ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 11-บทที่ 12

“เยวี่ยหยาง มองอะไรอยู่”

ชายหนุ่มหันกลับไปยิ้มให้สหายที่เดินออกมาจากในร้าน “ไม่มีอะไรหรอก เมื่อครู่ข้าเดินชนแม่นางน้อยคนหนึ่งเข้า ท่าทางนางเหมือนกลัวข้าอยู่นิดๆ”

“พูดเป็นเล่น เจ้าเป็นบุรุษรูปงามอันดับต้นๆ ของแผ่นดิน ซ้ำยังเป็นว่าที่ราชบุตรเขย ข้าไม่เคยเห็นหญิงสาวคนใดกลัวเจ้ามาก่อนเลย”

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มอย่างเป็นกันเอง “ปากดีให้น้อยหน่อย ไปกันเถิด”

จือจือถือห่อเครื่องหอมเดินจ้ำอ้าวเร็วขึ้นเรื่อยๆ พลางคิดในใจว่าเหตุไฉนนางถึงได้ไม่หลุดพ้นจากคนพวกนี้เสียทีนะ

ชาตินี้นางไม่อยากพบเจอพวกเขาเลยจริงๆ ไม่ว่าจะท่านผู้นั้นหรือชายหนุ่มคนเมื่อครู่ ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่ชี้เป็นชี้ตายให้คนรอบตัวได้ง่ายๆ เพียงเท่านี้ก็ทำให้นางกลัวจับใจแล้ว

นางไม่อยากแก้แค้น หวังแค่ว่าชาตินี้จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเท่านั้น

ดูท่าที่ลอยประทีปดอกบัวไปจะไม่ได้ผล

เพิ่งกลับมาถึงบ้าน จือจือก็เห็นบิดากำลังคุยกับใครผู้หนึ่งอยู่

ซ้ำคนผู้นั้น…

“แหม นี่คงเป็นจือจือสินะ รูปงามผุดผ่องจริงๆ” สตรีผู้นั้นปรี่เข้ามาหาอย่างตีสนิท ซ้ำยังเดินวนรอบตัวจือจือพลางพิจารณานางอย่างละเอียด

เด็กสาวส่งสายตาฉงนสงสัยไปยังบิดา

สีหน้าของหลินผู้พ่อไม่ดีไม่แย่ “นี่คือแม่สื่อแซ่ซ่ง เจ้าเรียกนางว่าน้าซ่งแล้วกัน”

“สวรรค์! ข้าอยู่มาจนค่อนชีวิตยังไม่เคยเห็นสตรีคนใดงามถึงเพียงนี้มาก่อน” น้าซ่งสะบัดแพรพกในมือใส่เขา “มีบุตรสาวงดงามถึงเพียงนี้ ธรณีประตูเรือนคงถูกเหยียบจนพังราบไปแล้วกระมัง”

จากนั้นน้าซ่งก็จับมือจือจือมาดูฝ่ามือ “มือนิ่มจริง อยู่บ้านคงไม่ได้ทำงานบ้านเลยสินะ บ้านอีกฝ่ายมีบ่าวไพร่ เจ้าไม่ต้องทำเองเช่นกัน แต่งเข้าไปก็ใช้ชีวิตสุขสบายอย่างเดียว”

จือจือเข้าใจในทันทีว่าสตรีผู้นี้มาเจรจาเรื่องแต่งงาน

ชาติก่อนก็มีคนมาทาบทามนางมากมาย เพียงแต่ว่าครั้งนี้โชคไม่ดี นางจึงถูกคว้าตัวไว้ได้อย่างจัง

“ท่านพ่อ ข้ามีธุระต้องทำ ขอตัวเข้าห้องก่อนนะเจ้าคะ” เด็กสาวรีบบอก

“อืม ไปเถิด”

จือจือหลบเข้ามาอยู่ในห้องตนเอง แล้วเห็นโคมกระจกสีรูปหญิงงามได้ในทันที