ทดลองอ่าน เกิดใหม่เพื่อคืนฐานะเดิม บทที่ 5

ฉู่เสียขยับมือจับตะเกียบหยกแล้วคีบถั่วงอกใส่เข้าปาก รสชาติอันสดหอมของเนื้อกุ้งที่ถูกคลุกเคล้าด้วยน้ำมันต้นหอมนั้นล้วนผนวกรวมอยู่ในถั่วงอกที่ให้ความกรุบกรอบ ถูกปากเขายิ่งนัก หลังจากลิ้มชิมไปหนึ่งคำ เขาก็ถึงกับไม่อาจหยุดตะเกียบอีก

ฉยงเหนียงลอบพรูลมหายใจอย่างโล่งอก เห็นทีจะคลายกังวลเรื่องถูกโบยตายนั้นได้ชั่วคราว

ทว่ารอจนฉู่เสียกินขนมไปหนึ่งชิ้น และรับผ้าจากบ่าวชายมาเช็ดปากอย่างไม่รีบไม่ร้อนแล้ว เขากลับพลันเอ่ยถามอย่างเนิบช้า “หลิ่วเจียงฉยง…เหตุใดเจ้ากลายเป็นบุตรสาวสกุลชุยไปเสียเล่า”

ฟังคำถามนี้จบ หนังศีรษะของฉยงเหนียงก็ชาหนึบนิดๆ นางเงยหน้ามองไปทางฉู่เสียอย่างประหลาดใจ

ฉู่เสียกำลังดื่มน้ำชาอยู่ พอวางถ้วยชาลงถึงค่อยเอ่ยต่อ “เห็นทีคุณหนูหลิ่วจะลืมเลือนข้าหลางอ๋องไปแล้ว ฤดูร้อนเมื่อปีกลาย พี่ชายเจ้าเคยพาเจ้าไปล่ากวางที่ลานล่าสัตว์ชานเมืองมิใช่หรือไร เจ้ากับข้าเคยมีวาสนาพบกันแล้วหนหนึ่ง”

สำหรับฉู่เสียนี่เป็นเพียงเรื่องเก่าเมื่อปีก่อน ทว่าสำหรับฉยงเหนียงที่ได้เกิดเป็นคนมาสองชาติภพกลับต้องทบทวนความทรงจำอันสับสนอยู่สักพัก หลังจากได้ฉู่เสียเอ่ยเตือน นางก็ค่อยพบว่าเมื่อชาติก่อนมีเรื่องเช่นนี้อยู่จริงๆ

คนในราชวงศ์โปรดปรานการล่าสัตว์เป็นที่สุด องค์หญิงยงหยางแม้อายุยังน้อย แต่ก็แตกฉานทักษะบนหลังม้า หลิ่วเมิ่งถังคิดว่าภายหน้าบุตรสาวอาจมีโอกาสล่าสัตว์เป็นเพื่อนสตรีในราชวงศ์ ทักษะที่จำเป็นบนหลังม้าหากสามารถหัดไว้สักหน่อย ย่อมจะโดดเด่นเป็นที่หนึ่งในหมู่สตรีชั้นสูงแน่นอน ดังนั้นเขาจึงให้หลิ่วเจียงจวีพาน้องสาวไปฝึกทักษะบนหลังม้าที่ลานล่าสัตว์

จำได้ว่าตอนนั้นดูเหมือนนางจะเกิดการโต้เถียงกับแม่นางน้อยผู้หนึ่ง…ทว่านางเคยพบกับฉู่เสียอย่างไรนั้นกลับนึกไม่ออกสักนิดเดียว

แต่ในเมื่อถูกฉู่เสียมองทะลุถึงตื้นลึกหนาบางของนางแล้ว เลี่ยงปฏิเสธต่อไปก็ไม่ช่วยอะไรขึ้นมา นางจึงเล่าเรื่องในอดีตที่ชุยกับหลิ่วสองสกุลอุ้มลูกผิดให้เขาฟังโดยไม่ได้ลงรายละเอียด

ฉู่เสียเลิกคิ้วนิดๆ พินิจพิจารณาชุดผ้าเนื้อหยาบที่ซักจนซีดแล้วบนร่างนาง ก่อนกล่าวอย่างตรึกตรอง “หลิ่วเจียงจวีพี่ชายเจ้าบอกว่าเจ้าอยู่ในจวนได้รับการทะนุถนอมเสมอมา ใต้เท้าหลิ่วใจแข็งตัดเจ้าได้ลงคอเชียวหรือ บุตรสาวที่เลี้ยงดูมาสิบห้าปีพอจะไม่เอาก็ไม่เอา? สกุลหลิ่วของเขาไม่มีปัญญาจะเลี้ยงบุตรสาวสองคนหรือไร”

ฉยงเหนียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอย่างไม่ถ่อมตนทว่าก็ไม่เย่อหยิ่ง “ในเมื่อเป็นความผิดพลาดในอดีตก็ย่อมต้องแก้ไข เพียงเพราะสกุลหลิ่วมั่งมีด้วยลาภยศ สามารถเลี้ยงดูบุตรสาวสองคนไหว สกุลชุยจึงต้องไร้บุตรสาวให้เลี้ยงดูกระนั้นหรือ”

นิ้วมือของฉู่เสียเคาะบนฝาถ้วยชาพลางถาม “เช่นนั้นเจ้าออกจากสกุลหลิ่วมีอันใดขัดเคืองหรือไม่”

ฉยงเหนียงคลี่ยิ้มนิดๆ “ข้าน้อยเดิมทีก็ควรเป็นบุตรสาวพ่อค้าสกุลชุย บัดนี้เพียงคืนสู่ฐานะดั้งเดิมก็เท่านั้น บิดามารดาไม่รังเกียจที่ข้าน้อยมือไม้งุ่มง่ามก็พอแล้ว เรื่องที่เหลือล้วนเป็นเช่นเคย ยังคงกินอาหารวันละสามมื้อ ตะวันขึ้นตะวันรอนทุกเช้าค่ำ ไหนเลยจะมีอันใดขัดเคืองเล่า”

นางพูดถึงตรงนี้ก็เว้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากต่อ “พี่ชายของข้าน้อยถูกรถม้าชนบาดเจ็บ ไม่รู้ตอนนี้อาการเป็นเช่นไรแล้ว อีกอย่างบิดามารดาก็ไม่รู้ว่าข้าน้อยสองพี่น้องไปที่ใดจะต้องกังวลใจเป็นแน่ ไม่ทราบท่านอ๋องจะอนุญาตให้ข้าน้อยสองคนกลับบ้านได้หรือไม่ วันหน้าหากท่านอ๋องยังอยากจะชิมรสชาติขนมสกุลชุยอีกก็สั่งคนไปรับขนมได้เสมอเจ้าค่ะ”