ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 11-บทที่ 12

บทที่ 12

ถุงเหอเปาหายไป ขนาดหาจนทั่วห้องก็ยังหาไม่เจอ

พี่เสิ่นลอยไปที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง “ไม่ต้องหาแล้ว คงทำหล่นไว้ที่ใดกระมัง งานปักเจ้าฝีมือดีออกอย่างนั้น อาจมีใครเก็บไปแล้วก็ได้”

สิ่งที่จือจือเสียดายคือเครื่องหอมในถุงต่างหากที่นางทุ่มเงินไปไม่น้อย ตั้งยี่สิบอีแปะเชียวนะ

ในเมื่อหาถุงเหอเปาไม่พบก็ช่วยไม่ได้ จือจือแขวนโคมกระจกสีไว้กลางห้อง ตอนจะนอนมักเหลือบมองมันอยู่เรื่อยอย่างห้ามใจไม่อยู่ พี่เสิ่นที่นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างก็มองเช่นกัน

“โคมไฟงามดีนี่ เจ้าว่าเจ้าเซี่ยงซื้อโคมให้เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

จือจือใคร่ครวญ แล้วพลิกตัวไปมองอีกฝ่าย ใบหน้าขาวละมุนแดงเรื่อ “เขาชอบข้ากระมัง”

พี่เสิ่นหัวเราะ “ข้าว่าไม่ใช่หรอก”

“เพราะเหตุใดเล่า”

วิญญาณล่องลอยทำท่าลึกลับ “หากบุรุษชอบสตรีสักคน ความคิดจะวนเวียนอยู่กับนาง แม้ในยามหลับยังฝันเห็นนาง ข้าเข้าไปในความฝันคุณชายเซี่ยงมาแล้ว ในฝันเขามีแต่หนังสือทั้งนั้น”

จือจือไม่ยอมตัดใจ “ไม่แน่ว่าอีกเดี๋ยวเขาอาจฝันถึงข้าก็ได้”

พี่เสิ่นลอยเข้ามามองนางใกล้ๆ “แต่บ้านเขายากจนมากเลยนะ มีแค่บ่าวแก่ๆ หนึ่งคน”

“แต่ก็ไม่มีพ่อแม่สามีให้ต้องปรนนิบัติ อีกทั้งเพราะยากจน เขาจึงมีเงินแต่งข้าแค่คนเดียว” จือจือพูดแล้วดึงผ้าห่มมาปิดหน้า

“อุ๊ย! แล้วถ้าหากทุกๆ คืนเจ้าหนุ่มเซี่ยงนั่น…” พี่เสิ่นลดเสียงลง แล้วพบว่าเด็กสาวหน้าแดงแจ๋อย่างที่คิด

วิญญาณล่องลอยหัวเราะลั่น และกล่าวก่อนจะลอยออกไป “เจ้านอนเสียเถิด ข้าไปเที่ยวเล่นข้างนอกดีกว่า น่าเบื่ออะไรอย่างนี้”

จือจือลูบพวงแก้มร้อนผ่าวของตน แล้วมองโคมหญิงงามอีกครั้ง

เซี่ยงชิงจวีชอบนางแล้วสินะ ไม่เช่นนั้นจะให้โคมนางด้วยเหตุใดกัน