ทดลองอ่าน อุบายรักลิขิตเสน่หา บทที่ 21

เฮ่อหลันฉือเป็นห่วงลู่อู๋โยวจริงๆ “ข่าวลือนี้เจ้าคงไม่ได้เป็นคนปล่อยออกไปจริงๆ ใช่หรือไม่ ถ้าสาวมาถึงตัวเจ้าจะทำอย่างไร”

ลู่อู๋โยวแตะไหล่นางเป็นการปลอบขวัญแล้วเอ่ยว่า “สาวมาไม่ถึงหรอก ละครถูกยกเลิกแล้ว ไม่มีโอกาสให้เจ้าได้ดูน่าเสียดายอยู่บ้าง คนที่เขียนคำร้องนั่นระดับฝีมือไม่เลวจริงๆ แน่นอนว่าหนังสือร้องเรียนไม่ใช่ผลงานของข้าคนเดียว ในหมู่ราษฎรมีทั้งสนับสนุนและต่อต้าน เซียวหนานสวินเดิมทีก็ไม่ได้ใจคนอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีมูล” ด้วยกลัวว่าเฮ่อหลันฉือจะกังวลใจ เขายังอธิบายเพิ่มอีกหลายประโยค “เจ้ารู้จักตึกลมบูรพารุจีหรือไม่”

เฮ่อหลันฉือพยักหน้า “ร้านค้านั่นหรือ”

“ใช่ ร้านที่ทำกิจการใหญ่มากร้านนั้น ชุดแต่งงานของเจ้าก็สั่งจากร้านตัดเสื้อของพวกเขา แน่นอนว่าไม่ใช่เพียงร้านตัดเสื้อ รวมไปถึงโรงเตี๊ยม หอสุรา และโรงละครต่างๆ พวกเขายังมีกิจการที่ไม่มีใครรู้อีกอย่างก็คือการซื้อขายและส่งข่าว ฝีมือถึงขั้นไม่ด้อยไปกว่าองครักษ์เสื้อแพรเลย” ลู่อู๋โยวหยิบของหวานชิ้นหนึ่งเข้าปาก “บอกเจ้าแล้วว่าบ้านข้าเป็นพรรคในยุทธภพ แต่มีกิจการมากมายที่ติดต่อกับตึกลมบูรพารุจี เจ้าของตึกกับท่านลุงข้าเป็นคนรู้จักกันมานาน ให้เกียรติฝ่ายข้าอย่างยิ่ง เบิกเงินทองจากทางนั้นหรือขอความช่วยเหลือก็สะดวกมาก…เจ้ายังจำแผ่นป้ายคำสั่งเหล็กสีนิลแผ่นนั้นที่ข้าเคยให้เจ้าก่อนแต่งงานได้หรือไม่”

เฮ่อหลันฉือพยักหน้า “ข้าเก็บไว้ในหีบเสื้อผ้า ถ้าเจ้าต้องการข้าจะไปหยิบมาให้”

“ไม่ต้องแล้ว แค่อยากบอกเจ้าเท่านั้น แผ่นป้ายนั้นเห็นป้ายเหมือนเห็นตัวข้า ถ้าเจ้ามีความจำเป็นเมื่อไร เอาแผ่นป้ายไปยื่นที่ร้านใดของตึกลมบูรพารุจีก็ได้เพื่อขอความช่วยเหลือ”

เฮ่อหลันฉือรู้สึกว่าลู่อู๋โยวแทบจะชี้แจงทุกอย่างในบ้านจนหมดแล้ว

ขณะที่นางกำลังคิด ลู่อู๋โยวก็พูดกับนางว่า “อ้าปาก”

เฮ่อหลันฉือตกตะลึง เห็นของหวานชิ้นหนึ่งถูกยื่นมาที่ข้างปากของตนเองแล้ว นางนิ่งงัน รู้สึกว่าถูกคนป้อนเช่นนี้น่าอายเล็กน้อย ขณะกำลังคิดจะยื่นมือไปรับมา ลู่อู๋โยวกลับเอ่ยทวนซ้ำอีกรอบ

“อ้าปาก”

เฮ่อหลันฉือทำได้เพียงอ้าปาก

ลู่อู๋โยวป้อนของหวานเข้าปากนางอย่างพอใจเต็มเปี่ยม “รสชาติเป็นอย่างไร”

เฮ่อหลันฉือกัดไปหลายคำ หลังจากกลืนลงคอแล้วก็เอ่ยว่า “ไม่เลวนัก”

“แค่ไม่เลวเท่านั้นหรือ”

ความจริงแล้วในบรรดาของหวานที่ลู่อู๋โยวชอบ นี่เป็นประเภทที่ไม่ค่อยหวานแล้ว แต่สำหรับเฮ่อหลันฉือยังคงหวานมาก แน่นอนว่าอร่อยก็อร่อยอยู่ แต่เลี่ยนเล็กน้อย

ลู่อู๋โยวครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “เป็นเจ้าเองที่หวานเกินไปกระมัง ดังนั้นจึงไม่รู้สึกถึงความหวาน”

เฮ่อหลันฉือพูดอย่างตกใจ “นี่เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร”

ลู่อู๋โยวส่งเสียงหัวเราะเบาๆ เอานิ้วมือที่เพิ่งเช็ดริมฝีปากนางมาแตะริมฝีปากของตน ใช้ดวงตาดอกท้อมองนางพลางพูดด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

“เจ้าใช่จะไม่รู้ว่าข้าชอบกินหวาน ดังนั้นไม่ว่าที่ใดก็อยากชิมมาก…”

เฮ่อหลันฉือตัดสินใจไปจากตรงนี้ทันที

ระหว่างทางเฮ่อหลันฉือเห็นคุณชายมู่หลิงผู้นั้นยังนอนป่วยอยู่อีก หมอบอกว่าเขาแค่บาดเจ็บเล็กน้อย แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงนอนนานเช่นนี้ นางจำได้ว่าลู่อู๋โยวเคยบอกว่าพลังชีวิตของคนผู้นี้แข็งแกร่งมาก บาดแผลก็สมานเร็วอย่างยิ่ง

แต่ตอนนี้คุณชายที่ผมยาวดำขลับสยายลงข้างกายผู้นี้ราวกับอ่อนแอจนต้านลมไม่ไหว ผ่านไปครู่หนึ่งก็ไอสองทีอยู่บ่อยครั้ง

ฮวาเว่ยหลิงระยะนี้ก็ไม่ค่อยออกไปนอกบ้านแล้ว อยู่ในจวนคอยดูแลเขา

“อาการป่วยของเจ้าเมื่อไรจึงจะหาย”

มู่หลิงไอออกมาอีกทีหนึ่งแล้วพูดด้วยเสียงอ่อนแรง “ข้าก็ไม่รู้ อาจจะทำให้โรคเก่ากำเริบก็ได้…”

ฮวาเว่ยหลิงน้ำเสียงงุนงงมากเช่นกัน “เหตุใดถูกป้ายร้านกระแทกจึงทำให้โรคเก่ากำเริบได้”

มู่หลิงพูดด้วยรอยยิ้มเจือจางอ่อนแอว่า “อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้ข้าเคยถูกป้ายร้านกระแทกใส่เช่นกัน”

“…เช่นนั้นเจ้าก็โชคร้ายเกินไปแล้วกระมัง”

“ไม่เป็นไร ได้เจอกับแม่นางฮวาถือว่าข้ามีโชคในสามชาตินี้แล้ว”

ฮวาเว่ยหลิงเท้าแก้มพลางครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยว่า “ไม่ ข้าคิดว่าเจ้าดูเหมือนจะเริ่มโชคร้ายตั้งแต่ได้เจอข้า หรือไม่พวกเราสองคนก็ห่างกันสักหน่อยเถิด”

มู่หลิงเริ่มไอเสียงดังสะเทือนฟ้าดินขึ้นมาทันที ราวกับจะไอเอาปอดออกมาเลยทีเดียว หากว่ามีถุงเลือด เฮ่อหลันฉือคงสงสัยว่าเขาอาจจะแสดงบทกระอักเลือดใส่บุปผาในตอนนี้เลยก็ได้

ฮวาเว่ยหลิงจำต้องประคองตัวเขา ตบแผ่นหลังเบาๆ พลางเอ่ยว่า “ได้ๆๆ ข้าไม่ไปแล้ว ข้าไม่ไปแล้ว…” นางพึมพำ “นี่เจ้าเป็นอะไรกันแน่…”

เฮ่อหลันฉือจู่ๆ ก็นึกถึงการแสดงอันยอดเยี่ยมของใครบางคนก่อนหน้านี้เมื่อนานมาแล้วขึ้นมา

ลู่อู๋โยวก็เห็นแล้วเช่นกัน สีหน้ายากจะอธิบายได้อยู่หลายส่วน เขาเดินเข้าไปพูดกับฮวาเว่ยหลิงว่า “เจ้าไม่ต้องสนใจเขา อีกครู่เขาก็หายแล้ว”

มู่หลิงไอจนหน้าแดงแล้ว

ฮวาเว่ยหลิงตบแผ่นหลังของเขาต่อไปแล้วกล่าวว่า “พี่ชาย ท่านไร้ความเห็นอกเห็นใจเกินไปแล้วกระมัง”

ลู่อู๋โยวพับแขนเสื้อเล็กน้อย “เช่นนั้นเจ้าถอยไป ข้าจะตบหลังให้เขาเอง รับรองว่าคนถึงโรคหาย และข้าก็เคยเรียนการแพทย์ เจ้าเรียนเพียงเรื่องพิษมิใช่หรือ”

“แต่ครั้งก่อนท่านตบจนเขาแทบกระอักเลือดแล้วนะ”

ลู่อู๋โยวพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “กระอักเลือดเสียออกมาบ้างจึงจะดี”

ฮวาเว่ยหลิงยังสองจิตสองใจอยู่ คุณชายมู่หลิงผู้นั้นกลับปิดปากไอก่อนแล้วพูดอย่างเกรงใจว่า “ไม่ ไม่ต้องรบกวนใต้เท้าลู่แล้ว ข้า…ข้าไม่เป็นไรแล้ว…”

เฮ่อหลันฉือไม่รู้เช่นกันว่าควรจะเป็นห่วงใครก่อนดี