ทดลองอ่าน อุบายรักลิขิตเสน่หา บทที่ 3

“…บิดาไปคราวนี้ไม่รู้เมื่อไรจึงได้กลับ พวกเจ้าพี่น้องอยู่ในเมืองหลวงดีๆ อย่าก่อเรื่องเป็นอันขาด หากมีปัญหาอันใดให้ไปหาลุงเขยของพวกเจ้า”

เป็นภาพเบื้องหลังของบิดานางที่ก้าวขึ้นรถม้าพร้อมกับสัมภาระติดตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อย้ายไปประจำการที่อี้โจว

“คุณหนู! แย่แล้ว! เกิดเรื่องแล้ว! ทางอี้โจวเกิดคดีใหญ่! นายท่าน…นายท่านถูกยึดตำแหน่งและถูกจับเข้าคุกแล้ว!”

“เสี่ยวฉือ จะทำอย่างไรดีเสี่ยวฉือ! ข้าไม่ได้ติดหนี้พวกนั้นจริงๆ นะ…”

น้ำเสียงเร่งร้อนและสับสน

“…ใช่ว่าตาแก่เช่นข้าไม่อยากช่วยหรอก แต่เจ้าไม่รู้สถานการณ์ตอนนี้ แม้แต่ตนเองยังเอาไม่รอดแท้ๆ จะยื่นมือไปช่วยผู้อื่นได้อย่างไร”

“หลานสาวคนดี เจ้ายังเยาว์วัยนัก ชีวิตขุนนางมีขึ้นมีลงเป็นธรรมดา ผู้อาวุโสขอแนะนำเจ้าสักอย่าง จงหาทางออกทางอื่นเถิด”

ประตูแต่ละบานปิดลงตามๆ กัน

“คุณหนูเฮ่อหลัน อย่าหาว่าข้าจะลดเกียรติเจ้า ใต้เท้าท่านนั้นถึงแม้อายุจะมากสักหน่อย แต่ก็หวังจะหาภรรยาคนที่สองต่อจากภรรยาที่ตายไปด้วยใจจริง เจ้าค่อยๆ คิดดูอีกทีเถิด”

“คุณหนูเฮ่อหลัน เจ้าไม่อยากล้างมลทินให้บิดาเจ้าหรอกหรือ นี่เป็นโอกาสดีที่สุดแล้ว ขอเพียงเจ้าติดตามใต้เท้าคนนั้น เขารับรองว่าวันหน้าจะฟื้นคดีให้บิดาเจ้าแน่…”

“บัดนี้ใต้เท้าเฮ่อหลันก็เป็นเช่นนั้นไปแล้ว ต่อให้เจ้าไม่คิดถึงเขา จะไม่คิดถึงตนเองสักหน่อยหรือ หากถูกลากเข้าไปพัวพันจนตกไปอยู่ที่สำนักการสังคีต แล้วล่ะก็…”

ใบหน้าแต่ละดวงที่แฝงเจตนาไม่บริสุทธิ์ยื่นเข้ามา

“เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เห็นแก่หน้าผู้มีพระคุณ ข้าก็ช่วยได้เท่านี้ เจ้ารีบไปเถิด”

“หากช้ากว่านี้เกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันเอาได้”

ยามค่ำคืนที่ดวงดาวและจันทราประดับฟ้า ล้อรถม้าหมุนกลิ้งไปตามทางไม่เห็นฝุ่น

“…รถม้าคันนั้นนั่นล่ะ! รีบตามไปเร็วเข้า!”

“คุณหนูเฮ่อหลัน เจ้าไม่มีทางให้หนีแล้ว ยังคิดจะไปที่ใดอีก!”

“ตามพวกข้าไปแต่โดยดีเสียเถิด จะดึงดันหลังพิงกำแพงไปเพื่ออันใด”

ราตรีนั้นช่างอ้างว้าง นางนั่งก้นกระแทกเตียง กำปิ่นปักผมโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าซีดขาว เหงื่อแตกพลั่ก ลมหายใจสับสน

เสียงรองเท้าของอีกฝ่ายดังขึ้น ก้าวเข้ามาใกล้ม่านเตียงทีละก้าว ยื่นนิ้วเลิกม่านอย่างเชื่องช้า แววตาวาววามราวกับกำลังชื่นชมเหยื่อของตนเอง แค่นหัวเราะแล้วเอ่ยขึ้น

“เฮ่อหลันฉือ ถึงขั้นนี้แล้วยังคิดว่าจะมีทางให้ต่อต้านอีกหรือ”

เฮ่อหลันฉือสะดุ้งตื่นฉับพลัน นางผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง ขยุ้มผ้าห่มพลางหอบหายใจไม่หยุด เหงื่อเย็นไหลเข้าไปในคอเสื้อ ข้อนิ้วที่เกาะขอบเตียงจิกเกร็งจนเป็นสีขาว

“คุณหนู ตื่นเสียที!” ซวงจือที่เฝ้านางอยู่พูดอย่างร้อนใจ

ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างลายฉลุแบบโบราณมืดลงแล้ว มีเพียงแสงจันทร์ที่ยังทอรัศมีเรืองๆ ฉาบเป็นชั้นบางภายในห้องที่เย็นเฉียบราวกับน้ำ นางมองอย่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยตระหนักได้ว่านั่นเป็นแค่ฝัน

เฮ่อหลันฉือถามเสียงสั่นเครือ “…ข้าหลับไปนานเท่าไร”

“สองชั่วยามเจ้าค่ะ” คราวนี้ซวงจือก็รับรู้ถึงความผิดปกตินั้น “คุณหนูฝันร้ายหรือ ดื่มน้ำระงับอารมณ์หน่อยดีหรือไม่เจ้าค่ะ”

ระหว่างที่พูดนางก็รีบเดินไปยังห้องด้านนอกแล้วรินน้ำชาอุ่นมาให้

เฮ่อหลันฉือรับมา ยังไม่ทันดื่มได้สักเท่าไรก็สำลัก ไอค่อกแค่กออกมาติดๆ ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะดีขึ้น

ซวงจือช่วยลูบหลังให้นาง “คุณหนู คุณหนูช้าๆ เจ้าค่ะ…”

โชคร้ายจริงๆ ขนาดดื่มน้ำก็ยังสำลัก

เฮ่อหลันฉือนวดหัวคิ้ว รู้สึกเวียนศีรษะเหมือนศีรษะจะแตก นางอยากจะทุบกระหม่อมแรงๆ สักสองที

ภายในสองชั่วยามเมื่อครู่นี้นางฝันอย่างยาวนาน

ในฝันบิดานางถูกส่งไปเป็นข้าหลวงใหญ่ที่อี้โจว ระหว่างดำรงตำแหน่งถูกใส่ร้ายป้ายสีโดยไม่ทราบที่มาที่ไป บิดานางประวัติขาวสะอาด ทั้งยังได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ หากเป็นยามปกติย่อมไม่มีปัญหา ทว่าในฝันสถานการณ์กลับพลิกผัน บิดานางถูกปลดออกจากตำแหน่งและถูกจำคุก ก่อนถูกคุมตัวส่งกลับเมืองหลวง

ทิศทางลมภายในราชสำนักก็เปลี่ยนไป ฝ่ายองค์ชายใหญ่กับฝ่ายองค์ชายรองกลายเป็นน้ำกับไฟ ทั้งยังถูกตรวจสอบครั้งใหญ่จากกรมปกครองที่จะมีขึ้นหกปีครั้ง แต่ละคนในเมืองหลวงต่างต้องหาทางปกป้องตนเอง