ทดลองอ่าน อัครเสนาบดีหญิง บทที่ 9 – บทที่ 10 – บทที่ 11

เซี่ยซูอดนึกนับถือหวังจิ้งจือไม่ได้ ขนาดเมามายก็ยังอ่านคนออก พวกชนชั้นสูงเหล่านี้ช่างเก่งกาจน่าดูชม

“ให้แล้วไปเถอะ”

หวังจิ้งจือไม่ปลอบประโลมเซี่ยซู กลับกันยังหัวเราะร่า “หากเป็นเช่นที่ท่านว่ามา ท่านก็ชมชอบบุรุษจริงสินะ”

“จริงหรือเท็จ แยกแยะอย่างไร”

“ย่อมแยกแยะได้ ต่อไปยามข้ากับท่านอยู่ด้วยกันก็ต้องระวังให้ดี อย่าให้ใครมาพบเห็นได้เป็นอันขาด”

เซี่ยซูจิบสุราอึกหนึ่ง “เจ้าเมาแล้ว”

หวังจิ้งจือหัวเราะเสียงดังลั่นอีกครั้ง หัวเราะแล้วจู่ๆ ก็คอพับฟุบลงกับโต๊ะหิน หลับใหลไปเสียนี่

เซี่ยซูประหลาดใจนัก นางหันมองซ้ายขวาก็เห็นมีแต่พวกเขาสองคน นางลังเลว่าจะทำเป็นเพิกเฉยทิ้งให้เขานอนหลับอยู่ตรงนี้ หรือจะประคองพาลงเขาไปดี

นางลุกขึ้นแล้วปลุกหวังจิ้งจืออยู่ครู่หนึ่ง เขาตกใจตื่นทันทีแล้วคว้ามือนางไว้ จากนั้นก็ดูอ้ำอึ้งแล้วรีบปล่อยมือ “ปกติคุ้นชินกับการสำมะเลเทเมาไปเรื่อย ต้องกลายเป็นที่ขบขันของท่านเสียแล้ว”

หวังจิ้งจือมองดูใบหน้าเซี่ยซู มือข้างหนึ่งค้ำหน้าผาก ปากพูดพึมพำ “งามดุจปทุมมาแย้มกลีบ หากท่านเป็นหญิง ข้าจะต้องรีบไปสู่ขอถึงที่บ้านแน่ๆ ฮ่าๆๆๆ…” หัวเราะแล้วก็ฟุบหลับไปกับโต๊ะอีกครั้ง

เซี่ยซูส่ายศีรษะ เลิกสนใจเขา แล้วก็เดินลงเขาไป

ตอนที่เดินขึ้นเขามาแดดยังร้อนจัดอยู่ ตอนลงเขาเมฆดำกลับปกคลุมจนมืดครึ้ม ไม่นานก็มีฝนตก

เซี่ยซูเดินไปได้ครึ่งทางก็ต้องเดินกลับมา นางนำเสื้อคลุมที่ใช้ห่อข้าวของมาห่มให้หวังจิ้งจือ เผื่อเขาตื่น ขึ้นมาจะได้ไม่มองว่านางใจร้ายใจดำ

ตอนที่เซี่ยซูกลับมาถึงจวนสกุลเซี่ย ก็เห็นมู่ไป๋กำลังพาคนกลุ่มหนึ่งออกจากจวนพอดี พอเห็นนางเขาก็รีบเข้ามาหา “คุณชายกลับมาได้เสียที ท่านออกไปผู้เดียวทำเอาบ่าวตกใจแทบแย่ บ่าวกำลังจะออกไปตามหาอยู่พอดีเลยขอรับ”

เซี่ยซูยิ้มแหยพลางเอ่ยว่า “ข้าก็กลับมาแล้วนี่”

มู่ไป๋เห็นท่าทางเศร้าสร้อยของเซี่ยซูก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ “อ้อ ใช่แล้ว เรื่องที่คุณชายให้บ่าวไปสืบ บ่าวสืบทราบมาแล้ว ที่หนิงโจวไม่มีเรื่องทหารฉินจับตัวชาวแคว้นจิ้นไป ข่าวนั้นน่าจะเป็นข่าวลวงขอรับ อีกอย่าง คุณชายหร่านยังเคยเรียกระดมกำลังทหารในจวนมาก่อนด้วยขอรับ”

แววตาเซี่ยซูเจิดจ้า “ที่พูดมานี้จริงหรือ!”

“จริงแท้แน่นอนขอรับ”

เซี่ยซูถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ไม่คิดเลยว่าตนเองจะคาดเดาได้ถูกต้อง