ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 15-บทที่ 16

คนในตำหนักเล่าลือเรื่องผีกันหนักขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายไปเข้าหูกงหมัวมัว

นางขมวดคิ้วเมื่อได้ฟัง “เป็นสตรีที่ช่างหาเรื่องมาให้ปวดหัวเสียจริงๆ”

“หมัวมัว เรื่องนี้ต้องทูลองค์หญิงหรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้าไม่รู้หรือว่าองค์หญิงทรงเกลียดเรื่องพรรค์นี้ที่สุด” แววตาของกงหมัวมัวเย็นชาขึ้นทุกที “คืนนี้ข้าจะไปดูซิว่าผีตนนั้นที่อยู่ใด หากนางเด็กนั่นแกล้งกุเรื่องผีขึ้นมาล่ะก็ ข้าจะจับนางถลกหนังเสีย”

สาวใช้ได้ยินดังนั้นก็สะท้านเฮือก แล้วรีบก้มหน้างุด

กงหมัวมัวร้องหึ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าตำหนักบรรทมขององค์หญิง

ตำหนักบรรทมเงียบสงัดผิดปกติ ได้ยินแค่เสียงฝีเท้านางเท่านั้น

“องค์หญิง ท่านหมอหลิวมาแล้วเพคะ”

นางหยุดยืนหลังกระจกสำริด

“กงหมัวมัว ได้ยินว่ามีคนเจอผีรึ”

หญิงสูงวัยขมวดคิ้ว รีบตอบกลับไปว่า “องค์หญิงโปรดวางพระทัย หม่อมฉันจะจัดการเรื่องนี้ทันทีเพคะ”

“ไม่ต้องรีบร้อน” ดวงหน้างดงามที่สะท้อนอยู่บนบานกระจกคลี่ยิ้ม “ข้าเองก็อยากเจอผีบ้างเหมือนกัน”