ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 1 – บทที่ 2

บทที่ 1

 เสิ่นหยวนฝันถึงชาติก่อนของนางอีกแล้ว…

ลมเย็นพัด ต้นอู๋ถง ผลัดใบ สองตานางพันด้วยผ้าขาว เท้าเปลือยเปล่าอยู่บนพื้นไม้เย็น

สาวใช้ประคองแขนนางมานั่งที่เก้าอี้พนักกลมบนเฉลียง แสงแดดต้นฤดูใบไม้ร่วงส่องลงบนตัว ทำให้รู้สึกอบอุ่นนัก

เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังเข้าโสต นางเอียงศีรษะ เอ่ยยิ้มๆ ไปยังทิศทางนั้น ‘ท่านมาแล้ว?’

‘อืม’ เสียงแหบอย่างที่สุด แต่นางกลับฟังออกถึงความอ่อนโยนในนั้น ‘ไฉนเจ้าไม่ใส่รองเท้า’

เสิ่นหยวนยิ้มน้อยๆ

เวลานั้นนางสังเกตเห็นแล้วว่ายาระงับพิษในกายไม่อยู่ สัมผัสต่างๆ ที่ร่างกายมีต่อโลกภายนอกกำลังค่อยๆ หายไป วันเวลาที่สองเท้าสามารถรู้สึกถึงพื้นไม้เย็นสบายเช่นนี้เกรงว่าจะคงอยู่อีกไม่นานนัก ดังนั้นนางจึงอยากใช้โอกาสยามนี้สัมผัสให้มากขึ้นสักหน่อย

นางมิได้ตอบอะไร เพียงเงยหน้าขึ้นกล่าวยิ้มๆ ‘ท่านสอนข้าดีดพิณเถิด’

ในตอนแรกนางถูกคนวางยาพิษ ตื่นมาสองตาก็มองไม่เห็นแล้ว จึงไม่รู้ว่าคนที่สอนนางคือผู้ใด เขาไม่เคยยอมเปิดเผยฐานะและชื่อแซ่ของเขาให้นางรู้ พออยู่ด้วยกันต่อมานางถึงค่อยๆ รู้ว่าเขาเป็นทหารผู้หนึ่ง ลำคอถูกควันหนาที่เกิดจากการศึกทำลายขณะอยู่ในสนามรบ เสียงพูดในตอนนี้ถึงได้แหบปานนี้

ทว่าคนที่เป็นเช่นนี้กลับบรรเลงพิณออกมาได้อย่างซาบซึ้งตรึงใจ

เสิ่นหยวนบังเอิญได้ยินเขาบรรเลงแค่ครั้งเดียวก็วอนขอให้เขาสอนนาง และเขาเองก็มิได้ปฏิเสธ

มือใหญ่หนากว้าง กลางฝ่ามือมีรอยด้านและรอยแผลเป็น ถูกมือใหญ่เช่นนี้กุมอยู่บนหลังมือของตน เสิ่นหยวนถึงกับรู้สึกอุ่นใจยิ่ง

ก็เหมือนกับยามนี้ มือของเขาจับมือนางวางลงบนหน้าพิณ ดีดสายพิณทีละสาย เสียงพิณเสนาะโสตหลั่งไหลออกมาจากปลายนิ้วมือนางประหนึ่งสายน้ำ เสิ่นหยวนรู้สึกว่านางราวกับได้ยินเสียงบุปผาผลิบานยามวสันตฤดู

ฉากเหตุการณ์พลันเปลี่ยนไป…

นางที่อยู่ในอ้อมแขนเขากระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ภายในร่างกายเจ็บปวดราวถูกมีดกรีด ก่อนได้ยินเขาถามนางเสียงเข้มว่า ‘เจ้ามีความปรารถนาใดยังไม่ลุล่วง บอกข้ามา ข้าจะไปจัดการให้เจ้า!’

เสิ่นหยวนส่ายศีรษะ

ชีวิตนี้นางโอหังเอาแต่ใจ ไม่เชื่อฟังคำบุพการี จะแต่งงานกับหลี่ซิวหยวนให้ได้ มีจุดจบเช่นตอนนี้ล้วนเป็นนางทำตนเอง นางไม่ชิงชังผู้ใด และไม่เคียดแค้นผู้ใดเช่นกัน

นางเพียงรู้สึกว่าตนเองช่างโง่เขลาเกินจะกล่าว

เสิ่นหยวนเงยหน้าขึ้นในอ้อมแขนเขา เหยียดมุมปากอย่างยากลำบาก พยายามส่งยิ้มให้เขา ‘ขอบคุณที่ท่านช่วยข้า บุญคุณของท่าน ข้ามิอาจตอบแทนได้ในชาตินี้แล้ว หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอตอบแทนในชาติหน้าแล้วกัน’

สุดท้ายขณะนางหลับตาลง ริมโสตคล้ายได้ยินเสียงถอนหายใจอันโศกเศร้าและเจ็บปวดอย่างสุดซึ้งของเขา ยังมีเสียงเบาๆ ของเขากำลังเรียกนาง ‘หยวนหยวน’

นี่เป็นครั้งแรกหลังจากอยู่ด้วยกันมานานที่เขาเรียกชื่อนาง