ทดลองอ่าน อัครเสนาบดีหญิง บทที่ 5 – บทที่ 6

หน้าตาจะสำคัญอะไรอีก ในอดีตนางเคยอดอยากข้นแค้นจนถึงกับต้องไปขโมยของกินเสียด้วยซ้ำ ถูกคนไล่ล่าไปไกลตั้งห้าหลี่ วิ่งจนเหนื่อยหอบหายใจแทบไม่ทันก็ยังทำได้ นับประสาอะไรกับการวิ่งเพื่อเอาชีวิตรอดในตอนนี้

ทว่าน่าเสียดายนัก แปดปีที่ใช้ชีวิตอย่างอู้ฟู่กับการพร่ำสอนเรื่องจรรยามารยาททำให้นางเปลี่ยนจากเด็กสาวจอมแก่นกลายเป็นอัครเสนาบดีผู้งามสง่า แม้แต่วิ่งก็ยังวิ่งได้ไม่เร็วเท่าเก่า

เซี่ยซูหวนนึกถึงวัยเด็กที่เคยกระฉับกระเฉงกว่าตอนนี้เหลือเกิน

มู่ไป๋มีวรยุทธ์ แต่ปกติแล้วเขามักจะแต่งกายเป็นเด็กรับใช้ในห้องหนังสือ ทำให้มองไม่ออก เขาคอยคุ้มกันด้านหลังเซี่ยซู ต่อสู้ฟาดฟันจนพวกนั้นล้มลงไปหลายคน กระทั่งเห็นคนงานคนอื่นๆ ชูอาวุธขึ้นมาจึงได้ลนลานรีบวิ่งหนี

เสร็จกัน ไม่ได้พกอาวุธมาด้วย เป็นเด็กรับใช้ห้องหนังสือจนชินเสียแล้วสิ!

เซี่ยซูร้องตะโกนลั่น แต่เสียงนั้นกลับไม่พอจะเรียกทหารมาคุ้มกัน

ที่นี่เป็นถิ่นของสกุลหวัง จึงไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาทำอะไรบุ่มบ่าม พวกเขาที่ไม่ใช่คนของสกุลหวังจึงได้แต่คอยหลบซ่อนตัวปีแล้วปีเล่า ทุกปีล้วนอยู่อย่างเบื่อหน่าย ได้แต่วิ่งไล่ผีเสื้อไปวันๆ ขาดความตื่นตัวไปนานแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนงานชุมนุมของพวกชนชั้นสูง พวกเขาจึงล้วนเฝ้ามองอยู่จากที่ไกลๆ ย่อมคิดไม่ถึงว่าในกลุ่มชนชั้นสูงจะเกิดสถานการณ์ความขัดแย้งขึ้นในวันนี้

เดิมทีพลซุ่มราวร้อยคนกลุ่มนี้ก็เป็นเพียงแค่ตัวล่อ ทันทีที่เห็นพวกคนงานลงมือ พวกเขาก็จะปรากฏตัวขึ้นเพื่อดึงดูดความสนใจของพวกทหาร พวกคนงานจะได้ลงมือกับเป้าหมายได้สะดวกมากขึ้น

เซี่ยซูไม่คุ้นเคยกับพื้นที่ นางวิ่งไปเรื่อยๆ จนค่อยๆ หมดแรงลง ในที่สุดคนงานกลุ่มนั้นก็มาอยู่เบื้องหน้าแล้ว

มู่ไป๋ถูกฟันจนล้มลง ดาบใหญ่หลายเล่มพุ่งมาจ่อที่คอนางทันที

พวกลูกหลานชนชั้นสูงเดินทางมาด้วยความกระตือรือร้น แต่ต้องกลับไปด้วยความผิดหวัง ไม่มีใครใส่ใจว่าบัดนี้เซี่ยซูไปอยู่ที่ใดกัน

เดินไปได้ครึ่งทางจู่ๆ ก็มีเสียงร้องตะโกนดังขึ้นรอบด้าน ราวกับว่ามีคนกลุ่มใหญ่ก่อเรื่องขึ้น ทุกคนตกใจจนสะดุ้งโหยง ต่างหยุดยืนแล้วคอยมองดู พวกเขาหวาดกลัวจนต้องกระจุกตัวรวมกันเป็นกลุ่ม

หวังจิ้งจือสั่งให้คนออกไปตรวจสอบ เพียงไม่นานหัวหน้าทหารที่เฝ้าคุ้มกันก็เข้ามารายงานว่าเป็นกลุ่มคนเร่ร่อนมาก่อความวุ่นวาย ซึ่งตอนนี้ล้วนถูกขับไล่ออกไปหมดแล้ว

ทุกคนพากันถอนหายใจโล่งอก แต่แล้วก็เห็นคนผู้หนึ่งวิ่งมาด้วยร่างที่มีเลือดโซมกาย

มู่ไป๋พยายามเสแสร้งว่าตายจนสำเร็จ รอจนคนงานกลุ่มนั้นจากไปแล้ว เขาจึงฝืนทนต่อความเจ็บปวดวิ่งมาขอความช่วยเหลือ ส่งเสียงร้องตะโกนมาแต่ไกล “ท่านเจ้าเมือง รีบไปช่วยคุณชายของข้าที!”

หวังจิ้งจือได้ยินก็ตกใจ เขาตรงเข้าไปประคองมู่ไป๋ด้วยตนเองแล้วสอบถามเรื่องราวอย่างละเอียด

อัครเสนาบดีมาเกิดเรื่องขึ้นในถิ่นของสกุลหวังก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังถูกคนแต่งกายเป็นคนงานสกุลหวังลักพาตัวไปอีก เห็นได้ชัดว่าเป็นการส่งหนอนบ่อนไส้เข้ามาหวังจะใส่ร้าย หวังจิ้งจือไม่ทันซักถามให้ละเอียดก็รีบรวบรวมกำลังทหารแล้วออกตามหาเซี่ยซูเพื่อช่วยชีวิตทันที