ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 5

“เจ้าฝันถึงข้าบ่อยๆ?” หลี่ซิวเหยาถามเสียงเบา สายตามองตรึงอยู่ที่เสิ่นหยวน หากดูดีๆ จะเห็นได้ถึงความหวังและความดีใจในดวงตาเขา

เสิ่นหยวนคิดว่ายามนี้ตนเองกำลังอยู่ในฝัน จึงไม่มีความสำรวมเฉกเช่นยามปกติ

นางพยักหน้ารับ “ใช่สิ! ตั้งแต่ท่านจากไปข้าก็ฝันถึงท่านทุกคืน ทุกวันล้วนแต่คิดถึงท่าน ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของท่านขณะอยู่ซานซี ทั้งยังไม่รู้ว่าท่านเป็นอย่างไรบ้างแล้ว อยากจะเขียนจดหมายหาท่าน ก็เกรงว่าจะทำให้ท่านเสียสมาธิ จึงได้แต่รอท่านกลับมาที่บ้านทุกวัน”

บัดนี้คนนอกล้วนนึกว่าหลี่ซิวเหยาได้รับบาดเจ็บสาหัสและกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่ซานซี เขาเองก็เป็นห่วงอยู่ว่าถ้าเสิ่นหยวนรู้เรื่องนี้เข้าแล้วจะยิ่งกังวล ดังนั้นเขาจึงกำชับองครักษ์ไว้ก่อนแล้วว่าห้ามปล่อยให้มีข่าวลือใดๆ เข้าไปในเรือนจิ้งหยวนได้ หากมีผู้ใดบังอาจปากมากก็ให้ฆ่าทิ้งทั้งหมด

เมื่อสองวันก่อนเสี่ยวเฮ่อผู้เป็นสาวใช้ก็หายตัวไปจากเรือนจิ้งหยวนด้วยสาเหตุจากเรื่องนี้

แต่เนื่องจากระยะนี้เสิ่นหยวนตั้งครรภ์ ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงพอไปจัดการสิ่งต่างๆ จึงยังไม่สังเกตเห็น

หลี่ซิวเหยาได้ยินที่เสิ่นหยวนพูดแล้ว ในใจก็ให้ยินดีเหลือประมาณ

นางถึงกับฝันถึงข้าทุกคืน

หลี่ซิวเหยาก้มหน้าลงจูบริมฝีปากนุ่มของเสิ่นหยวนอย่างสุดจะหักห้ามใจ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงปล่อยนาง

จากนั้นหลี่ซิวเหยาก็เอาหน้าผากแนบกับหน้าผากนาง ก่อนยกมือลูบแก้มที่แดงก่ำของนางเบาๆ กระซิบว่า “ข้าก็คิดถึงเจ้ามากเช่นกัน”

ขอแค่มีเวลาว่างหลี่ซิวเหยาล้วนจะคิดถึงนางอยู่ทุกเวลา และก็เข้าไปพบกับนางในความฝันทุกคืน อยากจะได้พบนางตัวเป็นๆ ประเดี๋ยวนั้นใจแทบขาดเช่นกัน

เพราะฉะนั้นทั้งๆ ที่รู้ว่ามาพบเสิ่นหยวนในคืนนี้เป็นการสุ่มเสี่ยงอย่างใหญ่หลวง หลี่ซิวเหยาก็ยังคงอดใจที่จะมาไม่ได้

เสิ่นหยวนซาบซึ้งใจ ทนไม่ไหวเงยหน้าขึ้นจูบคางของเขาอีกครั้ง ต่อจากนั้นก็กุมมือขวาของเขาที่ลูบแก้มนางไว้เบาๆ แล้วดึงมาไว้ตรงหน้าท้องตนเอง มุมปากแต้มยิ้ม เอ่ยเสียงอ่อนหวาน “ท่านพี่ ข้ามีลูกแล้ว ลูกของพวกเรา”

อายุครรภ์ใกล้ห้าเดือน หน้าท้องเริ่มนูนออกมาแล้ว อีกทั้งเสิ่นหยวนสวมชุดนอนสีเขียวครามเพียงตัวเดียว มือของหลี่ซิวเหยาวางอยู่บนท้องน้อยนางก็คล้ายจะรู้สึกได้ว่าสิ่งเล็กๆ ที่อยู่ข้างในกำลังเคลื่อนไหว ดูเหมือนจะกำลังเตะมือเขา

ในใจหลี่ซิวเหยาพลันมีความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกเกิดขึ้นมา

เวลานี้ต่อให้หลี่ซิวเหยาเป็นคนใจเย็นเพียงไร หัวใจข้างในอกก็ยังอดจะสั่นสะท้านไม่ได้ มือที่วางอยู่บนท้องน้อยเสิ่นหยวนเริ่มสั่นขึ้นมาบ้างแล้วเช่นกัน

เสิ่นหยวนเองก็รู้สึกได้ว่าทารกในท้องกำลังเตะนาง นางจึงใช้มือลูบหน้าท้องตนเองเบาๆ พลางพูดกลั้วหัวเราะกับหลี่ซิวเหยา “…ไม่กี่วันก่อนเขาก็เตะข้าจากในท้องเช่นนี้แล้ว แต่เป็นแค่การเคลื่อนไหวแผ่วเบาเท่านั้น ไม่ได้แรงเท่าเมื่อครู่ คิดว่าเขาคงจะรู้ว่ายามนี้บิดากำลังสัมผัสเขาอยู่ เพราะดีใจถึงได้ออกแรงปานนี้”

สายตาของหลี่ซิวเหยามองหน้าท้องเสิ่นหยวนแน่วนิ่ง ทันใดนั้นก็อดใจไม่ไหว ก้มหน้าลงไปจูบหน้าท้องนางผ่านชุดนอน

นางตั้งครรภ์ลูกของเขา ต่อไปพันธนาการระหว่างพวกเขาก็จะยิ่งเหนียวแน่นมากขึ้น ไม่ว่าอย่างไรชาตินี้นางย่อมต้องอยู่ข้างกายเขา…เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว

ในใจหลี่ซิวเหยารักและเอ็นดูเสิ่นหยวนอย่างที่สุด แต่ก็สงสารและเห็นใจนางอย่างที่สุดด้วยเช่นกัน