ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 11-บทที่ 12

สุดท้ายจือจือเป็นคนถือโคมดวงนั้นกลับบ้าน

เซี่ยงชิงจวีบอกว่าที่บ้านไม่มีที่วาง แล้วยื่นให้นางโดยตรงด้วยสีหน้าเรียบเฉย

หลินหยวนมองทางนั้นทีทางนี้ที “ห้องข้ามีที่วาง”

จือจือรีบบอก “เช่นนั้นเสี่ยวหยวนก็เอาไปเถิด”

“แต่ข้าคิดว่าโคมดวงนี้เหมาะกับพี่ใหญ่มากกว่า” เด็กชายตอบเนิบๆ

เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้ว จือจือวางโคมไว้บนโต๊ะ

หญิงงามทั้งห้ายังคงร่ายรำตามการโชติโชนของเปลวเทียน ทรงเสน่ห์สะกดใจ

“เจ้าหนุ่มเซี่ยงให้หรือ” ไม่รู้ว่าพี่เสิ่นโผล่ออกมาจากที่ใด “แล้วเจ้ามอบถุงเหอเปาให้เขาหรือยัง”

“ถุงเหอเปา?” จือจือเพิ่งนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เนื่องจากที่ผ่านมาหาโอกาสมอบให้ชายหนุ่มไม่ได้เสียที นางจึงพกถุงเหอเปาติดตัวตลอดเวลา แต่วันนี้เดินเที่ยวอย่างมีความสุข ขนาดเจอเจ้าตัวยังลืมนึกถึงไปเสียสนิท นางลุกขึ้นยืนคลำเอว จากนั้นก็คลำตามตัว

“ดูเหมือนจะหายไปแล้ว”

พี่เสิ่นลอยเข้ามาตรงหน้า “อะไรหาย”

จือจือขมวดคิ้ว ดวงหน้าเรียวเล็กขาวเนียนสะท้อนความขุ่นใจ “ถุงเหอเปาหายไปแล้ว”

“เจ้าเก็บไว้ที่ใด ลองหาดูดีๆ ซิ แต่ถ้าหาไม่เจอก็เย็บใหม่อีกใบแล้วกัน”