ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 2

ซู่ชิงเห็นแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่เดินออกไปอย่างเบามือเบาเท้า เรียกให้สาวใช้ไปยกน้ำมาให้นางล้างมือ จากนั้นนางก็ไปชงชาและใช้ถาดน้ำชาลงรักใบเล็กยกถ้วยชามาให้หลี่ซิวหยวนด้วยตนเอง

ขณะซู่ชิงยกถาดเข้ามาก็เห็นหลี่ซิวหยวนนั่งมองไปที่นอกหน้าต่างอย่างใจลอยอยู่ แม้แต่ท่าทางก็ยังไม่เปลี่ยนไปสักนิด

ไม่รู้ว่านายท่านกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ที่ผ่านมาข้าไม่เคยเห็นเขามีท่าทางเช่นนี้มาก่อนเลย…

ซู่ชิงคิดในใจเช่นนี้ แต่ยังคงไม่กล้ารบกวนหลี่ซิวหยวน หลังวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเล็กด้านข้างมือเขาแล้ว นางก็ถอยไปยืนมือแนบลำตัวกลั้นหายใจอยู่ด้านข้าง

หลี่ซิวหยวนดูเหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นเรื่องทั้งหมดนี้ เขาเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใจลอยโดยตลอด ซู่ชิงจึงยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้างตามไปด้วย

ราวปลายยามเซินหลี่ซิวหยวนถึงได้สติกลับมาในที่สุด เขาหันหน้าไป ยกมือหยิบถ้วยชาบนโต๊ะเล็กขึ้นมาดื่ม

เห็นดังนั้นซู่ชิงก็รีบส่งเสียงห้าม “นายท่าน ชาถ้วยนี้เย็นแล้ว ให้บ่าวไปเปลี่ยนชาร้อนๆ มาให้ใหม่นะเจ้าคะ”

พูดพลางนางก็ยื่นมือจะหยิบถ้วยชาในมือหลี่ซิวหยวนไป แต่กลับถูกฝ่ายหลังเบี่ยงมือหลบ

หลี่ซิวหยวนไม่พูดอะไร เพียงเปิดฝาถ้วยออกแล้วก้มหน้าดื่มไปอึกหนึ่ง

น้ำชาเย็นชืดแล้ว รสขมปร่าแผ่มาจากปลายลิ้น ในใจเขาตอนนี้ก็ขมขื่นอยู่เล็กน้อยเช่นกัน

“นายท่าน!” เขาได้ยินซู่ชิงละล่ำละลักพูดอยู่ข้างๆ “กระเพาะท่านไม่ดี จะดื่มชาที่เย็นแล้วเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ” สีหน้านางดูร้อนใจยิ่ง

หลี่ซิวหยวนเงยหน้ามองซู่ชิงปราดหนึ่ง จากนั้นก็เบนสายตาออก เพียงเอ่ยปากสั่งนางเนิบๆ “ฝนหมึก ข้าจะคัดอักษร”

การคัดอักษรสามารถทำให้คนใจสงบได้

ที่แล้วมาเวลาหลี่ซิวหยวนมีเรื่องรบกวนจิตใจก็จะคัดอักษร แค่ครู่เดียวก็สามารถทำให้ใจสงบนิ่งดุจผิวน้ำได้

หากแต่วันนี้ไม่รู้เป็นอย่างไร หลี่ซิวหยวนยิ่งคัดกลับยิ่งรู้สึกอารมณ์ร้อนรุ่ม ไม่นานบนพื้นก็มีกระดาษที่เขียนพลาดถูกโยนทิ้งไว้จำนวนมาก

สุดท้ายเขาก็หยุดคัด โยนพู่กันขนแพะในมือลง แล้วนั่งซึมกะทือบนเก้าอี้

หลี่ซิวหยวนคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าไฉนตอนนี้เสิ่นหยวนถึงรักใคร่กับหลี่ซิวเหยาปานนั้น เมื่อก่อนนางมิใช่ชอบตน ตามตอแยตนตลอดหรือไร