ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 11-บทที่ 12

“โคมไฟสวยเหลือเกิน พี่เซี่ยง ท่านซื้อมาหรือ”

“อืม ชอบหรือไม่ หากชอบข้ายกให้” ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่จือจือสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของเซี่ยงชิงจวีเจือรอยยิ้มไว้นิดๆ ยามเอ่ยประโยคนั้น

“ชอบขอรับ แต่ท่านพ่อเคยสอนไว้ว่าสุภาพชนต้องไม่แย่งของที่คนอื่นชื่นชอบ” หลินหยวนเอื้อมมือมาจูงมือพี่สาว “พี่ใหญ่ ข้าจะพาไปดูอะไรดีๆ”

เขาพูดแล้วก็ดึงนางออกวิ่ง

จือจือร้องบอกว่าช้าหน่อยพลางวิ่งตาม ลืมเซี่ยงชิงจวีไปชั่วขณะ

หลินหยวนพานางวิ่งผ่านฝูงชนและแสงโคมพร่าพราย จนสายตานางมีแต่ผู้คนเนืองแน่นกับแสงโคมสว่างไสว จือจือนึกถึงช่วงเวลาหลายปีที่กลายเป็นผี แล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้

“พี่ใหญ่ ดูสิ”

จือจือมองตาม แล้วพบว่าที่นี่เป็นเวทีแสดง

สตรีนางหนึ่งยืนอยู่บนเวที สวมอาภรณ์งดงาม ทว่าแต่งหน้าพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง ใบหน้าป้ายสีแดงริ้วหนึ่ง สีขาวริ้วหนึ่ง ขณะที่ริมฝีปากทาสีดำสนิท นางบิดกายยักย้ายขณะเอ่ยเอื้อนสำเนียงแปร่งประหลาด

“พี่ใหญ่ ได้ยินว่าคณะนี้มาจากหลิ่งหนาน การร่ายรำของพวกเขาเป็นไปเพื่อบวงสรวงเทพเจ้า ไม่เหมือนการร่ายรำของพวกเรา ภาษาที่พูดก็แตกต่างออกไปด้วย” หลินหยวนบอกพี่สาวพลางชี้ไปยังอีกด้านหนึ่งของเวที “นั่นคือเครื่องดนตรีของพวกเขา ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ”

“นั่นเรียกว่ากู่ตัน”

จือจือหันไปมอง ไม่รู้ว่าเซี่ยงชิงจวีเข้ามายืนข้างหลังพวกนางสองพี่น้องตั้งแต่เมื่อไร

“กู่ตันเป็นเครื่องดนตรีเฉพาะถิ่นของหลิ่งหนาน กล่าวกันว่าเวลาเล่นจะสามารถเรียกแมลงนานาชนิดบนแผ่นดินได้” ชายหนุ่มอธิบายเนิบๆ

“แมลง?” หลินหยวนแทบไม่เชื่อหูตนเอง “เช่นนั้นก็น่าขยะแขยงแย่สิ”

จือจือตบหลังมือน้องชายเบาๆ “อย่าพูดเช่นนี้สิ หากคนเขาได้ยินเข้าจะทำอย่างไร”

“ก็แค่ตำนานเท่านั้น ไม่แน่ว่าจะจริงเสมอไป” เซี่ยงชิงจวีมองหญิงสาวบนเวที “แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือ เหตุใดถึงได้ยกกู่ตันขึ้นมาตั้งบนเวทีร่ายรำเพื่อบวงสรวง”

แค่ได้ยินว่าเป็นเครื่องดนตรีเรียกแมลงได้ หลินหยวนก็หมดความสนใจจะดูต่อ เลยลากพี่สาวกับเซี่ยงชิงจวีไปที่อื่นแทน

พอเดินไปถึงคูเมือง เด็กชายบอกว่าอยากลอยประทีปดอกบัว เซี่ยงชิงจวีจึงควักเงินซื้อมาสามดวง

ตอนที่หลินหยวนกับเซี่ยงชิงจวีถือพู่กันเขียนคำอธิษฐาน จือจือรู้สึกประดักประเดิดเล็กน้อย เพราะนางอ่านหนังสือไม่ออก เรื่องจะเขียนหนังสือยิ่งไม่ต้องพูดถึง นางอ่านได้เพียงชื่อตนเองเท่านั้น ส่วนตัวอักษรอื่นแค่ดูออกว่าเขียนสวยหรือไม่

ชายหนุ่มเขียนคำอธิษฐานเสร็จก็หันมามองนางด้วยสายตาเฉยเมย “อยากเขียนว่าอย่างไรเล่า ข้าจะเขียนให้”

“อ้อ เขียนคำว่าสงบสุขสวัสดีก็แล้วกัน” จือจือสรรหาถ้อยคำไพเราะไม่ได้ แต่คิดว่าใช้ชีวิตอย่างสงบและมีความสุขก็ดีมากพอแล้ว

ประทีปดอกบัวสามดวงถูกปล่อยลงน้ำพร้อมกัน

แม้จะเริ่มลอยด้วยกัน ทว่าไม่ทันไรก็ถูกลมพัดไปคนละทิศละทางอยู่ดี