ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 2

นางมองหลี่ซิวเหยาด้วยรอยยิ้มนุ่มนวลพลางกล่าวเสียงเบา “ท่านเหนื่อยมาค่อนวันแล้ว ในเมื่อกลับมาแล้วก็พักผ่อนให้เต็มที่สิ ไยต้องออกมาเที่ยวตามหาข้าด้วยตนเอง ข้ารู้ว่าท่านกลับมาแล้ว ไม่นานย่อมต้องกลับไป”

“ข้าอยากเห็นเจ้าเร็วขึ้น” เสียงของหลี่ซิวเหยาเจือแววขบขัน สายตาที่มองนางก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

เสิ่นหยวนได้ยินดังนี้ก็เม้มปากยิ้มน้อยๆ สองแก้มแดงเรื่อ งดงามเกินบรรยาย

หลี่ซิวเหยารู้สึกเพียงในใจราวกับถูกขนนกปัดผ่าน ทั้งคัน ทั้งอ่อนระทวย และก็ดีใจอย่างที่สุด เขาสามารถรู้สึกได้ชัดเจนยิ่งว่าเสิ่นหยวนมีท่าทีต่อเขาต่างไปจากที่ผ่านมาแล้ว

ที่ผ่านมาเวลานางอยู่ต่อหน้าเขาจะมีท่าทีนิ่งเฉย ไม่เคยมีเวลาที่เอียงอายเช่นนี้ ดังนั้นยามนี้ในใจนางจะต้องมีเขาแล้วแน่นอน

หลี่ซิวเหยากระชับมืออ่อนนุ่มบอบบางของเสิ่นหยวนเบาๆ อย่างอดใจไม่อยู่ พูดกับนางยิ้มๆ ว่า “ไป พวกเรากลับไปบอกให้พี่จางทำขนมแป้งกระจับผสมน้ำตาลดอกกุ้ยให้เจ้ากัน”

เขายังไม่ลืมว่าเมื่อครู่นี้เสิ่นหยวนต่อว่าเขาที่ทำให้นางอดกินขนมที่เซี่ยเจินเจินทำ

เสิ่นหยวนได้ยินแล้วรอยยิ้มตรงมุมปากก็ยิ่งกดลึกกว่าเดิม นางยังคงปล่อยให้เขาจับมือตนเองเดินไปข้างหน้าอย่างน่ารักว่าง่ายยิ่ง

หลังหลี่ซิวหยวนเดินออกจากประตูเรือนฮุ่ยชุนมาก็มิได้ไปไหนไกล แต่มายืนใจลอยอยู่ใต้ต้นหลิวที่หน้าประตูเป็นครู่ใหญ่ จากนั้นถึงสืบเท้าเดินไปห้องหนังสือที่เรือนส่วนหน้าของตนเอง

ครั้นเดินเข้ามาในห้องหนังสือหลี่ซิวหยวนก็มองเห็นซู่ชิงกำลังใช้ผ้าเช็ดโต๊ะกับเก้าอี้อยู่

ซู่ชิงเองก็คิดไม่ถึงว่าหลี่ซิวหยวนจะมาในเวลานี้ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขากะทันหันนางจึงมีสีหน้าตกตะลึงทันใด

จากนั้นนางก็รีบทิ้งผ้าในมือลง ก้าวมาหา ก่อนเอ่ยเรียกอย่างทั้งตกใจทั้งดีใจ “นายท่าน”

หลี่ซิวหยวนพยักหน้าให้ซู่ชิงโดยไม่ได้พูดอะไร เขาเดินตรงไปนั่งลงบนเก้าอี้พนักกลมทางด้านข้าง แล้วหันหน้ามองดอกเหมยที่นอกหน้าต่างอย่างใจลอย