ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 13-บทที่ 14

จือจือเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ่อยๆ “แล้วท่านอยากทำอะไรเล่า”

“แม่นางช่วยเก็บศพผู้น้อยได้หรือไม่”

“อะไรนะ!” เด็กสาวตกใจจนหน้าซีด “ไม่ไหว ข้าทำไม่ได้หรอก”

ท่าทางผีหนุ่มจะคาดเดาปฏิกิริยาของนางได้อยู่แล้ว “น่ากลัวมากเลยสินะ ไม่เป็นไร แม่นางไม่เต็มใจก็ช่างเถิด ผู้น้อยเพียงแค่ลองถามดูเท่านั้น แต่ผู้น้อยยังมีอีกเรื่องที่หวังว่าแม่นางจะยอมช่วย”

เสียงของเขาฟังดูจริงใจขึ้นมากเมื่อพูดประโยคหลังๆ

“ลองว่ามาสิ แต่ข้าอาจช่วยไม่ได้นะ”

“แม่นางต้องทำได้แน่” ดูท่าฝ่ายตรงข้ามจะมั่นใจมากทีเดียว “แม่นางไปจุดธูปหนึ่งดอกที่ศาลเจ้าประจำเมืองทางตอนใต้ของเมือง จุดเสร็จก็เป็นอันจบ รับรองว่าผู้น้อยจะต้องตอบแทนบุญคุณแม่นางด้วยของขวัญล้ำค่าอย่างแน่นอน”

“ข้าไม่ต้องการของขวัญหรอก คะ…แค่อยากให้ท่านไปเกิดใหม่ก็พอ”

จะได้ไม่ตามตอแยนางอีก

ผีหนุ่มตอบด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ “ผู้น้อยทราบแล้ว หวังว่าแม่นางจะยอมช่วย ระหว่างนี้ผู้น้อยจะไปที่อื่นก่อน”

หลังจากนั้นเสียงก็เงียบไป

จือจือรออยู่นานแต่ไม่ได้ยินเสียงของเขาอีกก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง เพราะได้เจอผีหนุ่มตนนี้ นางจึงลืมความเจ็บปวดที่เห็นเซี่ยงชิงจวียืนกับสตรีอื่นลงไม่น้อย

พี่เสิ่นปรากฏตัวขึ้นในตอนกลางคืน พอรู้ว่าจือจือไม่ได้มอบถุงเหอเปาก็อุทานด้วยความตกใจ

“อะไรกัน! เจ้าหนุ่มเซี่ยงยังไม่ยอมรับไปอีกหรือ”

“ไม่ใช่ วันนี้ตอนข้าไปถึงก็เห็นเขายืนคู่กับหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่ง ดูชื่นมื่นมากทีเดียว”

พี่เสิ่นมองท่าทางเศร้าหมองของนางแล้วกลับหัวเราะเสียอย่างนั้น “ดีแล้วล่ะ จือจือ ข้าว่าเจ้าเลือกต่อไปเถิด ข้าไม่คิดจริงๆ นะว่าเจ้าหนุ่มเซี่ยงเป็นชายที่เหมาะสมกับเจ้า เจ้าแต่งกับเขาไปมีแต่จะลำบาก”

เด็กสาวพยักหน้า “อืม”