ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 7-บทที่ 8

ดวงตาของจือจือฉายแววตกตะลึงพรึงเพริด จากนั้นก็รีบมุดเข้าไปในผ้าห่มพลางเอาหมอนที่อยู่บนเตียงตีพี่เสิ่น

“ไม่หรอกๆ ข้าแหย่เจ้าเล่น” แม้จะตีไม่โดน พี่เสิ่นก็ยังหลบตามความเคยชิน

“ผีบ้ากาม!” จือจือบริภาษ

ฝ่ายตรงข้ามยิ้มอย่างอ่อนใจ “จือจือคนดี ข้าแค่แหย่เจ้าเล่นเท่านั้น จะดูหน้าอกข้าไหมเล่า”

“หน้าไม่อาย!”

“เอาล่ะๆ เจ้ายังอยากแต่งงานกับเจ้าหนุ่มเซี่ยงอยู่หรือไม่” พี่เสิ่นงัดไม้ตายมาใช้ ซึ่งก็ทำให้จือจือสงบปากสงบคำได้ทันที

วิญญาณล่องลอยกระแอมสองครั้ง “พวกเราควรคิดวางแผนขั้นต่อไปกันได้แล้ว แผนไปดักเจอที่ร้านน้ำชาใช้ไม่ได้ผล”

ทว่าพวกนางยังไม่ทันได้ความคิดดีๆ ก็มีคนมาสู่ขอจือจือเสียก่อน…

“ท่านพ่อ ข้าไม่แต่งนะ”

พอได้ยินว่าคนที่มาคือหลัวฟั่ง จือจือก็ส่ายหน้าดิก

หลินผู้พ่อเหลือบมองนาง “จือจือ หลัวฟั่งเป็นคนซื่อ นิสัยใจคอไม่เลว ครอบครัวก็ฐานะดีพอควร”

เด็กสาวแทบร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว เพราะบอกตรงๆ ไม่ได้ว่าต่อไปหลัวฟั่งจะเอาสมบัติตระกูลไปผลาญจนสิ้น อุตส่าห์นึกว่าจงใจแต่งตัวงามหยาดเยิ้มแล้วจะทำให้มารดาของหลัวฟั่งตกใจจนหนีเปิดไปได้แล้วเชียว คิดไม่ถึงว่าความจริงวันนั้นหลัวฟั่งแอบอยู่ข้างนอก สายตาที่บุรุษมองสตรีย่อมแตกต่างจากสายตาที่สตรีมองสตรีด้วยกันอยู่แล้ว ความงามของจือจือในวันนั้นทำให้หลัวฟั่งหลงใหลจนไม่รู้เหนือรู้ใต้ พอกลับถึงบ้านก็ร้องไห้คร่ำครวญว่าจะต้องแต่งนางมาเป็นภรรยาให้จงได้ พ่อแม่รบกับบุตรชายไม่ชนะ สุดท้ายจึงต้องมาเจรจาสู่ขอให้

“จือจือ อีกสามเดือนจะถึงงานเสกสมรสขององค์หญิง ตามธรรมเนียม หลังจากที่องค์หญิงเสกสมรสครึ่งปี สามัญชนจะแต่งงานไม่ได้ หากเจ้าไม่แต่งงานตอนนี้ก็เท่ากับต้องรออีกเกือบปี เอ่อ…กว่าจะไปหาคู่ครองเอาตอนนั้น อายุเจ้าก็จะไม่นับว่าน้อยแล้วนะ” เขาเอ่ยพลางทอดถอนใจ

“ท่านพ่อ” จือจือร้อนใจจนอยากร้องไห้ เพราะกลัวบิดาจะตกปากรับคำการสู่ขอครั้งนี้ยิ่งนัก

หลินผู้พ่อมองบุตรสาวแล้วโบกมือไล่ “เจ้ากลับห้องไปเถิดไป เรื่องนี้พ่อจะลองตรองดูอีกที”

จือจือกลับเข้าห้อง คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเรื่องราวจะกลายเป็นเช่นนี้ไปได้

พี่เสิ่นสังเกตสีหน้านาง “เป็นอะไรไป”

“ท่านพ่อคิดจะยกข้าให้หลัวฟั่งที่บ้านอยู่ถัดไปอีกถนน”

“หลัวฟั่ง? ใครล่ะนั่น” พี่เสิ่นลอยเข้ามาหา “เจ้าไม่อยากแต่งงานกับเขาหรือ”

“อืม” จือจือไม่กล้าเล่าให้พี่เสิ่นฟังว่าความจริงตัวเองตายแล้วเกิดใหม่อีกครั้ง นางคิดว่าตัวเองจะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังไม่ได้ทั้งสิ้น หากเล่าไป มีแต่จะนำภัยมาถึงตัวไม่หยุดหย่อน

“พ่อเจ้าตอบรับแล้วหรือ”

“ท่านพ่ออยากตอบรับ” จือจือถอนหายใจ

พี่เสิ่นใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เอาอย่างนี้สิ คืนนี้เจ้าไปแอบดูเจ้าหนุ่มเซี่ยงอาบน้ำเสีย เขาจะได้รับผิดชอบเจ้าอย่างเลี่ยงไม่ได้”

“หา?!”