ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 6

บทที่ 6

ครั้นออกจากเรือนจิ้งหยวนมา หลี่ซิวเหยากำลังจะก้าวเท้าเดินจากไปอย่างเงียบๆ ทันใดนั้นหางตาก็พลันเหลือบเห็นบริเวณข้างสระบัวเล็กในลานเรือนมีเงาคนอยู่เงาหนึ่ง ดูคล้ายกำลังชะเง้อมองมาทางเรือนจิ้งหยวน

หลี่ซิวเหยาใจหายวาบ รีบขยับตัวหลบเข้าไปในเงาต้นไม้ที่ด้านข้าง ก่อนจะเคลื่อนตัวไปทางนั้นด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบาและรวดเร็วยิ่ง อยากจะดูว่าคนผู้นั้นเป็นใครกันแน่ เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ อีกทั้งสายตายังคอยมองมาทางเรือนจิ้งหยวนเป็นระยะด้วย

ครั้นเข้าไปใกล้แล้ว หลี่ซิวเหยาก็อาศัยจังหวะที่เมฆบดบังแสงจันทร์กระโดดขึ้นต้นไม้อย่างฉับไว จากนั้นก็แหวกใบไม้ที่แน่นขนัดออกมองไปทางนั้น

เมฆเคลื่อนตัวออกไปพอดี จึงปรากฏแสงจันทร์ที่ไม่นับว่าสว่างนักออกมา แต่ก็พอจะทำให้หลี่ซิวเหยามองเห็นหน้าตาท่าทางของคนผู้นั้นได้ชัดเจน

รูปร่างผอมสูง รูปโฉมสง่าภูมิฐาน…ถึงกับเป็นหลี่ซิวหยวน!

หลี่ซิวหยวนจะเดินเล่นในจวนตนเองก็ถือเป็นเรื่องที่ปกติมิมีใดเกิน แต่ตอนนี้เลยยามจื่อมาแล้ว อีกทั้งยังเป็นฤดูใบไม้ผลิ ใบบัวและดอกบัวในสระเล็กตรงที่เขาอยู่ยังไม่งอกออกมา หาได้มีความงดงามจนต้องมาชมในยามดึกดื่นไม่

ที่สำคัญที่สุดคือหลี่ซิวหยวนยืนอยู่ข้างสระบัวเล็ก แต่ไฉนสายตากลับมองไปทางเรือนจิ้งหยวน

ดึกดื่นเพียงนี้หลี่ซิวหยวนที่ยืนอยู่ตรงนี้กำลังมองสิ่งใดกันแน่

หลี่ซิวเหยานึกถึงเรื่องที่หลี่ซิวหยวนกับเสิ่นหยวนต่างมีท่าทีเย็นชาต่อกันจนดูผิดปกติขึ้นมาได้ ความระแวงที่มีอยู่แต่เดิมจึงถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง

แม้เสิ่นหยวนจะเคยอธิบายให้หลี่ซิวเหยาฟังแล้ว แต่เขาก็ยังคงสังหรณ์ใจอยู่ดีว่าระหว่างนางกับหลี่ซิวหยวนต้องมีเรื่องบางอย่างแน่นอน

หลังจากรอจนหลี่ซิวหยวนไปจากข้างสระบัวเล็กด้วยท่าทางผิดหวังและเงาร่างหายลับสายตาไปแล้ว หลี่ซิวเหยาก็กระโดดลงจากต้นไม้ วกกลับไปเรียกองครักษ์ลับที่เฝ้าเรือนจิ้งหยวนออกมา กระซิบถามอีกฝ่ายว่า “ระยะนี้คุณชายรองมาปรากฏตัวบริเวณเรือนจิ้งหยวนเป็นประจำใช่หรือไม่”

สามารถกลายเป็นองครักษ์ลับที่หลี่ซิวเหยาไว้ใจได้ ย่อมต้องเป็นคนที่มีฝีไม้ลายมือและสายตาเป็นเลิศ หากมีคนมาวนเวียนอยู่ข้างสระบัวเล็กที่อยู่ไม่ไกลจากเรือนจิ้งหยวนอย่างหลี่ซิวหยวนเมื่อครู่นี้ แล้วเขาไม่ทันสังเกตเห็น เช่นนั้นองครักษ์ลับผู้นี้ก็ควรต้องถูกเปลี่ยนคนแล้ว

เขาได้ยินองครักษ์ลับกระซิบตอบอย่างไม่ผิดจากที่คิดไว้ “ขอรับ ตั้งแต่นายท่านไปซานซี ตอนกลางคืนคุณชายรองจะมาปรากฏตัวบริเวณเรือนจิ้งหยวนเป็นประจำ ทว่าผู้น้อยเห็นว่าทุกครั้งเขาล้วนอยู่ห่างไประยะหนึ่ง เอาแต่มองดูเฉยๆ มิได้มีท่าทีจะเดินมา ดังนั้นจึงมิได้ขัดขวางขอรับ”

พูดพลางในใจองครักษ์ลับก็เริ่มกระวนกระวายขึ้นมา ไม่รู้ว่าที่ผู้เป็นนายถามเรื่องนี้กะทันหันหมายความว่าอย่างไร สรุปต้องการให้ขัดขวางหรือไม่ แต่ไม่ว่าอย่างไรนั่นก็เป็นคุณชายรองของจวนสกุลหลี่แห่งนี้ ตามหลักแล้วนี่ก็คือบ้านของหลี่ซิวหยวน เขาอยู่ในบ้านของตนเอง อยากไปไหนมาไหนย่อมได้ทั้งนั้น