ทดลองอ่าน เกิดใหม่เพื่อคืนฐานะเดิม บทที่ 7

เจ้าของคือพ่อค้าข้าวในพื้นที่ สูดได้กลิ่นช่องทางทำกำไรจึงซ่อมแซมบ้านบรรพบุรุษที่ทิ้งว่างอยู่หลังนี้ด้วยการปรับเปลี่ยนประตูใหญ่คร่าวๆ แล้วหาโอกาสขายไปในราคาสูง

ทว่าไปๆ มาๆ ผู้ซื้อหลายรายที่มาดูล้วนเดินวนในร้านรอบเดียวก็ส่ายหน้าจากไป กระทั่งราคาก็ยังไม่ได้ถามด้วยซ้ำ หลังจากเป็นเช่นนี้อยู่หลายครั้ง เจ้าของจึงเลิกล้มความคิดที่จะขายราคาแพง คิดเพียงว่าขอค่าซื้ออิฐทรายก่อนหน้านี้คืนมาก็พอ ดังนั้นยามที่ฉยงเหนียงพาบิดามารดามาสอบถามราคา เจ้าของจึงพาคนสกุลชุยตระเวนดูตัวร้านทั้งด้านหน้าด้านหลังอย่างมีไมตรีกระตือรือร้นยิ่ง

ก่อนหน้านี้หลิวซื่อไปดูหลายร้านที่ซ่อมใหม่จนสว่างกว้างขวาง เมื่อมาดูร้านที่โกโรโกโสจึงยิ่งรู้สึกขัดนัยน์ตา ปากก็บ่นอุบ “เก่าโทรมเยี่ยงนี้ ยังต้องเสียเงินซ่อมแซมอีกเท่าไร ไม่ดีๆ!”

ฉยงเหนียงปล่อยให้มารดาบ่นไปหนึ่งยก จวบจนสีหน้าเจ้าของยิ่งไม่ชวนมอง นางจึงค่อยสอบถามอย่างใจเย็น “ไม่ทราบว่าตัวร้านรวมลานด้านนอกขายราคาเท่าใด”

เจ้าของเห็นสองสามีภรรยาไม่อ้าปาก มีเพียงแม่นางน้อยรูปโฉมงดงามบอบบางมาถามราคา หัวใจก็ยิ่งเย็นเฉียบไปครึ่งดวง เสียงตอบก็อ่อยเบา “เก้าสิบตำลึงเงิน…ขาดตัว”

ร้านค้าที่เมื่อครู่ฉยงเหนียงถามราคาดูล้วนอยู่ที่หนึ่งร้อยถึงสองร้อยตำลึงเงิน ราคาเก้าสิบตำลึงเงินนี้ถือว่าถูกมากแล้วจริงๆ ทว่านางกลับเอ่ยอย่างไม่รีบไม่ร้อน “หกสิบตำลึงเงิน หากตกลงข้าก็จะทำสัญญาซื้อขายกับท่านทันที”

หลิวซื่อที่อยู่ด้านข้างฟังจบก็ร้อนใจ หมายจะเอ่ยปากยับยั้ง ทว่าถูกชุยจงกระตุกมุมเสื้อไว้เสียก่อน

ผิดกับเจ้าของที่ออกอาการตื่นเต้นยินดีเกลื่อนใบหน้า รีบหันไปถามชุยจงว่า “คำพูดของแม่นางน้อยผู้นี้จริงหรือไม่”

ชุยจงผงกศีรษะรับ “เรื่องซื้อร้านค้า บุตรสาวข้าว่าอย่างไรก็ตามนั้น!”

เจ้าของที่รู้ว่าหากไม่มีใบบุญของวัดหลวง ร้านของตนนี้แค่ขายได้ยี่สิบตำลึงเงินก็อมิตาภพุทธแล้ว ประกอบกับสภาพดินรอบร้านก็ไม่ดี ไม่อาจปลูกผักผลไม้หรือธัญพืชอันใดได้ จึงยิ่งไม่มีใครเหลือบแล วันนี้มีแม่นางน้อยที่ไม่รู้ราคาตลาดผู้หนึ่งยอมจ่ายหกสิบตำลึงเงิน เขามีเหตุผลใดกันที่จะไม่ขาย

เจ้าของผงกศีรษะตอบรับทันที “ร้านนี้ภูมิลักษณ์ดีเยี่ยม แม่นางมีสายตาแหลมคมจริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะไปที่ถนนหลวงตามผู้รู้อักษรมาเขียนหนังสือสัญญาดีหรือไม่”

พอเห็นฉยงเหนียงพยักหน้า เขาก็รีบวิ่งซอยเท้าไปเชิญคนมา กลัวแต่ว่าพอหมุนตัวไปครอบครัวนี้จะเสียใจภายหลัง

รอจนเจ้าของออกไปแล้ว หลิวซื่อค่อยเอ่ยอย่างเร่งร้อน “ฉยงเหนียง ไม่ใช่แม่ว่าเจ้านะ เหตุใดไม่ดูอีกสักหลายร้านค่อยตัดสินใจเล่า”