ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 2

ทว่ายามนี้นางถึงกับไม่แม้แต่จะมองหลี่ซิวหยวนเต็มๆ ตาแล้ว ถึงจะฝืนใจคุยกับเขาสองคำก็ยังมีท่าทางเย็นชาอย่างที่สุด คล้ายต้องการผลักไสเขาให้ออกห่างก็มิปาน

ตรงกันข้ามกับเวลาเสิ่นหยวนคุยกับหลี่ซิวเหยาโดยสิ้นเชิง ดวงตานางจะมีประกาย มุมปากก็มีรอยยิ้ม ไม่ว่าใครก็ล้วนมองออกได้ว่าตอนนี้นางชอบหลี่ซิวเหยามาก

นึกถึงที่เมื่อครู่เสิ่นหยวนจับมือกับหลี่ซิวเหยา ยืนอยู่ข้างเขาด้วยสีหน้าเอียงอาย บรรยากาศรอบตัวนางดูหวานซึ้ง หลี่ซิวหยวนก็ยิ่งรู้สึกอารมณ์ร้อนกว่าเดิม

หลี่ซิวหยวนเองก็ไม่รู้ว่าไฉนตนเองถึงเป็นเช่นนี้ เมื่อก่อนยามมองเห็นเสิ่นหยวนในใจเขาจะรู้สึกระอานางอย่างที่สุดแท้ๆ แทบอยากให้ตนเองไม่เห็นนางได้เป็นดี

ต่อมาได้รู้ว่าเสิ่นหยวนหมั้นหมายกับหวังซิ่นรุ่ยซื่อจื่อของก่วงผิงป๋อ หลี่ซิวหยวนยังรู้สึกโล่งใจเสียด้วยซ้ำ รู้สึกว่าพอเสิ่นหยวนแต่งงานแล้ว ต่อไปนางก็จะไม่มาตามพัวพันตนเองอีก

เวลานั้นหลี่ซิวหยวนอยากให้เสิ่นหยวนรีบแต่งงานเร็วๆ ใจแทบขาด

ตอนนี้นางแต่งงานเข้าแล้วจริงๆ แต่คนที่แต่งด้วยกลับเป็นหลี่ซิวเหยา…พี่ชายของเขา

ช่วงที่ผ่านมานี้หลี่ซิวหยวนก็ได้ยินผู้อื่นพูดอยู่เนืองๆ ถึงขั้นว่าบางครั้งยังได้เห็นเองกับตาว่าระหว่างเสิ่นหยวนกับหลี่ซิวเหยารักใคร่กันปานใด

ในใจหลี่ซิวหยวนรู้สึกโกรธขึ้งเสิ่นหยวนอยู่บ้าง

ยามนั้นนางมิใช่บอกว่าชอบเขา และยังบอกด้วยว่าบุรุษใต้หล้านี้ไม่มีใครเทียบเขาได้แม้แต่คนเดียวหรือไร

ทว่าพริบตาเดียวนางถึงกับหันไปดีต่อหลี่ซิวเหยาปานนี้ และไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาโดยสิ้นเชิงแล้ว เห็นได้ว่าวาจาในเวลานั้นของนางล้วนใช้หลอกลวงเขาเท่านั้น!

ครั้นถึงเวลาอาหารเย็นหลี่ซิวหยวนก็ยังคงไม่กลับไปเรือนฮุ่ยชุน

เซี่ยเจินเจินคงโกรธจริงๆ แล้ว จึงมิได้ให้สาวใช้มาเชิญหลี่ซิวหยวนกลับไป กลายเป็นซู่ชิงต้องไปยกอาหารที่ครัวมาปรนนิบัติเขากินในห้องหนังสือ

พอหลี่ซิวหยวนกินเสร็จ ซู่ชิงก็เรียกสาวใช้นางหนึ่งเข้ามาเก็บถ้วยชาม

สาวใช้ที่เข้ามาสวมเสื้อกั๊กสีเขียวคราม หน้าตาท่าทางดูมีน้ำมีนวลอยู่หลายส่วน หลี่ซิวหยวนเงยหน้ามองนางปราดหนึ่ง คลับคล้ายจะจำได้ว่านางเหมือนจะชื่อว่าเสี่ยวเฟิง

เดิมทีหลี่ซิวหยวนมิได้ใส่ใจสาวใช้นางนี้ แค่มองปราดเดียวก็เป็นอันจบ แต่สายตาเขากลับมองเห็นถุงหอมที่ห้อยอยู่ตรงเอวนาง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอยู่บ้างทันที

เวลานี้เสี่ยวเฟิงเก็บถ้วยชามบนโต๊ะลงกล่องอาหารเรียบร้อยแล้วจึงยอบตัวคารวะหลี่ซิวหยวน ทำท่าจะถือกล่องอาหารออกจากห้องไป ทันใดนั้นก็พลันถูกหลี่ซิวหยวนเรียกเอาไว้ “เจ้าอย่าเพิ่งไป!”

เสี่ยวเฟิงรีบหยุดยืน เอ่ยถามอย่างเคารพนบนอบ “มิทราบว่านายท่านมีงานใดจะสั่งหรือเจ้าคะ”

แม้นางจะเป็นสาวใช้ในห้องหนังสือนี้ อีกทั้งอยู่ที่นี่มาสองปีแล้ว แต่หลี่ซิวหยวนเป็นคนเย็นชา น้อยนักที่จะพูดกับผู้อื่นก่อน ไม่แน่ว่าจะรู้ชื่อของนาง ทว่าวันนี้เขากลับพูดกับนาง…