ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 3 – บทที่ 4

บทที่ 3

ฉางหมัวมัวเพียงนึกว่าเสิ่นหยวนเสียดายข้าวของมากมายที่นำติดมาจะถูกโจรสลัดปล้นไปจึงเอ่ยเตือนว่า “นี่เป็นเวลาอะไรแล้ว มีของสิ่งใดสำคัญกว่าชีวิตอีกหรือเจ้าคะ คุณหนู ท่านฟังคำเตือนของบ่าวสักคำ พวกเรารีบลงจากเรือเถิด แล้วส่งคนไปแจ้งทางการ รอทหารมาถึง โจรสลัดเหล่านี้ย่อมจะถูกจับทั้งหมด”

เสิ่นหยวนส่ายหน้า “โจรสลัดอุกอาจเพียงนี้ เกรงว่าทหารที่นี่คงกำราบไม่ไหว อีกทั้งตอนนี้ด้านนอกก็มีแต่พวกโจร พวกเราออกไปอย่างไรก็ต้องพบพวกมันเข้าสักคน เกรงว่ายังไม่ทันลงจากเรือ พวกเราคงถูกพวกมันจับตัวได้เสียก่อน นั่นจะเป็นอันตรายกว่า”

ซ้ำเรื่องที่สำคัญที่สุดคือในใจนางเชื่อว่าหลี่ซิวเหยาสามารถจัดการโจรสลัดเหล่านี้ได้ ด้วยเหตุนี้นางจึงสั่งชิงเหอและชิงจู๋ที่ยืนอยู่ใกล้ประตูที่สุดอย่างใจเย็น “ปิดประตูเสีย ย้ายโต๊ะกับเก้าอี้ไปยันประตูไว้ พวกเราอยู่ในห้องก่อน รออีกครู่หนึ่ง พอสถานการณ์ควบคุมได้แล้ว พวกเราค่อยออกไป”

ปีนี้ชิงเหอกับชิงจู๋อายุเพิ่งจะสิบสาม พวกนางถูกเหตุการณ์นองเลือดที่ด้านนอกทำให้ตกใจจนใบหน้าถอดสีนานแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำของเสิ่นหยวน พวกนางสองคนก็รีบปิดประตู ทั้งยังย้ายโต๊ะและเก้าอี้อีกสองตัวมายันประตูไว้อย่างแน่นหนาด้วย

เสียงอาวุธปะทะกัน เสียงฝีเท้าสับสน และเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอกไม่ขาด ทว่าเพียงไม่นานเสียงทั้งปวงนี้ก็หยุดลง

ชิงเหอมีนิสัยใจร้อน อดรนทนไม่ไหว เอ่ยถามเสิ่นหยวนเสียงสั่น “คุณหนู ตอนนี้พวกเราออกไปได้หรือยังเจ้าคะ”

เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องไม่ออกไป แล้วนั่งคิดว่าด้านนอกมีสภาพเช่นไร จนตนเองแทบจะทำตนเองผวาตาย มิสู้ออกไปดูสถานการณ์ด้านนอกในตอนนี้เลยดีกว่า

เสิ่นหยวนไม่ได้ตอบคำ แต่เดินไปข้างหน้าต่าง มองไปด้านนอกด้วยความระมัดระวัง

เห็นบนดาดฟ้าเรือมีศพโจรสลัดนอนเกลื่อนจำนวนมาก ปนด้วยร่างลูกเรือที่หนีลงจากเรือไม่สำเร็จอีกสามคน ส่วนกระบี่อ่อนของหลี่ซิวเหยาก็กำลังพาดอยู่บนคอของโจรสลัดคนหนึ่ง

โจรสลัดคนนั้นก็คือหัวหน้าใหญ่ หลี่ซิวเหยาหลุบตามองเขาอย่างเงียบเชียบ สายตาเย็นเยียบคมกริบ

เวลานี้เองฉีหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ถามขึ้น “คุณชาย ตอนนี้จะทำเช่นไรดีขอรับ”

หลี่ซิวเหยาสำแดงฝีมือฉับไวดุจสายฟ้า เสียงฉึบฉับไม่กี่ทีก็เฉือนเอ็นข้อมือและเอ็นข้อเท้าของหัวหน้าใหญ่ขาด จากนั้นเขาก็พลิกมือเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างคล่องแคล่ว ก่อนสั่งเสียงเข้ม “เหลือลิ้นมันไว้ ไปรายงานต่อที่ว่าการท้องที่นี้”

ต่อให้เป็นโจรสลัด แต่ตายไปจำนวนมากเพียงนี้ ยังคงต้องแจ้งให้ที่ว่าการในท้องที่ทราบ

ฉีหมิงรับคำ หมุนตัวเดินลงจากเรือไป

หัวหน้าใหญ่ที่นอนอยู่บนพื้นยามนี้ร้องโอดโอยออกมา ทั้งยังเปล่งเสียงด่าหลี่ซิวเหยาดังลั่นด้วยสารพัดคำหยาบ หลี่ซิวเหยาขมวดคิ้ว ก่อนจะก้มตัวลงฉีกเสื้อของศพโจรสลัดที่นอนอยู่ข้างเท้าออกมาเป็นริ้ว แล้วหันกลับไปยัดริ้วผ้าเปื้อนเลือดแดงฉานนั้นเข้าปากของหัวหน้าใหญ่ อุดปากของอีกฝ่ายไว้

หลังจัดการเสร็จเขาก็ยืดตัวขึ้นมา สายตากวาดไปทางห้องกลางที่ปิดประตูสนิทห้องนั้น

เมื่อครู่ขณะต่อสู้หางตาเขาเหลือบเห็นคนคุมเรือกับลูกเรือบนเรือต่างแย่งกันหนีลงจากเรือ ยังมีหญิงรับใช้สูงวัยและสาวใช้ใช้แรงงานอีกสองสามคนหนีลงไปด้วย ทว่าแม่นางผู้นั้นกลับไม่ได้หนี แม้แต่ใบหน้าก็ยังไม่โผล่ออกมา

ไม่รู้นางตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ร่างกายแข็งทื่อไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะหนีไปแล้ว หรือเป็นเพราะนางเชื่อใจเขา คิดว่าเขาสามารถปราบโจรสลัดเหล่านี้ได้ จึงอยู่เงียบๆ ในห้อง รอให้สถานการณ์มั่นคงกันแน่

ครั้นแล้วเขาก็ยิ้มเยาะตนเองออกมาอีก ทุกคนเพียงได้มาพบกันบังเอิญ เพิ่งพบหน้าคราแรกนางจะเชื่อใจเขาได้อย่างไร เกรงว่านางคงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่มีแรงหนีเสียมากกว่า

ในใจเขากำลังคิดจะไปเคาะประตูบอกแม่นางผู้นั้นว่าปลอดภัย ออกมาได้แล้วดีหรือไม่ ฉับพลันนั้นก็มองเห็นริมฝั่งมีคนจำนวนมากเดินถือคบไฟมาพร้อมกับเสียงดังเซ็งแซ่

หลี่ซิวเหยาใจหายวูบ มือขวาแตะบนด้ามกระบี่อ่อนตรงเอวอีกครั้ง

เวลานี้ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมา เป็นฉีหมิงกลับมาแล้ว