ทดลองอ่าน อุบายรักลิขิตเสน่หา บทที่ 20

เป็นครั้งแรกที่เฮ่อหลันฉือไม่สามารถตื่นได้ตรงเวลา ร่างกายนางเหนื่อยล้าเกินไปมาก ตอนที่ตื่นขึ้นมานั้นเป็นเพราะถูกแสงแดดแรงกล้าส่องตา เสียงฝนเบาลงไปกว่าครึ่งแล้ว มีเพียงเสียงตกพรำๆ เล็กน้อย

นางส่งเสียง “ซี้ด” เบาๆ อยากจะลุกขึ้นก็รู้สึกว่าข้างกายมีคนพูดเสียงเบาว่า “ตื่นแล้วหรือ”

เฮ่อหลันฉือตกใจเล็กน้อย “เหตุใดเจ้าจึงไม่ไปสำนักราชบัณฑิต”

วันนี้ไม่ใช่วันหยุดของลู่อู๋โยว ถึงแม้การบรรยายตำราภายหลังค่อยๆ เปลี่ยนมาเป็นสองคนผลัดเปลี่ยนสอนห้องเดียว ไม่ต้องไปตำหนักเหวินหวาทุกวัน แต่วันอื่นๆ ลู่อู๋โยวยังคงต้องไปเข้างานประจำวันที่สำนักราชบัณฑิต

ลู่อู๋โยวตอบอย่างหน้าไม่อายว่า “ร่างกายไม่ค่อยสบายจึงขอลางาน ข้าจะทิ้งเจ้าไว้คนเดียวแล้วจากไปในตอนนี้ไม่ได้” จากนั้นเขาก็วางตำราอ่านฆ่าเวลาในมือลง “เอาล่ะ ตอนนี้ไปอาบน้ำได้หรือยัง”

เฮ่อหลันฉือหน้าแดงขึ้นมาทันใดอีกครั้ง

นึกถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นท่ามกลางเสียงฝนโหมกระหน่ำเมื่อคืนนี้แล้วนางก็รู้สึกอึดอัดไปทุกหนทุกแห่งทันที โดยเฉพาะความรู้สึกที่ทิ้งค้างบนร่างกายยังคงชัดเจนเป็นพิเศษ เอวสะโพกปวดเมื่อย ร่างกายยังคงรู้สึกเหมือนถูกคนฉีกออกเป็นชิ้นๆ

นางตอบอย่างอึกอัก “ไม่ต้องแล้ว ข้าไปเอง…”

ลู่อู๋โยวเลิกคิ้ว “ข้ารอเจ้านานแล้ว เจ้าให้ข้าทำเรื่องนี้ให้เสร็จไม่ได้หรือ”

เฮ่อหลันฉือลองลุกขึ้น ผลปรากฏว่าไม่ค่อยแตกต่างจากครั้งก่อน และเพราะการกระทำที่ไม่ยับยั้งกว่าเดิมของเขา บางจุดบนร่างกายนางดูเหมือนจะบวมเจ็บมากยิ่งขึ้น นางพยายามดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งก็ยังขยับตัวไม่ได้ สุดท้ายก็ถูกลู่อู๋โยวอุ้มไป

ร่างกายเหนียวเหนอะไม่ค่อยสบายตัวจริงๆ

ลู่อู๋โยวอุ้มนางเข้าไปในถังอาบน้ำ จากนั้นก็แขวนชุดนอนของตนเองไว้บนราวเช่นกัน

เฮ่อหลันฉือพูดอย่างตกใจ “เจ้าทำอะไร!”

“จะทำอะไรได้อีก จะอาบน้ำมิใช่หรือ” ลู่อู๋โยวพูดด้วยน้ำเสียงเป็นปกติ “กลัวว่าเจ้าจะหมดสติอยู่ข้างในนี้ อย่างไรเสียข้าก็เป็นคนทำ ข้าต้องรับผิดชอบสักนิดสิ คุณหนูเฮ่อหลันวางใจได้ ข้าไม่ทำอย่างอื่นหรอก”

เดิมทีรู้สึกอึดอัดเพียงเล็กน้อย ตอนนี้ได้ยินสรรพนามนี้แล้วนางรู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษจริงๆ

การสวมใส่เสื้อผ้าตามปกติของลู่อู๋โยวจะดูงดงามเรียบร้อย เพราะอายุน้อยจึงดูผอมบางอยู่บ้าง ทว่าหลังจากถอดเสื้อผ้าออกกลับเผยให้เห็นรูปร่างอันยอดเยี่ยมของคนที่ฝึกวรยุทธ์ เขามีกล้ามเนื้อชัดเจน โครงแขนราวกับแกะสลัก เอวและหน้าท้องเพียงเห็นก็รู้ว่าเต็มไปด้วยพลัง ไม่บอบบางแน่นอน

เฮ่อหลันฉือรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

ทว่าไม่รอให้นางคิดอะไรมากเกินไป ลู่อู๋โยวก็ตักน้ำขึ้นมาเริ่มอาบน้ำให้นางแล้วจริงๆ

เริ่มแรกเฮ่อหลันฉือยังยอมรับการดูแลปรนนิบัติของลู่อู๋โยวอย่างค่อนข้างสงบนิ่ง แต่ไม่ช้านางกลับเริ่มหายใจหอบอยู่ในถังอาบน้ำ หน้าแดงราวหยดเลือด ความทรมานจากการถูกทำให้อับอายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในที่สุดก็จบสิ้นลง

นางพูดอย่างอดทนไม่ไหว “ข้าอาบเองดีกว่า!”

“แต่ว่า…”

“ข้าอาบเอง!” นางเริ่มส่งเสียงร้องอย่างตกใจอีกครั้ง

ลู่อู๋โยวหัวเราะออกมา “ก็ได้”

เฮ่อหลันฉือหน้าแดงก้มหน้าลง อย่างไรเสียเมื่อคืนนี้เดิมทีนางก็คิดว่าไม่มีทางทำสำเร็จได้ และคิดไม่ถึงว่าจะทำได้ดังคำที่ลู่อู๋โยวพูดไว้จริงๆ ถึงแม้เขาจะเตรียมการไว้ไม่น้อย แต่อย่างไรก็ยังคงฝืนอยู่บ้าง…

นางคิดอะไรไปส่งเดช จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงลู่อู๋โยวพูดอย่างช้าๆ

“…แล้วเจ้ารู้สึกสบายตัวหรือไม่”

เฮ่อหลันฉือรู้สึกหนาวสะท้าน ขนบนตัวแทบจะลุกเกรียว พูดด้วยจิตใต้สำนึก “เหตุใดเจ้ายังอยู่ที่นี่อีก!”

เห็นได้ว่าลู่อู๋โยวอาบน้ำเสร็จแล้ว เขาเช็ดตัวให้แห้งก่อนจะสวมชุดนอนอีกครั้งแล้วเอ่ยว่า “ถ้าไม่อยู่ที่นี่แล้วข้าจะไปที่ใดได้ ข้ารอเจ้าตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่เป็นไร ข้าจะยืนอยู่ตรงนี้ ไม่รบกวนเจ้าอาบน้ำหรอก”

…รบกวนอย่างมากเลย!

เฮ่อหลันฉือพึมพำแล้วขดตัวลงไปในน้ำเล็กน้อย

เสียงของลู่อู๋โยวยังคงดังต่อไป “มีปัญหาอะไรก็ให้พูดคุยกันทันที ครั้งหน้าข้าสามารถปรับแก้ได้…” เขายังพูดอย่างเข้าอกเข้าใจมากอีกหนึ่งประโยค “ไม่ต้องเขินอาย”

เฮ่อหลันฉือแทบจะมุดตัวลงไปในน้ำอยู่แล้ว

“ไม่ต้องพูดคุยเรื่องนี้กับข้าด้วยท่าทีจริงจังก็ได้กระมัง!”

ลู่อู๋โยวกลับพูดอย่างรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “พวกเราก่อนหน้านี้ก็พูดคุยกันเช่นนี้มิใช่หรือ”

นั่นเป็นเพียงแค่การจุมพิต จะเหมือนกันได้อย่างไร

ที่ผ่านมาลู่อู๋โยวมีความยับยั้งชั่งใจ จะไม่สัมผัสตัวนางส่งเดช อย่างมากก็เพียงแค่ลูบเบาๆ ผ่านเสื้อผ้ากั้น แต่เมื่อคืนไม่เหมือนกัน นิ้วมือของเขาแทบจะเลื่อนผ่านทุกอณูผิวเนื้อของนาง ทั้งในและนอก ซ้ำไปซ้ำมา

เห็นนางไม่ตอบลู่อู๋โยวจึงถามต่ออย่างใช้ความคิด “เจ้าไม่สบายตัวใช่หรือไม่ ถ้ามีเพียงข้าคนเดียวที่รู้สึกมีความสุข เช่นนั้นก็ไม่มีความหมายอะไร” ตอนที่เอ่ยประโยคนี้เขายังคงพูดเหมือนถามนางว่าอาหารเมื่อคืนอร่อยหรือไม่ จะมีเพียงเขาที่รู้สึกว่าอร่อยถูกปากไม่ได้

เฮ่อหลันฉือใบหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้ง

ลู่อู๋โยวมักจะจริงจังในเรื่องที่แปลกประหลาดจริงๆ

เฮ่อหลันฉืออึกอักอยู่ครู่หนึ่ง จึงวักน้ำในถังอาบน้ำเล่นแล้วตอบเสียงเบาว่า “…ก็รู้สึกสบายอยู่บ้าง”

ไม่เช่นนั้นข้าจะร้องจนเป็นเช่นนั้นหรือ แต่อย่างไรก็ยังคงไม่ค่อยคุ้นชินอยู่บ้าง

อาจจะค่อยๆ ปรับตัวให้ชินก็ได้

เสียงของลู่อู๋โยวในตอนนี้จึงสงบลงอีกครั้ง