ทดลองอ่าน เกิดใหม่เพื่อคืนฐานะเดิม บทที่ 4

ในชาติก่อนรูปสัญลักษณ์นี้ยังถูกปักลายบนธงของกองทัพด้วย ธงรูปไป๋เจ๋อซึ่งเดิมทีเป็นตัวแทนของลางมงคลนี้ไม่ว่าไปถึงที่ใดก็จะมีไฟสัญญาณแจ้งข่าวศึกจุดขึ้นทั่ว จากนั้นก็จะมีการรบราฆ่าฟันอย่างต่อเนื่อง นี่ก็คือสัญลักษณ์ของหลางอ๋องฉู่เสียมิใช่หรือไร!

บรรดาศักดิ์หลางอ๋องนี้เป็นอ๋องต่างแซ่ มารดาของฉู่เสียคืออวิ๋นเจ๋อฟูเหรินญาติผู้พี่ของจยาคังตี้ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน บิดาคือฉู่กุยหนงซึ่งเดิมมีตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่ฝู่หย่วน

เนื่องจากในอดีตฉู่กุยหนงเป็นผู้ปราบเหตุไม่สงบในแดนใต้ จยาคังตี้ซาบซึ้งที่เขาตรากตรำอย่างหนักและสร้างความชอบใหญ่หลวง จึงแต่งตั้งเขาเป็นอ๋องต่างแซ่ ปกครองพื้นที่ศักดินาที่เจียงตง เมื่อฉู่กุยหนงล่วงลับ ฉู่เสียบุตรชายคนเดียวของเขาก็สืบทอดบรรดาศักดิ์ต่อ

ทว่าต่างจากฉู่กุยหนงผู้โอบอ้อมและรักษาจารีต อ๋องหนุ่มผู้นี้กลับมีความประพฤติพิลึกเหลวไหลนับไม่ถ้วนตั้งแต่เล็ก กระนั้นเขาก็สืบทอดวิชายุทธ์อันยอดเยี่ยมกับฝีมือคุมทัพราวเทพเซียนมาจากบิดา หลายครั้งที่เขาคุมทัพล้วนคว้าชัยอย่างงดงาม จึงได้รับพระราชทานทั้งบำเหน็จและคำชมเชย

บางทีนี่อาจจะส่งเสริมความทะเยอทะยานของเขา จนสุดท้ายจิตใจคนเราไม่รู้จักเพียงพอ คิดการกบฏขึ้นมา

ตอนนั้นฉยงเหนียงออกเรือนแล้ว จู่ๆ อยู่มาปีหนึ่งไพร่พลของหลางอ๋องฉู่เสียก็พลันรุกเข้าสู่เมืองหลวง บุกรวดเดียวมาถึงด่านเหร่าสยาซึ่งอยู่ห่างจากเชิงกำแพงเมืองเพียงห้าร้อยหลี่

ชั่วขณะนั้นทุกคนในเมืองหลวงล้วนเกรงภัยมาถึงตัว แม้แต่ซั่งอวิ๋นเทียนก็เร่งสั่งคนขุดห้องลับใต้ดินแล้วตระเตรียมเสบียงกรังให้บุตรกับภรรยาเข้าไปซ่อนตัวหลบภัย

ไหนเลยจะคาดคิดเมื่อไพร่พลนั้นใกล้ประชิดกำแพงเมืองหลวง จยาคังตี้กลับมุ่งหน้าไปยังค่ายใหญ่ของฉู่เสียด้วยตนเอง ไม่รู้เช่นกันว่าพูดอย่างไร ฉู่เสียถึงกับประกาศถอยทัพ จยาคังตี้ก็เพียงลงโทษฉู่เสียผู้แสนอุกอาจด้วยความผิดฐานละทิ้งหน้าที่โดยพลการ สั่งกักบริเวณฉู่เสียในวัดเนี่ยนฝ่าซึ่งเป็นวัดหลวงบนภูเขาหวงซาน แล้วประกาศต่อภายนอกเพียงว่าเขาอยู่ปฏิบัติธรรมโดยไม่ปลงผม เพื่อไถ่บาปจากการเข่นฆ่าในสนามรบที่ผ่านมา…

สำหรับจุดจบสุดท้ายของหลางอ๋องผู้นี้ ฉยงเหนียงที่ตกบ่อลึกไปก่อนแล้วย่อมไม่อาจรู้ได้ แต่คาดว่าเขาคงจะเคาะมู่อวี๋นับผมขาวแต่ละเส้นที่เพิ่มมาบนศีรษะไปจนแก่เฒ่ากระมัง

ทว่าปัจจุบันฉู่เสียกำลังเรืองอำนาจ บรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาย่อมกำเริบเสิบสาน หากจะฆ่าใครสักคนสองคนกลางถนนก็ไม่นับเป็นเรื่องอันใดเลย

ฉยงเหนียงกลัวว่าหากบิดาที่สัตย์ซื่อจนเกินเหตุของตนพูดเพิ่มอีกประโยคเดียว อาจทำให้ดาบใหญ่ถูกเงื้อขึ้นแล้วฟันฉับลงมาอีกครั้ง นางจึงรีบเปล่งเสียงยับยั้งทันที

ทว่าพอนางเปล่งเสียงกลับทำให้หัวใจของหลิวซื่อลอยค้างขึ้นมา ช่วงคอขาดบาดตายเช่นนี้ บุตรสาวจะออกมาก่อกวนอันใดอีก

ฉยงเหนียงไม่อาจมัวพะวงมากมาย เพียงเดินขึ้นหน้าไปคีบขนมสิบชิ้นนั้นด้วยตนเอง นางหยิบกล่องสำหรับใส่ขนมออกมา จากนั้นก็บรรจุขนมหยกขาวเข้าไปอย่างระมัดระวังแล้วส่งให้บ่าวดุร้ายที่เป็นหัวหน้าอย่างแสนนอบน้อม

เขาเห็นฉยงเหนียงยังนับว่ารู้จักกาลเทศะ จึงเพียงแค่นเสียงฮึอย่างเย็นชาแล้วนำคนของตนเดินอาดๆ จากไป

ตอนนี้ฉยงเหนียงค่อยหันมาเอ่ยกับเจิ้งจวี่เหริน “บกพร่องต่อคุณชายเสียแล้ว ข้าน้อยโชคดียิ่งนักที่ฝีมืออันอ่อนด้อยสามารถเข้าตาอันเฉียบคมของคุณชาย วันพรุ่งนี้ข้าน้อยจะทำใหม่อีกถาด แล้วให้พี่ชายนำไปส่งคุณชายโดยไม่คิดเงินเป็นอย่างไร”

เพลิงโทสะท่วมฟ้าของเจิ้งจวี่เหรินดับสนิทตั้งแต่เห็นรูปโฉมของฉยงเหนียงชัดถนัดตาแล้ว ตอนนี้ยิ่งได้รู้ว่าที่แท้ขนมวาดลายล้วนเป็นฝีมือของนางเอง เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าขนมที่กินไปเมื่อวานนั้นจนถึงบัดนี้ภายในปากก็ยังคงหอมหวน เจือไปด้วยกลิ่นดอกซิ่งของแม่นางน้อยที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้

ผู้สร้างความลำบากแก่หญิงงามหาใช่วีรบุรุษที่แท้จริง ต่อให้ขนมนั้นนางเป็นผู้ใส่กล่องให้บ่าวดุร้ายป่าเถื่อนนั่นเองกับมือ เขาก็ตำหนินางไม่ลงหรอก ดังนั้นเขาจึงรีบตอบเสียงรัว “เปิดประตูทำการค้ามีเหตุผลใดจะไม่รับเงินเล่า เพียงแต่ต้องรบกวนแม่นางสิ้นเปลืองแรงใจทำขนมมากหน่อย ข้าจะห่อกลับเมืองหลวงเพื่อให้อาจารย์ที่เตรียมจะไปเยี่ยมคารวะได้ลิ้มลอง”