ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 13-บทที่ 14

พอเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน นางก็รีบผลุบเข้าบ้านแล้วปิดประตูลงกลอนทันที

เสียงเงียบไปแล้ว น่าจะไม่ได้ตามมาแล้วกระมัง

“พี่ใหญ่ ไปที่ใดมา”

จือจือสูดหายใจเฮือกด้วยความตระหนก ก่อนจะหันไปเอ็ดน้องชาย “เสี่ยวหยวน อย่าเข้ามายืนข้างหลังให้พี่ตกใจสิ”

เด็กชายมองนางด้วยสายตาแปลกๆ “วันนี้พี่ใหญ่แต่งตัวเสียงดงาม ไปที่ใดมาหรือ”

“งามตรงไหนกันเล่า ก็แต่งตัวธรรมดานั่นล่ะ พี่แค่ออกไปเดินเล่นมาเท่านั้น”

ผีบุรุษเมื่อครู่ทำเอานางผวาเสียจนเกือบลืมไปแล้วว่าเพิ่งประจักษ์อะไรมากับสองตา นางไม่รู้ว่าหญิงสาวผู้นั้นเป็นอะไรกับเซี่ยงชิงจวี แต่ทั้งคู่ดูสมกันเหลือเกิน สตรีอย่างนางไม่เหมาะจะเป็นภรรยาเอกของขุนนางใหญ่หรอก อย่าฝันกลางวันไปหน่อยเลยดีกว่า

จือจือไล่หลินหยวนไปที่อื่น ก่อนจะเดินกลับเข้าห้อง พอกำลังจะรินชาให้ตนอง เสียงบุรุษผู้นั้นก็ดังขึ้นมาอีก

“แม่นาง ขออภัยที่ผู้น้อยเสียมารยาท แต่ผู้น้อยเพิ่งจะเคยเข้าห้องสตรีเป็นครั้งแรก”

มือที่กำลังจะรินชาชะงัก จากนั้นนางก็วางป้านชาลง

“ท่านเป็นผีอะไร เหตุใดถึงต้องตามข้ามาด้วย” นางรวบรวมความกล้าถามออกไปอย่างนั้น

ความปรีดาสะท้อนอยู่ในน้ำเสียงอีกฝ่าย “แม่นาง เจ้าได้ยินจริงๆ ด้วย ตอนแรกผู้น้อยตั้งใจจะกลับไปอยู่แล้วเชียว”

จือจือกัดริมฝีปากตนเอง ข้านี่ช่างโง่เขลาแท้ๆ

“อันที่จริงแม่นางไม่ต้องกลัวไป แม้ผู้น้อยจะกลายเป็นผีไปแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ผีร้ายหรอกนะ” ดูเหมือนฝ่ายตรงข้ามจะสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของจือจือ

“แล้วเหตุใดท่านต้องตามข้ามาด้วย ไม่ไปเกิดใหม่หรือ”

ผีหนุ่มทอดถอนใจ “ความจริงผู้น้อยไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก เพียงแค่ตายกะทันหันเกินไป ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้ เลยคอยหลบท่านยมทูต แต่ดูเหมือนท่านยมทูตใกล้จะเจอตัวเสียแล้ว”