเสียจริง

เซี่ยซูหยุดครุ่นคิดครู่หนึ่ง ฉับพลันก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนฮ่องเต้เคยออกปากว่าจะปลดองค์รัชทายาทแล้วเปลี่ยนเป็นองค์ชายเก้าแทน แต่ถูกเซี่ยหมิงกวงขัดขวางไว้เสียก่อน

มิน่าเล่า…คนผู้นี้ก็ถือเป็นศัตรูอีกคน

องค์ชายเก้ายังไม่สาแก่ใจ ยามเดินผ่านจึงกระแทกเซี่ยซูอย่างแรง นางไม่ทันระวังจึงสะดุดล้ม ชายเสื้อไปเกี่ยวกับตะปูตรงล้อรถเข้าพอดี

นางกำนัลที่อยู่ข้างๆ ตกใจแทบแย่ รีบตรงเข้าไปหมายประคอง แต่จู่ๆ ก็ถอยหลบไปกะทันหัน

ขณะที่เซี่ยซูกำลังนึกประหลาดใจก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาประคองนางให้ยืนขึ้น เนื่องจากชายเสื้อนางถูกตะปูบนล้อรถเกี่ยวไว้จึงเกิดเสียงขาดแควกดังขึ้นในจังหวะที่นางยืนขึ้นพอดี

เซี่ยซูไม่รู้จะพูดอย่างไรดี แต่พอหันไปมองคนผู้นั้นนางก็เห็นประกายกระบี่วาบขึ้น นางตกใจจนต้องหดคอหนี

จากนั้น…ชายเสื้อของนางที่ติดกับตะปูตรงล้อรถก็ขาดออก

“คารวะอู่หลิงอ๋อง” นางกำนัลทั้งซ้ายขวาต่างคุกเข่าเสียงพึ่บพั่บ

นั่นปะไร เซี่ยซูกระตุกมุมปาก เพิ่งก้าวขึ้นมาไม่ทันไรก็ตัดเสื้อสะบั้นสัมพันธ์ กันเสียแล้ว ทำดีจริงนะ!