ทดลองอ่าน อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด! บทที่ 6

กู้ไหวต้มยาเสร็จแล้ว สองมือจึงประคองอาหารผสมยาเดินเข้ามาในห้องพักของฉืออิ๋ง หลายวันนี้เป็นเขาที่รับผิดชอบต้มยาให้นางและคอยดูแลให้กินยา ซึ่งนางกินยายากเย็นยิ่ง ทำให้เขารู้ว่าเหตุใดหยวนสี่ตี้และเฟิ่งจวินจึงไม่มาปรากฏตัวตอนที่บุตรสาวกินยา กู้ไหวจึงคิดค้นอาหารผสมยาเพื่อเอาไว้ใช้กับนางโดยเฉพาะ

วันหนึ่งส่งยามาสามรอบ ทุกครั้งกู้ไหวอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น ไม่ใช่เพราะยาที่ปรุง แต่เป็นตัว ‘ถวนถวน’

หลังฟื้นคืนสติมาแล้ว แม้ฉืออิ๋งจะไม่ค่อยร่าเริงนัก ถึงอย่างนั้นยามที่ดวงตามีประกายของนางมองกู้ไหว หัวใจของเขาก็แทบจะทานทนไม่ไหวแล้ว ยิ่งนางไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปข้างนอก ทุกวันให้อยู่แต่ในห้องพัก ใส่แต่ชุดนอนที่สบายๆ บนชุดมีบัวลอยลูกกลมๆ…ใจของกู้ไหวก็แทบละลายกลายเป็นน้ำ มีหลายครั้งที่เกือบถูกลวงให้กินยาแทนนาง

เข้ามาในห้องแล้ว กู้ไหวก็เห็นฉืออิ๋งใช้สองมือเท้าคางอยู่บนโต๊ะ บัวลอยบนชุดนอนประเดี๋ยวเห็นชัดประเดี๋ยวไม่ชัด

“องค์หญิง พระกระยาหารมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” กู้ไหววางถาดอาหารลงบนโต๊ะ

“อย่าคิดว่าเปลี่ยนวิธีการแล้วข้าจะไม่รู้ว่านี่เป็นยาที่ทั้งขมทั้งเหนียวทั้งกินยากนะ!” ฉืออิ๋งไม่แสดงสีหน้าใดๆ ตาก็ไม่กะพริบ เสมือนว่านางได้ใจสลายไปแล้ว “เสด็จพ่อไม่ทรงมาช่วยเสวยยาเช่นนี้ ข้ารู้สึกว่าชีวิตนี้ช่างไม่มีความหมายเลย”

จู่ๆ กู้ไหวก็นึกภาพเม็ดบัวลอยที่ดิ้นอยู่กับพื้นพลางบอกกับตนเองว่าชีวิตนี้ช่างไม่มีความหมาย เขาแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ จำต้องเบือนหน้าไปทางอื่น

ฉืออิ๋งปรายตามองเขาด้วยความไม่พอใจ “เจ้าแอบหัวเราะเยาะข้าหรือ”

กู้ไหวปรับสีหน้าให้เรียบเฉยแล้วหันใบหน้ากลับมา “หามิได้พ่ะย่ะค่ะ”

“หึ! เห็นแก่ที่เจ้าช่วยข้าไว้ ข้าที่เป็นถึงรัชทายาทจะไม่ถือสาเจ้า!” ฉืออิ๋งยกข้อมือขึ้น แล้วเป่าลมใส่ข้อมือที่มีรูเข็มให้เห็น ทำเหมือนว่ายังเจ็บอยู่ “เจ้ากล้าเอาเข็มมาปักที่ตัวข้าเช่นนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่เป็นโทษหนักเพียงใด ข้าไม่ให้อภัยเจ้าง่ายๆ แน่!”

ตอนที่ฉืออิ๋งยังไม่ได้สติ นางราวกับรู้สึกว่าตนเองถูกเข็มแทงไปสองครั้ง ตอนที่หลับใหลอยู่นั้นนางโกรธมาก พอฟื้นขึ้นมาก็เห็นว่าที่ข้างท้องและที่ข้อมือล้วนมีรูเข็มเล็กๆ อยู่ ก่อนจะรู้ว่ามีหมอหลวงหนุ่มช่วยชีวิตนางไว้ นางจึงเตรียมคิดบัญชีนี้กับกู้ไหว