ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 11-บทที่ 12

เมื่อกลุ่มสองคนหนึ่งผีกลายเป็นกลุ่มสามคนหนึ่งผี บรรยากาศก็พิพักพิพ่วนขึ้นอย่างบอกไม่ถูก สุดท้ายพี่เสิ่นทนไม่ไหว บอกว่า ‘ข้าไปเดินเที่ยวคนเดียวดีกว่า’ จากนั้นก็หายตัวไป

หลินหยวนไม่ได้รู้สึกแม้แต่น้อยว่าบรรยากาศแปลกไป ยังคงตื่นตาตื่นใจเหมือนเดิม อีกทั้งยังมองว่าพี่สาวเดินช้า จนตนเองแซงขึ้นมานำหน้าสองก้าว เมื่อเป็นเช่นนี้ก็กลายเป็นว่าจือจือเดินคู่กับเซี่ยงชิงจวี

“แม่นางหลิน เวลาเดินข้าชอบเดินข้างนอก” อยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นอย่างนั้น

จือจือประหลาดใจเล็กน้อย “อ้อ ได้เจ้าค่ะ” นางเปลี่ยนไปเดินข้างในแทน

แม้เจ้าตัวจะบอกเองว่าชอบ แต่เดินข้างนอกมักจะถูกชนเอาได้ง่ายๆ เด็กสาวแอบมองอยู่พักใหญ่ก็สังเกตเห็นว่าเวลาถูกชน คิ้วดกหนาของเขาจะมุ่นเข้าหากันนิดๆ

การแอบมองของนางคงจะโจ่งแจ้งเกินไป เซี่ยงชิงจวีถึงได้หันมาถามตรงๆ “มองอะไรอยู่”

จือจือรีบดึงสายตากลับมา “ไม่ได้มองเสียหน่อย”

“โกหก” ถ้อยคำของเขาทำให้นางลนลานยิ่งกว่าเก่า กำลังจะขยับปากแย้ง เซี่ยงชิงจวีก็พูดต่อไปว่า “อยากได้โคมดวงนั้นหรือ”

จือจือเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาเขา ไปปะเข้ากับแผงขายโคม แค่เหลือบมองปราดเดียว ดวงเนตรงามก็ถูกโคมไฟดวงหนึ่งดึงดูดสายตาทันที โคมดวงนั้นเป็นโคมรูปหญิงงามทรงห้าเหลี่ยมทำจากกระจกสี แม้แต่เชือกถักห้อยพู่ข้างใต้ยังไม่ธรรมดา เพราะร้อยกระจกสีเอาไว้ด้วย พอเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็พบว่ารูปหญิงงามบนกระจกสีทั้งห้าด้านดูคล้ายกำลังร่ายรำตามเปลวไฟที่เต้นวาบ

“อยากได้หรือไม่” เสียงของเซี่ยงชิงจวีดังขึ้นเหนือกระหม่อม

“สวยเหลือเกิน” จือจือออกปากชมอย่างห้ามไม่อยู่ “แต่จะต้องแพงมากแน่”

“แม่นางน้อยอยากได้หรือ” เจ้าของแผงเป็นชายหน้าขาวเกลี้ยงเกลาไร้เครา สวมหมวกใบน้อย เพียงแต่ว่าหมวกเหมือนจะเล็กไปหน่อย ทำให้ใบหน้าดูใหญ่กว่าความเป็นจริง

นางเม้มปากส่ายหน้า

“เถ้าแก่ โคมดวงนี้ราคาเท่าไร” เซี่ยงชิงจวีโพล่งถามออกไป

จือจือหันไปบอกเขาเสียงแผ่ว “จะต้องแพงมากแน่ อย่าซื้อเลยเจ้าค่ะ”

เซี่ยงชิงจวีปรายตามองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างผิดวิสัย จือจือไม่คิดว่าตนเองเป็นพวกคลั่งไคล้หนุ่มรูปงาม แต่คืนนี้พระจันทร์กับแสงโคมสวยจับจิต จนนางกลายเป็นพวกหลงใหลในความงามไปแล้ว

“โคมดวงนี้เหมาะจะแขวนอยู่ในห้องข้ายิ่งนัก”

จือจือหมดคำพูดไปทันใด “…”

ชายหนุ่มควักเงินซื้อโคมมาจริงๆ ซ้ำยังเดินถือเอง เหมือนกลัวว่าจือจือจะกังวลไม่เลิก ปกติเขาก็งามเด่นอยู่แล้ว เวลานี้ยิ่งหล่อเหลาสะดุดตายิ่งกว่าเก่า

บุรุษมาดสุขุมนุ่มนวลเดินถือโคมกระจกสีรูปหญิงงาม ไม่รู้ว่าคุณชายบ้านใดออกมาหาคนรักใต้แสงจันทร์

หลินหยวนที่เดินนำหน้าวิ่งกลับมาหา แล้วถูกโคมดวงนี้สะกดสายตาเช่นกัน