ทดลองอ่าน เกิดใหม่เพื่อคืนฐานะเดิม บทที่ 8

ฉยงเหนียงที่แต่เล็กเคยชินกับการจุดกำยานดีดพิณและท่องกลอนวาดภาพ มีหรือจะทนรับความลำบากไหว ซ้ำยังมาเป็นแม่ครัวให้หลางอ๋องผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่นี่อีก

ตอนที่เขาเข้ามาเมื่อครู่เห็นชัดถนัดตา หลางอ๋องจงใจโน้มตัวประชิดเข้าใกล้ฉยงเหนียง เจตนาจะหยอกเอินแทะโลมนางอย่างแจ่มแจ้งยิ่ง เห็นชัดว่าหมายตาน้องสาวของเขาอยู่

คิดมาถึงตรงนี้หลิ่วเจียงจวีก็เอ่ยเสียงหนัก โดยไม่มัวคำนึงถึงคำกำชับของบิดามารดาอีก “ข้าน้อยเชื่อว่าหลางอ๋องน่าจะได้ยินข่าวและรู้เรื่องลับในสกุลหลิ่วแล้ว ฉยงเหนียงคือน้องสาวที่อยู่ร่วมกับข้าน้อยทุกเช้าค่ำมานานสิบห้าปี บัดนี้นางตกยาก ข้าน้อยมีเหตุผลใดที่จะไม่ยุ่งเกี่ยว”

ฉู่เสียแสนจะไม่ชอบฟังคำว่า ‘อยู่ร่วมกันทุกเช้าค่ำ’ ในเมื่อเป็นบุรุษสตรีที่ไร้ซึ่งความเกี่ยวพันทางสายเลือดก็พึงเลี่ยงคำครหาใช่หรือไม่ ทว่าหลิ่วเจียงจวีผู้นี้กลับดึงดันจะเอ่ยถึงความผูกพันของตนเองกับฉยงเหนียง…

เมื่อในใจอึดอัดขัดเคือง ฉู่เสียย่อมต้องระบายออกมา ใบหน้าอันหล่อเหลาที่ยามปกติก็เคร่งขรึมไม่ช่างยิ้มอยู่แล้วยิ่งเยียบเย็นขึ้นอีกหลายส่วน “หากมิใช่ข้าเห็นกับตาว่าเจ้าช่วยน้องสาวแท้ๆ แจกหนังสือรวมบทกวีไปทั่ว เพียงฟังจากคำพูดในตอนนี้ก็คงจะเชื่อว่าเจ้ากับแม่ครัวของข้าเป็นพี่น้องที่ผูกพันแน่นแฟ้นจริงๆ”

ฉู่เสียพูดพลางโยน ‘หนังสือรวมบทกวีธารกระจ่าง’ เล่มนั้นไปที่ข้างเท้าหลิ่วเจียงจวี ก่อนเอ่ยต่อด้วยสีหน้าดูแคลน “พวกเจ้าสกุลหลิ่วอยากจะสลับตัวบุตรสาวแท้ๆ คืนมา เดิมทีนี่เป็นเรื่องในครอบครัวพวกเจ้า ไม่มีผู้ใดสามารถก้าวก่ายได้ แต่ในเมื่ออีกคนก็เป็นบุตรสาวที่เลี้ยงดูมาหลายปี พวกเจ้ากลับไม่เห็นแก่ความผูกพันแม้แต่น้อย ทำตัวเยี่ยงโจรที่น่าอดสู ขโมยบทกลอนของผู้อื่นไปสร้างชื่อหน้าตาเฉย จวนหลางอ๋องของข้าแม้อยู่ห่างไกลถึงเจียงตง ทว่าของกินของใช้ก็ไม่ต่างจากสกุลหลิ่วนักหรอก ในเมื่อชุยเจียงฉยงเป็นคนในจวนข้า ข้าย่อมปฏิบัติต่อนางอย่างเป็นธรรม หัวหน้าองครักษ์หลิ่วโปรดระวังคำพูดด้วย อย่าได้ก้าวก่ายเรื่องคนในจวนอ๋อง”

หลิ่วเจียงจวีฟังจนตะลึงงัน ก้มหน้าเพ่งมองไปยังหนังสือรวมบทกวีเล่มนั้น

แต่เล็กเขาก็ชื่นชอบวิชายุทธ์ ไม่นิยมอักษรและโคลงกลอน เมื่อมารดานำหนังสือรวมบทกวีที่ทำขึ้นเองมาบอกว่าเป็นผลงานของหลิ่วผิงชวนน้องสาวเขา ให้เขานำไปแจก ตอนนั้นเขาไม่ได้พลิกอ่านด้วยซ้ำ เพียงทำตามคำสั่ง นำไปมอบให้แขกเหรื่อในงานเลี้ยงอ่าน ไหนเลยจะคาดคิดว่าแท้ที่จริงหนังสือเล่มนี้เป็นผลงานของฉยงเหนียง!

ฉู่เสียคร้านจะดูสีหน้าเสียใจภายหลังของหลิ่วเจียงจวี หลังจากพูดถากถางจบก็เอ่ยเสียงกังวาน “ฉังจิ้น ส่งแขก! คนที่เข้าเวรในสวนวันนี้ให้ไปรับโทษโบยห้าสิบไม้ด้วยตนเอง คราวหน้าหากปล่อยใครเข้ามาส่งเดชอีก จงลงโทษโบยจนกว่าจะตาย!”

เมื่อครู่องค์หญิงยงหยางยืนอยู่ด้านข้างรับฟังเรื่องบุญคุณความแค้นของลูกแท้ลูกเลี้ยงสกุลหลิ่วอย่างกังขา นางจดจ่อจนลืมจุดประสงค์เดิมที่มาเยือน กระทั่งได้ยินฉู่เสียออกคำสั่งเชือดไก่ให้ลิงดูนี้ นางถึงขอบตาแดงเรื่อ ทว่าฉู่เสียโกรธขึ้นมาแล้ว ขืนตอนนี้นางใช้แข็งปะทะแข็งกับเขาย่อมไม่มีผลดีเป็นอันขาด

นางวิ่งตามหลังฉู่เสียต้อยๆ มาตั้งแต่เล็ก สังเกตดูสีหน้าเขาจนเคยชินแล้ว ทั้งไม่กล้าวางอำนาจในฐานะคนของราชวงศ์ จึงได้แต่ฝืนข่มความน้อยเนื้อต่ำใจลงไปแล้ววางเทียบเชิญฉบับหนึ่งบนโต๊ะของเขา “พรุ่งนี้คือเทศกาลซั่งซื่อ ในวังจะครึกครื้นยิ่ง หวังว่าพี่วั่งซานจะเจียดเวลาไป” จบคำนางก็ไม่ไยดีหลิ่วเจียงจวี สูดจมูกวิ่งซอยเท้าออกไปทั้งน้ำตา

หลิ่วเจียงจวีกำหนังสือรวมบทกวีเล่มนั้นไว้แน่น มุ่นคิ้วเข้มพลางเดินตามออกไป

ชั่วพริบตาห้องหนังสือก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบเช่นกาลก่อน