ทดลองอ่าน อัครเสนาบดีหญิง บทที่ 5 – บทที่ 6

ฝูเสวียนแปลกใจ “ไปเลยหรือขอรับ จวิ้นอ๋องจะไม่ไปเตือนคนเหล่านั้นก่อนหรือ”

“ไม่ต้องหรอก หวังจิ้งจือมีคำสั่งให้กองทหารรักษาการณ์เมืองไคว่จีคอยคุ้มกันแถบนี้อยู่แล้ว กำลังแค่หลักร้อยไม่เกินมือเขาหรอก”

“แต่ท่านอัครเสนาบดียังอยู่ในนั้นนะขอรับ”

“แล้วจะเป็นไรไปเล่า”

ฝูเสวียนถึงกับอ้าปากค้างกับคำพูดของเว่ยอี้จือ “พวกท่าน…พวกท่านเป็นพี่น้องกันมิใช่หรือ”

เว่ยอี้จือหลุดขำ “คำพูดนี้แม้แต่เซี่ยซูยังไม่เชื่อ เจ้าจะต้องเชื่อด้วยหรือ”

สถานที่จัดงานเลี้ยงในยามนี้พลันเงียบสงบ

เซี่ยซูเม้มปากไม่พูดอะไร นางครุ่นคิดถึงแต่สายตาที่เว่ยอี้จือมองไปยังลู่ซีฮ่วนก่อนจะออกจากงาน ทันใดนั้นนางก็นึกออกว่าก่อนหน้านี้ตอนที่ตนเองขอให้เว่ยอี้จือแสดงการรำดาบรำทวนนั้น ลู่ซีฮ่วนมีสีหน้าตื่นตกใจเพียงใด ฉับพลันนางก็เข้าใจได้ในทันที

เว่ยอี้จือเก่งกาจในสมรภูมิ แม้แต่กองทัพอันแข็งแกร่งของแคว้นฉินก็ยังต้านทานเขาไม่อยู่ ที่ลู่ซีฮ่วนหวั่นเกรงก็คือวิชาการต่อสู้ของเขานี่กระมัง

“หึ! อู่หลิงอ๋องทำอวดเก่งนัก ข้าสู้ปฏิบัติต่อเขาอย่างดีกลับทำเป็นไม่รู้คุณคนเสียอย่างนั้น!” นางผุดลุกขึ้นอย่างโกรธเคือง ขว้างจอกสุราแตกโดยไม่สนใจสีหน้าประหลาดใจของทุกคน ก่อนจะสะบัดหน้าจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา

ทุกคนพากันตะลึง ลู่ซีฮ่วนก็เช่นกัน พอเห็นปลาใหญ่กำลังจะหลุดมือไปแล้ว เขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป หันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้กับคนที่แอบซุ่มอยู่ในป่าไผ่

เริ่มมีการเคลื่อนไหวแล้ว

หวังจิ้งจือเห็นว่างานเลี้ยงไม่อาจดำเนินต่อไปได้แล้วก็ได้แต่ยิ้มแล้วกล่าวขออภัยต่อทุกคน ผู้คนจึงลุกขึ้นเตรียมจะแยกย้ายกันไป ทว่าคนอื่นๆ กลับเป็นฝ่ายเอ่ยปลอบใจเขาแทนว่ายามที่อัครเสนาบดีอยู่เมืองหลวงก็ดื้อรั้นเอาแต่ใจเช่นนี้ ดังนั้นจึงไม่ต้องรู้สึกละอายใจอะไรกับพฤติกรรมของเขาในวันนี้

“ท่านเจ้าเมืองหวังคงไม่ทราบ ท่านอัครเสนาบดีเคยกระทั่งจับนกกระเรียนมาต้มกินเสียด้วยซ้ำ!”

หวังจิ้งจือตกใจทันทีที่ได้ยิน “จริงรึ!”

“จริงแท้แน่นอน! เขามันก็แค่คนสันดานหยาบอีกคนเท่านั้น!”

เซี่ยซูพามู่ไป๋เดินไปถึงครึ่งทางแล้วก็เอ่ยเร่งให้เขารีบเดินไปขึ้นรถม้า

มู่ไป๋ไม่กล้าชักช้า เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “มีคนซุ่มวางแผนร้ายหรือ คุณชายวางใจเถอะ ท่านเจ้าเมืองหวังส่งทหารมาคุ้มกันที่นี่แล้ว”

“กลัวก็แต่จะต้านทานไว้ไม่อยู่ คนพวกนั้นเตรียมการไว้แต่เนิ่นๆ แล้วนะ”

พูดยังไม่ทันขาดคำ คนงานกลุ่มใหญ่ก็เดินมุ่งมาหาเซี่ยซู ดูท่าทางก็รู้แล้วว่าไม่ได้มาคอยรับใช้แน่

“รีบไป!” เซี่ยซูยกชายเสื้อขึ้นแล้วออกวิ่ง