ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 11-บทที่ 12

วันที่สิบหกเดือนหนึ่ง ร้านรวงกลับมาเปิดขายของอีกครั้ง จือจือตื่นนอนไปร้านเครื่องหอมแต่เช้า เครื่องหอมที่ซื้อมาคราวก่อนกลิ่นหอมมากทีเดียวในความคิดนาง

“จือจือมาแล้วหรือ คราวนี้จะซื้อเครื่องหอมแบบใดเล่า” เถ้าแก่เนี้ยเป็นหญิงงามหยาดเยิ้ม มักจะแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีดำล้วน แต่ดูแล้วทรงเสน่ห์แพรวพราว โดยเฉพาะอย่างยิ่งริมฝีปากที่เจ้าของโปรดปรานแต่งแต้มด้วยชาดสีแดงสดมากกว่าสีอื่น

จือจืออมยิ้มเอ่ย “ข้าอยากมาซื้อเครื่องหอมชนิดเดียวกับคราวก่อนเจ้าค่ะ”

ฝ่ายตรงข้ามขมวดคิ้วเมื่อได้ยินอย่างนั้น “แย่ล่ะสิ เครื่องหอมที่เจ้าซื้อคราวก่อนถูกคนเหมาไปตั้งแต่เช้าแล้ว ในร้านไม่มีเหลือแม้แต่นิดเดียว กว่าจะมีของรอบใหม่เข้ามาก็ต้องรออย่างน้อยสามเดือน”

เด็กสาวร้องอ้อ “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเลือกชนิดอื่นก็ได้”

“จือจือว่าง่ายที่สุดเลย” เถ้าแก่เนี้ยชมเปาะพลางเข้ามากอดนาง จือจือยิ้มอย่างกระดาก เถ้าแก่เนี้ยผู้นี้อะไรก็ดีทุกอย่าง เสียแต่ว่าเวลาเจอนางทีไรจะชอบมาโอบมากอดนางอยู่เรื่อย

นางใช้เวลาอยู่ในร้านเครื่องหอมทั้งช่วงเช้า กว่าจะเลือกหลายๆ กลิ่นที่ถูกใจมาผสมกันได้

เถ้าแก่เนี้ยสูดดม “จือจือ เจ้าเลือกเครื่องหอมเก่งกาจยิ่งนัก ไปเปิดร้านเองได้เลย”

จือจือไม่คิดว่าตนเองเก่งกาจตรงไหน แค่ชาติที่แล้วได้ดมมามาก ตำหนักองค์หญิงมีเครื่องหอมสารพัดกลิ่น แค่เครื่องหอมที่สาวใช้แต่ละคนใช้ก็ไม่เหมือนกันแล้ว

นางเดินกลับบ้านหลังเลือกเครื่องหอมเสร็จ กลิ่นหอมจากร้านสุราที่อยู่ถัดไปอีกถนนโชยเข้าจมูก จือจือถือเครื่องหอมที่ห่อไว้ด้วยกระดาษพลางคิดกับตนเองในใจว่าถุงเหอเปาใบใหม่จะปักเป็นลายเดียวกับใบเก่าดีหรือไม่

ตุ้บ!

นางชนเข้ากับใครผู้หนึ่งจนห่อกระดาษในมือร่วงตกพื้น

จือจือรีบย่อตัวลงไปเก็บ

“แม่นางไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ไม่เป็นไร” จือจือเก็บห่อเครื่องหอมขึ้นมาปัด แต่เพิ่งจะเงยหน้าขึ้นเท่านั้นก็นิ่งตะลึงอยู่กับที่ มือที่ถือห่อกระดาษสั่นสะท้านน้อยๆ

ดูเหมือนฝ่ายตรงข้ามจะสังเกตเห็นอาการแปลกๆ ของนาง จึงถามซ้ำอีกครั้ง “แม่นางไม่เป็นไรจริงหรือ”

เด็กสาวฝืนยิ้ม “ข้าไม่เป็นไร” จากนั้นก็เดินอ้อมร่างอีกฝ่าย