ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 7-บทที่ 8

บทที่ 7

พี่เสิ่นเป็นคนตรง จะไปแอบดูเซี่ยงชิงจวีอาบน้ำทุกวัน แล้วชอบมาบรรยายให้นางฟังว่าชายหนุ่มโปรดปรานเสื้อผ้าตัวใด

จริงอยู่ว่าจือจือเคยออกเรือนแล้ว ทว่าไม่ประสาเรื่องระหว่างชายหญิง ได้ฟังทีไรเป็นต้องเอามืออุดหูด้วยความเขินอาย

พี่เสิ่นหัวเราะคิกคัก “อายอะไรกันเล่า เจ้าชอบเขาไม่ใช่รึ”

จือจือเอามือลง ใบหน้าเนียนแดงก่ำ “ก็ไม่ได้ชอบอะไรหรอก”

คราวนี้พี่เสิ่นเป็นฝ่ายประหลาดใจบ้างแล้ว “เจ้าไม่ได้ชอบเจ้าหนุ่มเซี่ยงนั่นหรอกรึ”

“ข้าแค่คิดว่าหากได้แต่งงานกับเขาจะได้มีชีวิตที่ดีเท่านั้นเอง” เด็กสาวตอบเบาๆ “ข้าไม่ชอบอยู่อย่างยากจนข้นแค้น แต่ก็ไม่ได้อยากร่ำรวยล้นฟ้า ขอแค่ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างใจหายใจคว่ำ หรือต้องออกไปงานเลี้ยงบ่อยๆ เขาไม่จำเป็นต้องรักข้ามากมาย แค่ให้เกียรติข้าบ้างเท่านั้นก็พอ”

คู่สนทนานิ่งเงียบไปนาน แล้วพลันโพล่งขึ้นว่า “ผิดคาดที่เจ้ามีความคิดเช่นนี้ สมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ เหตุใดข้าถึงไม่รู้จักคิดบ้างนะ หากคิดได้ก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นปัจจุบันหรอก” นางยิ้ม “เมื่อเป็นเช่นนั้น ข้ายิ่งต้องเล่าเรื่องของเขาให้เจ้าฟังมากๆ”

เซี่ยงชิงจวีโปรดปรานสีเขียว คงเพราะชื่อตนเองมีคำว่า ‘ชิง’

กิจกรรมที่ชื่นชอบคืออ่านหนังสือ อ่านหนังสือ และอ่านหนังสือ บางทีก็เดินหมากกับตนเอง แต่ดูเหมือนฝีมือในเชิงหมากจะไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย อย่างน้อยๆ ก็ดูได้จากสีหน้าเหยียดหยามของพี่เสิ่นยามเล่าว่าชายหนุ่มเดินหมาก

หากออกไปข้างนอกจะชอบไปนั่งดื่มชาที่ร้าน ชนิดชาที่นิยมที่สุดคือต้าหงเผา

ทันทีที่เซี่ยงชิงจวีเดินเข้าร้านน้ำชาก็ได้ยินเสียงหวานใสเสนาะหูของหญิงผู้หนึ่ง

“เรียนถามเถ้าแก่ ไม่ทราบว่ามีต้าหงเผาหรือไม่”

“ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ชาต้าหงเผาของวันนี้ถูกจองไว้หมดแล้วล่ะขอรับ อ้อ คนจองคือคุณชายที่เพิ่งเดินเข้ามาท่านนี้ล่ะ”

จือจือมองตามสายตาเจ้าของร้าน แล้วต้องนึกชมในใจว่าพี่เสิ่นช่างบอกเวลาได้แม่นยำยิ่งนัก ฝ่ายนั้นกล่าวว่าทุกวันเซี่ยงชิงจวีจะมาร้านชาเวลานี้ ต้าหงเผาเป็นชาราคาแพง ร้านชาจึงซื้อเก็บไว้ไม่มาก ปกติเซี่ยงชิงจวีจะสั่งจองไว้ล่วงหน้าหนึ่งวัน ดังนั้นหากจือจือมาหาซื้อเวลานี้ ส่วนใหญ่จะซื้อไม่ได้ ทีนี้นางก็จะไม่ต้องเปลืองเงินเปลืองทอง ทั้งยังมีโอกาสชวนเซี่ยงชิงจวีคุยอีกด้วย

เด็กสาวเหลือบมองผู้มาใหม่ด้วยสีหน้ายินดี “คุณชายเซี่ยงนั่นเอง ช่างบังเอิญจริง”

เถ้าแก่มองสองหนุ่มสาว “พวกท่านรู้จักกันหรือ ถ้าเช่นนั้นก็ดีเลย”

เซี่ยงชิงจวีเดินเข้ามา เอ่ยทักนางอย่างเย็นชาและห่างเหินว่า “แม่นางหลิน” จากนั้นก็หันไปพูดกับเจ้าของร้าน “เอาส่วนของข้าให้นางไปเถิด ส่วนค่าชาให้ลงบัญชีข้าเหมือนเดิม”

จือจือรีบปฏิเสธ “ไม่ได้หรอก ในเมื่อคุณชายเซี่ยงซื้อไว้แล้ว ข้าจะแย่งท่านได้อย่างไร”

ชายหนุ่มปรายตามองนาง ใบหน้าหล่อเหลายังดูสุภาพและห่างเหินเหมือนเก่า “ไม่เป็นไร ปกติข้าก็ดื่มบ่อยๆ อยู่แล้ว”

เถ้าแก่ร้านชาหัวเราะ “แม่นางนี่สิเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก น้อยนักที่ลูกค้าหน้าใหม่จะสั่งต้าหงเผา”