ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 15-บทที่ 16

จือจือยังไม่รู้ตัวว่าถูกเอาไปเล่าลือว่ากลายเป็นบ้า

นางนั่งตัวตรงแหน็วอย่างเคร่งเครียด แล้วคว้าแขนสาวใช้ที่อยู่ข้างๆ “ไฉ่หลิง ถ้าอย่างไรคืนนี้เจ้าฟาดข้าให้สลบไปทีเถิด”

ไฉ่หลิงไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี “อี๋เหนียงห้า จะทำเช่นนั้นได้อย่างไรกันเล่าเจ้าคะ”

จือจืออยากร้องไห้ ไม่นึกเลยจริงๆ ว่านางจะได้มาเจอผีที่สิงสถิตอยู่ในเรือนชุ่ยไช

ผีตนนั้นไม่ได้มีเรื่องมาไหว้วาน ทั้งยังไม่ได้พูดกับนาง มันจะปรากฏตัวตรงเวลาทุกวันเมื่อจือจือเข้านอน ซ้ำหน้าตายังน่าสยอนแสยงอย่างยิ่ง ราวกับประสงค์จะหลอกให้นางกลัวอย่างนั้น ถึงได้โผล่มาให้นางเห็นด้วยสภาพที่น่ากลัวที่สุด

จือจือไม่ได้นอนมาหลายคืนแล้ว เพราะหลับตาลงทีไร ผีตนนั้นจะต้องมาพ่นลมใส่หู

“ฮ่าๆ”

“แบร่…”

“ฟืด…”

…

เด็กสาวรู้สึกว่าตนเองใกล้บ้าเต็มที

ผ่านไปแค่ไม่กี่วันนางก็ซูบลงถนัดตา นับเป็นครั้งแรกที่นางเจอผีที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ นางพยายามสื่อสารด้วยแล้ว แต่อีกฝ่ายแสยะยิ้มทะมึนให้นาง จากนั้นก็แกล้งทำหัวหล่น กลิ้งหลุนๆ ตกเตียงไปอยู่บนพื้น

แน่นอนว่าเจอแบบนี้จือจือเลยต้องหวีดร้องเสียงหลงอีกคำรบ