ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 13-บทที่ 14

จือจือล้มตัวนอนบนเตียง พอเช้าวันรุ่งขึ้น นางก็ไปหาบิดา

“ท่านพ่อ หาคู่แต่งงานให้ข้าเถิดเจ้าค่ะ”

นางตัดใจจากเซี่ยงชิงจวีแล้ว ตอนนี้ขอแค่ไม่ต้องแต่งเข้าตำหนักองค์หญิงก็พอ

หลินผู้พ่อมองบุตรสาวด้วยความประหลาดใจอยู่นาน สุดท้ายก็บอกว่า “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวลไป พ่อจะหาคู่แต่งงานดีๆ ให้เจ้าเอง”

อีกเพียงเดือนครึ่งก็จะถึงงานเสกสมรสขององค์หญิง ดังนั้นจือจือจึงร้อนรนกระวนกระวายกับเรื่องนี้อย่างมาก

หลินผู้พ่อไหว้วานแม่สื่อหลายคน แม่สื่อแต่ละคนเคยเห็นจือจือมาแล้วทั้งนั้น ตอนเห็นนางล้วนทำตาเป็นประกายแล้วชมไม่ขาดปากว่า ‘งามผุดผาดออกอย่างนี้ ท่านวางใจได้เลย ข้าจะต้องหาคู่แต่งงานดีๆ ให้นางได้แน่’

ทุกคนพูดเช่นนั้นตอนเห็นจือจือ ทว่ากลับไม่มีความคืบหน้าใดๆ เลย

หลินผู้พ่อไปถามแม่สื่อผู้หนึ่งด้วยความประหลาดใจ แม่สื่อผู้นั้นทำหน้าพิพักพักพ่วนเมื่อเห็นเขา พอโดนถามก็อึกๆ อักๆ ก่อนจะคืนเงินให้ในท้ายที่สุด

“ท่านหลิน เรื่องคู่ครองของบุตรสาวท่าน ข้าจนปัญญาจริงๆ ท่านไปไหว้วานคนอื่นเถิด”

“พะ…เพราะเหตุใดกันเล่า”

หลังถูกคาดคั้นหนักเข้า แม่สื่อก็ยอมตอบสั้นๆ เพื่อตัดรำคาญ “ลี้ลับ…ลี้ลับเกินไปน่ะสิ”

ลี้ลับ? หมายความว่าอย่างไร

จือจือไม่ได้รับรู้เรื่องพวกนี้ด้วย นางยังจำได้ว่าต้องไปจุดธูปที่ศาลเจ้าประจำเมืองทางตอนใต้ของเมือง ดังนั้นจึงเลือกวันฤกษ์ดีเตรียมธูปออกจากบ้าน เจียดเงินเล็กน้อยเช่ารถลา จึงสามารถมาถึงศาลก่อนเที่ยงวัน พอก้าวลงจากรถนางก็ผงะไปเล็กน้อย เพราะศาลเจ้าประจำเมืองดูทรุดโทรมอย่างมาก เหมือนไม่มีใครมาสักการะเท่าไรนัก

เด็กสาวให้เจ้าของรถลารออยู่ก่อน แล้วเดินเข้าไปข้างในคนเดียว

สภาพภายในก็เก่าโทรมไม่แพ้กัน องค์เทพเจ้ามีแต่ฝุ่น ของไหว้บนแท่นบูชาเหมือนถูกสัตว์กัดกินจนเหลือแต่กระดูกกับแกน