ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 11-บทที่ 12

บทที่ 11

“พี่เซี่ยง ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

เสียงแจ้วๆ ของน้องชายดังเข้าหู นับตั้งแต่ได้กินขนมจานนั้นของเซี่ยงชิงจวี หลินหยวนก็เหมือนจะชอบชายหนุ่มเอามากๆ

“อุ๊ย! มือจับตรงไหนอยู่น่ะ” ประโยคคำถามของพี่เสิ่นดังขึ้นแบบไม่ให้ตั้งตัว

จือจือปรายตามอง พอพบว่ามือของเซี่ยงชิงจวียังประคองไหล่นางเอาไว้ก็รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

“คุณชายเซี่ยง” นางทักทายเบาๆ

“อืม” ชายหนุ่มชักมือกลับ แล้วก้มหน้ามองหลินหยวน “พวกเจ้าก็ออกมาเดินชมโคมไฟเหมือนกันสินะ ท่านลุงหลินไม่ได้มาด้วยกันหรือ”

“ท่านพ่อไม่ชอบที่พลุกพล่านจอแจ ก็เลยมีแค่ข้ากับพี่ใหญ่ออกมากันสองคน”

เซี่ยงชิงจวีมองเด็กสาวที่ยังเอาแต่ก้มหน้า “ข้าเองก็มาคนเดียว เช่นนั้นก็เดินด้วยกันเถิด”

เขาพูดแล้วก็บอกให้สองพี่น้องรอสักครู่ ไม่นานเขาก็ถือโคมไฟสองดวงกลับมา

ดวงหนึ่งเป็นรูปกระต่าย อีกดวงหนึ่งเป็นรูปเสือ

แน่นอนว่าหลินหยวนเอื้อมมือไปหาโคมรูปเสือ แล้วชมอย่างปากหวาน “ขอบคุณขอรับพี่เซี่ยง ข้าไม่เคยเห็นโคมเสือสวยเท่านี้มาก่อนเลย”

“ชอบก็ดีแล้ว” เซี่ยงชิงจวียื่นโคมอีกดวงที่เป็นรูปกระต่ายไปให้จือจือ

นางมองดวงโคม จากนั้นก็มองมือที่อยู่บนด้ามโคม

แสงโคมที่สว่างไสวไปทั้งบริเวณเอิบอาบมือข้างนั้นให้เปล่งประกายราวกับเนื้อหยก ทว่ากระดูกข้อนิ้วที่ขึ้นรูปชัดเจนกลับให้ความรู้สึกสมชาย แตกต่างจากความอ่อนละมุนนุ่มนิ่มอย่างสตรีเพศโดยสิ้นเชิง

“ให้ข้าหรือเจ้าคะ” จือจือเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย

น้ำเสียงของเขาเย็นชาพอกับสีหน้า “ตรงนี้ยังมีคนอื่นอีกหรือ”

“อ้อ” เด็กสาวรับโคมมา

พี่เสิ่นหัวเราะ “ปากแข็งอย่างกับเหล็กเชียวนะ”

อันที่จริงจือจืออยากถามพี่เสิ่นว่าที่พูดหมายความว่าอย่างไร แต่ตอนนี้พวกนางอยู่ข้างนอก ย่อมถามไม่ได้