ทดลองอ่าน อัครเสนาบดีหญิง บทที่ 9 – บทที่ 10 – บทที่ 11

บัดนี้นางจำกัดอำนาจของเซี่ยหร่านลงแล้ว ข่าวด่วนจากชายแดนจะต้องส่งถึงมือนางโดยตรงเท่านั้น ทว่าวันนั้นกลับเป็นเซี่ยหร่านส่งมาให้ ยากนักที่จะไม่ทำให้นางนึกสงสัย

คณะนักดนตรีนั้นเซี่ยซูเป็นคนเลือกเองกับมือ เซี่ยหร่านไม่มีทางจะส่งคนของตนเองแทรกซึมเข้าไปในคณะเดินทางได้ เขาจะต้องวางแผนให้คณะนักดนตรีออกเดินทางจากเจี้ยนคังก่อน แล้วค่อยส่งคนไปกำจัดฉู่เหลียน จากนั้นค่อยใช้จดหมายข่าวลวงเป็นข้ออ้าง

แต่เซี่ยหร่านก็เก่งกาจจริงๆ จดหมายข่าวลวงฉบับนั้นทำขึ้นมาได้อย่างไร้ช่องโหว่ ตอนที่เซี่ยซูส่งคนไปตรวจสอบ ในใจนางก็เชื่อตามไปแล้ว

“กำลังคนของจวนได้ออกเดินทางไปหรือไม่”

“มีการเคลื่อนกำลังไปเพียงสิบกว่าคน บ่าวส่งคนออกไปติดตามแล้ว ดูจากการเดินทางอย่างช้าน่าจะกลับมาวันมะรืน”

เซี่ยซูพยักหน้า “ดีมาก ไปถ่ายทอดคำสั่งข้า ให้เอาจดหมายประทับตราที่ข้ามอบแก่คุณชายหร่านกลับคืนมา อีกอย่าง ต่อจากนี้ไปกำลังคนของจวนต้องฟังคำสั่งของข้าแต่เพียงผู้เดียว ใครก็ไม่มีสิทธิ์เคลื่อนย้ายกำลังคนได้ตามอำเภอใจอีกแล้ว”

มู่ไป๋เห็นสีหน้าเซี่ยซูดูเครียดขรึมก็ไม่กล้าชักช้ารีบไปจัดการทันที

เซี่ยซูกลับไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้อง เมื่อกลับมายังห้องหนังสือ สีหน้านางก็ดูสดชื่นขึ้นแล้ว

อันที่จริงนางมีแผนการในใจอยู่แล้ว ไม่ว่านางกับหู่หยาจะรู้จักกันหรือไม่ คนภายนอกก็ได้เล่าลือกันไปแล้วว่านางหลงรักหู่หยา ต่อไปเขาย่อมจะต้องถูกดึงเข้ามาพัวพันกับหลายๆ เรื่อง ราชทูตของแคว้นถู่อวี้หุนเคยบอกว่าผู้นำของพวกตนชอบฟังคนบรรเลงจู้เป็นอย่างมาก ทว่าน่าเสียดายที่ทางนั้นไม่มีผู้เล่นที่เชี่ยวชาญ ตอนที่นางจัดแจงให้หู่หยาไปก็ได้คิดถึงเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว

ในแคว้นจิ้นการร้องรำทำเพลงไม่ได้เฟื่องฟูเท่าไรนัก นักดนตรีเป็นเพียงผู้ให้ความรื่นเริงใจ หากหู่หยาได้ไปยังแคว้นถู่อวี้หุนที่ชื่นชอบการร้องรำทำเพลงล่ะก็ อย่างน้อยพวกเขาก็ยังถูกยอมรับในฐานะนักดนตรีจริงๆ

หู่หยาจะต้องเหมือนนางแน่ที่ไม่สนใจว่าจะต้องไปอยู่ที่ใด ขอเพียงให้มีชีวิตรอดและได้ใช้ชีวิตอย่างดีก็พอแล้ว มีก็แต่คนที่ดิ้นรนจนรอดชีวิตมาได้จากช่วงเวลานั้นจึงจะปล่อยวางจากเรื่องอื่นๆ ลงได้ ในสายตามีเพียงต้องการจะมีชีวิตรอดเท่านั้น

จู่ๆ นางก็นึกถึงเขี้ยวซี่นั้นขึ้นมาได้ ตอนนั้นเสียใจ ตอนนี้พอคิดๆ ดูแล้วก็รู้สึกว่าตนเองเผลอทำอะไรโง่ๆ ลงไป

ช่างเถอะ ค่อยกลับไปขุดขึ้นมาก็ได้

พอมู่ไป๋ออกไปจากเรือนหลิวอวิ๋นแล้ว เซี่ยหร่านก็ได้แต่ยืนเงียบๆ ตรงหน้าต่าง ไม่ไปไหนเลยอยู่นาน

เขาไม่ได้ทำอะไรผิด แม้แต่สักครึ่งก็ไม่ ตอนเด็กมีสหายที่สนิทกันมาเยี่ยมเยียนเขา ไม่ทราบว่าอย่างไรเกิดล่วงรู้ฐานะที่แท้จริงของเขา ก็กลับหนีหน้ากระจัดพลัดพรายกันไป โชคดีที่เซี่ยหมิงกวงทราบเรื่องก่อนจึงยับยั้งผลที่จะตามมาได้ทัน

ใต้หล้านี้นอกจากตนเองแล้ว เขาก็ไม่อาจเชื่อถือใครได้เลย จึงต้องตัดตอนปัญหาเสียตั้งแต่ตอนนี้

ที่จิงโจวเมื่อแปดปีก่อน นับว่าเป็นนรกบนดินอย่างแท้จริง อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น ในเมื่อเซี่ยซูมีจุดอ่อนให้คนอื่นเล่นงานได้ ไยจึงออมมือทำใจอ่อนเช่นนี้เล่า ทุกคนในสกุลเซี่ยต่างก็หวังพึ่งพาเขาทั้งนั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ต้องพึ่งพิงเซี่ยซูด้วยเช่นกัน!

“เหตุใดท่านลุงต้องเลือกเจ้าด้วย” เซี่ยหร่านจับกรอบหน้าต่างไว้แน่น “หรือว่าข้าหวังพึ่งพิงผิดคน”