ทดลองอ่าน อัครเสนาบดีหญิง บทที่ 9 – บทที่ 10 – บทที่ 11

รอจนถึงวันหยุดครั้งถัดมา เซี่ยซูก็ปลีกตัวจากมู่ไป๋แล้วเดินมุ่งไปยังตี้ถาน

หากเซี่ยซูมาเพียงครั้งหนึ่ง อาจเพราะนึกครึ้มอกครึ้มใจชั่วครั้งชั่วคราว แต่หากมาบ่อยๆ ย่อมเป็นเรื่องแปลก นางกำนัลในสวนสมุนไพรเห็นว่าเขามาถึงสองครั้งสองครา ทุกครั้งก็ล้วนไปยังจุดจุดเดียว และที่ตรงนั้นก็เป็นสถานที่พิเศษสำหรับทดลองปลูกโร่วชงหรง ฉับพลันก็เกิดความคิดอันบรรเจิดขึ้นมา

“โร่วชงหรงใช้เสริมพลังหยางบำรุงกำลังมิใช่หรือ”

“ชื่นชอบบุรุษเพศต้องเสริมพลังหยางด้วยหรือ ข้ายังคิดว่าท่านอัครเสนาบดีเป็น…แบบนั้น แบบที่อยู่ข้างล่างน่ะ”

“จะบ้ารึ! ท่านมีฐานะที่สูงส่ง ไยต้องอยู่ข้างล่างด้วย!”

“เอ๋? จะว่าไปก็มีเหตุผลอยู่นา”

ตอนที่เซี่ยซูออกจากตี้ถาน จู่ๆ ก็เห็นมีคนขี่ม้ามุ่งมา เขาสวมชุดชาวหูสีฟ้านวล ท่าทางองอาจห้าวหาญ หากไม่ใช่เว่ยอี้จือแล้วจะเป็นใครไปได้เล่า

เห็นรอบข้างไม่มีคน เขาก็ขี่ม้าเข้ามาหา ยิ้มให้เซี่ยซูแล้วเอ่ยว่า “สีหน้าหรูอี้ดูดีขึ้นมากแล้วนี่”

“ใช่ จ้งชิงคงไม่รู้ ข่าวด่วนนั้นที่จริงเป็นข่าวปลอม ผู้มีพระคุณของข้าผู้นั้นยังไม่ตาย จากความสามารถของเขา พอไปถึงถู่อวี้หุนแล้วจะต้องมีคนให้เกียรติเขามากแน่ ต่อไปไม่ต้องเร่ร่อน คงใช้ชีวิตได้อย่างไร้กังวลแล้ว”

เว่ยอี้จือท่าทางตื่นเต้นยินดี “มิน่าเล่า ที่ชายแดนมีกำลังทหารของข้าประจำการอยู่ ข้าก็ยังคิดว่าเกิดเรื่องเช่นนี้ย่อมเป็นเพราะผู้ใต้บัญชาเพิกเฉยต่อการทำหน้าที่ ที่แท้ก็เป็นเรื่องโกหก แต่ตอนนั้นเรื่องนี้ก็แพร่ไปทั่วเมืองหลวงแล้ว คนกุข่าวเช่นนี้ได้นับว่าเก่งกาจทีเดียว”

เซี่ยซูกระตุกมุมปาก “จะว่าไปก็ใช่”

เว่ยอี้จือลงจากหลังม้า เขาส่งม้าให้ฝูเสวียนที่คอยติดตามใกล้ชิด แล้วเดินเท้าไปกับเซี่ยซู “ใช่แล้ว วันนั้นเจ้าบอกไม่ใช่หรือว่าเขาเป็นสหายวัยเด็กของเจ้า ตอนเด็กเจ้ามักแต่งกายเป็นหญิง เขาคงไม่ใช่ว่าเข้าใจผิดอะไรกระมัง”

เซี่ยซูแอบนึกนับถือในความละเอียดถี่ถ้วนของเว่ยอี้จือ นางยิ้มเอ่ยว่า “จะเข้าใจผิดอะไรได้เล่า เขาคงไม่ได้ชอบข้าหรอก”

เว่ยอี้จือหัวเราะ “ข้าไม่รู้ว่าตอนเด็กเจ้าหน้าตาเป็นเช่นไร หากว่าตอนนั้นหน้าตาดีได้เพียงครึ่งของตอนนี้ ก็น่าจะพอทำให้บุรุษทุกคนนึกสนใจได้แล้ว”

เซี่ยซูหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน

หู่หยาชอบข้ารึ ไม่น่าเป็นไปได้กระมัง ตอนนั้นทุกคนคิดแต่เรื่องหากิน ใครจะไปคิดเรื่องชวนฝันพรรค์นั้น