ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 5 – บทที่ 6

เสิ่นหยวนยังคงคุกเข่าอยู่ในลานเรือน นางเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าตนเองคุกเข่ามานานเท่าไรแล้ว

ไฉ่เวยกับฉางหมัวมัวที่อยู่ข้างๆ ร้อนใจยิ่งกว่าอะไร ขณะที่นางกลับสงบนิ่งโดยตลอด เอาแต่ก้มหน้าคุกเข่าอยู่ตรงนั้นเงียบๆ

เสิ่นหยวนจะแสดงให้บิดาเห็นว่านางสำนึกผิดและปรับปรุงตัวจากใจจริงแล้ว มิเช่นนั้นต่อไปภายหน้าเรื่องนั้นก็จะยังติดอยู่ในใจบิดาไปตลอด ทำให้บิดาระอานาง เช่นนั้นชีวิตในจวนนี้ของนางแค่คิดก็รู้แล้วว่าจะเป็นอย่างไร

อีกประการหนึ่ง ในใจเสิ่นหยวนคิดว่าถึงอย่างไรนางก็เป็นบุตรสาวแท้ๆ ของบิดา นางไม่เชื่อหรอกว่าบิดาจะใจแข็งให้นางคุกเข่าต่อไปเรื่อยๆ ได้จริงๆ…อย่างไรก็ต้องลองเดิมพันดูสักครั้ง

อันที่จริงแม้ยามนี้เสิ่นเฉิงจางจะนั่งถือหนังสืออ่านอยู่ที่โต๊ะ แต่ในใจกลับไม่สงบ ผ่านไปครู่หนึ่งเป็นต้องเงยหน้ามองไปนอกหน้าต่าง

เสิ่นหยวนยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม ก้มหน้าก้มตา ไม่ขยับเขยื้อน

ไม่รู้ว่านางร้องไห้แล้วหรือไม่ นางเป็นคนเปราะบางมาแต่ไหนแต่ไร แค่ถูกเข็มตำนิ้วนิดเดียวก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้ว

เสิ่นเฉิงจางคิดถึงว่าเสิ่นหยวนตอนยังเด็กมีหน้าตาผิวพรรณประหนึ่งหยกเจียระไน เหล่าสหายเห็นแล้วเป็นต้องอิจฉาเขา บอกว่าเขามีบุตรสาวดีเช่นนี้ อนาคตไม่รู้จะได้บุตรเขยที่โดดเด่นเพียงไร

เสียงปังดังขึ้น เป็นเสิ่นเฉิงจางโยนหนังสือในมือลงบนโต๊ะ

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ สองมือไพล่หลัง เดินไปเดินมาภายในห้องด้วยอารามหงุดหงิดงุ่นง่าน บ่าวชายที่คอยรับใช้อยู่ข้างๆ ได้แต่ยืนก้มหน้า ไม่กล้าหายใจแรง

เพียงชั่วครู่ให้หลังก็เห็นเสิ่นเฉิงจางสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง ก่อนพูดเสียงเข้ม “ให้นางเข้ามา”

บ่าวชายได้ยินแล้วรีบรับคำ จากนั้นก็เลิกม่านเดินออกไปหยุดตรงหน้าเสิ่นหยวน กล่าวอย่างเคารพนบนอบว่า “คุณหนูใหญ่ นายท่านให้ท่านเข้าไปขอรับ”

มุมปากเสิ่นหยวนโค้งขึ้นน้อยๆ

ข้าชนะเดิมพันแล้ว

ไฉ่เวยและฉางหมัวมัวที่ด้านข้างรีบก้าวมาพยุงนางลุกขึ้น

เสิ่นหยวนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ก่อนยกเท้าก้าวเข้าไปในห้อง

พอเข้าห้องมาก็เห็นเสิ่นเฉิงจางยืนมือไพล่หลังอยู่กลางห้อง มองนางด้วยสายตาที่แยกแยะอารมณ์ไม่ออก

เสิ่นหยวนค่อยๆ เดินไปใกล้เขา ก่อนจะสองขาอ่อนยวบ คุกเข่าโครมห่างจากเขาไปไม่กี่ก้าว นางคลานเข่าใช้สองมือกอดขาเสิ่นเฉิงจางไว้อย่างรวดเร็ว เปล่งเสียงร้องไห้โฮออกมาทันที ทางหนึ่งร้อง อีกทางก็พูดสะอึกสะอื้นไม่หยุด “ท่านพ่อ ลูกสำนึกผิดแล้ว ลูกสำนึกผิดแล้วจริงๆ ท่านโปรดอภัยให้ลูกด้วยนะเจ้าคะ”