ทดลองอ่าน อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด! บทที่ 6

ไป๋สิงเจี่ยนหางตาเหลือบไปเห็นว่าใต้โต๊ะมีถังทิ้งกระดาษอยู่ ข้างในถังคล้ายมีหนังสือทิ้งอยู่ สำหรับคนเรียนหนังสือแล้ว การทิ้งหนังสือลงถังถือเป็นการหมิ่นเกียรติของนักปราชญ์ในอดีต ที่จริงแล้วไป๋สิงเจี่ยนก็มิใช่คนเรียนหนังสือหัวเก่า สำหรับเขาแล้วคนที่ถูกเรียกว่านักปราชญ์นั้นมีอยู่ไม่น้อยที่ทำเพื่อชื่อเสียงและสิ่งตอบแทน ไม่ควรค่าแก่การให้พูดถึง แต่สำหรับอาลักษณ์คนหนึ่งแล้ว การทำลายคนและงานเขียนถือเป็นการดูถูก การโยนหนังสือทิ้งอย่างไร้เหตุผลก็ทำให้คนไม่ชื่นชอบได้เหมือนกัน

ดังนั้นเขาจึงก้มตัวลงไปหยิบหนังสือขึ้นมาจากในถัง เมื่ออ่านชื่อหนังสือ ‘คุณชายล้างแค้น’ เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น แล้วเหตุใดจึงถูกทิ้งลงในถังเล่า สำหรับเขาแล้วงานเขียนเช่นนี้ควรเป็นที่ถูกใจองค์หญิงผู้ดื้อรั้นเช่นนางจึงจะถูก

แต่ไรมาไป๋สิงเจี่ยนไม่เคยคิดอ่านนิยาย หากไม่ใช่เพราะวันนี้อาการที่เข่าของเขากำเริบ และยาระงับความเจ็บปวดไม่เพียงพอ เขาก็ไม่มาเปิดนิยายเล่มนี้อ่านแน่ แล้วก็ต้องพลาดโอกาสอ่านนิยายฟื้นคืนชีพแนวนี้ไป

หลังพลิกอ่านไปหลายหน้า สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนในทันใด ก่อนจะพลิกอ่านจนจบอย่างรวดเร็ว ดวงตาพลันหรี่ลง ลมหายใจถี่กระชั้น

นิยายแนวตายแล้วฟื้นกลับมาแก้แค้นแม้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ที่แปลกก็คือเนื้อเรื่องของนิยาย แม้จะสร้างจากความนึกคิดของผู้เขียน…แต่มีจุดน่าติดตามที่ชวนให้วางไม่ลง ที่เล่ามานี้ก็คือตระกูลหมอดังแห่งเจียงหนาน เพราะเจ้าบ้านเข้าไปเกี่ยวพันกับเรื่องของการแก่งแย่งอำนาจบ้านใหญ่บ้านรองของตระกูลใหญ่ที่นั่นเข้า แอบฆ่านายท่านผู้เฒ่าแทนลูกบ้านรอง เมื่อเรื่องราวถูกเปิดโปง เจ้าบ้านของตระกูลหมอมีชื่อจึงถูกทางการตัดสินประหารชีวิต บุตรชายคนโตของบ้านใหญ่ไม่ยอมปล่อยบ้านหมอไป หาข้อกล่าวหามาทำให้ล่มสลายทั้งบ้าน นำสตรีบ้านหมอไปกักขัง แล้วยังนำคุณชายคนเดียวของบ้านหมอไปทรมานจนตาย คุณชายตายแล้วฟื้นคืนมา ตั้งมั่นว่าจะแก้แค้นให้ได้ เขาลอบวางแผนด้วยการเข้าเมืองหลวงมาเป็นขุนนาง เมื่อตำแหน่งใหญ่โตขึ้นก็จะบีบคู่แค้นให้เข้าสู่ทางตันทีละก้าว หมัดต่อหมัด กระทั่งแก้แค้นสำเร็จในที่สุด

ไป๋สิงเจี่ยนราวกับถูกฟ้าผ่า ช่างเหมือนจริงๆ

เหมือน? ข้อนิ้วมือของไป๋สิงเจี่ยนขาวซีด หลังจากผ่านความเดือดดาลในตอนแรกแล้ว จิตใจของเขาก็สงบลง ใครกันหนอที่เรียบเรียงเรื่องนี้แล้วเขียนเป็นนิยาย ขายอย่างแพร่หลายในซีจิง กระทั่งมาถึงที่เมืองหลวง ช่างบังเอิญเกินไปแล้ว ไม่น่าเป็นไปได้!

มีคนจงใจให้เขาได้เห็นนิยายเรื่องนี้ หรือว่าทำให้คนอื่นๆ ได้เห็นนิยายเรื่องนี้กันแน่ หากไม่ใช่คนที่เคยผ่านคดีใหญ่เมื่อสิบหกปีก่อนมา ใครบ้างที่จะมองเค้าโครงของเรื่องดั้งเดิมออก

ต้องเสาะหาต้นตอด้วยการตามหาให้พบว่าใครเป็นคนทำขึ้นมา จึงจะเปิดโปงเป้าหมายของคนผู้นั้นได้

ไป๋สิงเจี่ยนโยนนิยายเล่มนั้นทิ้งลงในถังอีกครั้ง นิยายที่มีเรื่องราวโหดร้ายแบบฟื้นคืนมาแก้แค้นนี้ ใครจะคิดถึงความจริงที่อยู่เบื้องหลัง เพียงถือว่าเป็นนิยายที่แต่งขึ้นมาเล่มหนึ่ง แม้แต่องค์หญิงผู้ดื้อรั้นยังรู้สึกทนอ่านไม่ได้ และทิ้งให้เป็นขยะไป

ไป๋สิงเจี่ยนลุกขึ้นแล้วออกจากห้องหนังสือขององค์หญิง ทำเหมือนว่าเขาไม่เคยมาเยือน