ทดลองอ่าน เกิดใหม่เพื่อคืนฐานะเดิม บทที่ 9

เห็นเมี่ยวหลิงมีท่าทางเช่นนี้ ต่อให้ปริปากตอบมาฉยงเหนียงก็ไม่กล้าเชื่อง่ายๆ แล้ว ดังนั้นนางจึงวิ่งไปสอบถามฉู่เซิ่งโดยตรงเสียเลย

ฉู่เซิ่งเห็นฉยงเหนียงทำงานขึงขัง คิ้วตาของผู้อาวุโสก็พลันประดับยิ้ม “เช่นนี้ถูกต้องแล้ว พวกเราคนเป็นบ่าวขอเพียงใส่ความตั้งใจ เจ้านายย่อมจะเห็นอยู่ในสายตา เงินห้าเฉียนเปลี่ยนเป็นห้าตำลึงก็แค่เจ้านายขยับริมฝีปากบนล่างกระทบกันเท่านั้น…”

เมื่อชมเชยจบ เขาก็บอกเล่าความชอบด้านอาหารการกินของฉู่เสีย เนื่องจากพื้นที่ศักดินาอยู่ที่เจียงตง ใช้ชีวิตอยู่ใกล้น้ำ สิ่งที่ชอบกินที่สุดย่อมเป็นปลา เนื้อสัตว์คือสิ่งที่แต่ละมื้อจะขาดมิได้ ส่วนพืชผักนั้นไม่มีข้อห้ามเป็นพิเศษ ล้วนกินได้ทุกอย่าง

ฉยงเหนียงจดบันทึกทีละหัวข้ออย่างละเอียด ก่อนตัดสินใจทันทีว่าเย็นนี้จะนึ่งปลา

ปลาที่ส่งมาถึงคฤหาสน์ล้วนเลี้ยงอยู่ในโอ่งขนาดใหญ่ใบหนึ่ง ฉยงเหนียงม้วนแขนเสื้อจับปลาดอกกุ้ย หนึ่งตัวมาผ่าท้องด้วยตนเอง อีกทางหนึ่งก็นำหน่อไม้ฤดูหนาวตากแห้งอย่างดีไปแช่น้ำ นำผิวส้มตากแห้งไปแช่ให้นิ่มแล้วขูดเนื้อในออกจนเกลี้ยงเกลาก่อนหั่นเป็นเส้น ค่อยหันมาปรุงน้ำสำหรับราดปลา รอจนเตรียมวัตถุดิบรองครบถ้วนและจัดการปลาสะอาดแล้ว ถึงวางรองด้วยต้นหอมที่หั่นเป็นท่อนๆ วางปลาแล้วโรยด้วยเส้นผิวส้ม เนื้อหมูที่หั่นเป็นเส้น และเห็ดหอมซอย จึงยกลังถึงขึ้นนึ่ง

ฉยงเหนียงรู้ว่าอาหารที่ยิ่งเรียบง่ายก็ยิ่งทดสอบพื้นฐานฝีมือ อย่างเช่นการนึ่งปลา ระยะเวลาที่อยู่ในลังถึงต้องควบคุมให้ดี หาไม่รสชาติสดของปลาก็จะสลายไป น้ำราดปลาที่ปรุงขึ้นก็เป็นตัวตัดสินรสสัมผัสของปลาที่นึ่งด้วยเช่นกัน

รอจนทำเครื่องเคียงเสร็จ ปลานึ่งก็ออกจากลังถึงได้พอดี ไม่ต้องให้ใครมาสั่งฉยงเหนียงก็รีบจัดใส่ถาดยกไปให้ฉู่เสียกินตอนร้อนๆ

คราวนี้สถานที่กินอาหารเปลี่ยนเป็นศาลารับลมที่อยู่ริมทะเลสาบของคฤหาสน์

ฉู่เสียสะบัดชายชุดยาวนั่งลงข้างโต๊ะเตี้ย คีบเนื้อปลาหนึ่งตะเกียบจุ่มน้ำราดปลาก่อนส่งเข้าปาก

หางตาเขาเหลือบเห็นแม่ครัวตัวน้อยนั้นแม้คุกเข่าอยู่กับพื้น ทว่าลำคอยืดตรงมองดูเขาอยู่ คล้ายกำลังรอคำวิจารณ์จากเขา ฉู่เสียจึงพลันนึกสนุก จงใจกินปลาอย่างเชื่องช้าโดยไม่พูดไม่จา

ย่อมไม่เหมาะที่ฉยงเหนียงจะซักถาม นางจึงได้แต่มองเขากินทีละคำราวกับกำลังกลืนยา

รอจนเวลาพอสมควรแล้ว ฉู่เสียถึงได้วางชามกับตะเกียบแล้วเอ่ยปากถาม “ปกติเจ้ากินเจหรือ”

ฉยงเหนียงถูกถามจนชะงักไปเล็กน้อย “มิใช่เจ้าค่ะ ข้าน้อยเพียงแต่ถนัดทำอาหารเจ”

“ปลานี้แม้ทำได้สดหอม ทว่าขาดรสที่เข้มข้นไปบ้าง ข้าชอบกินเนื้อสัตว์ที่รสจัดหน่อย นึ่งปลาคราวหน้าราดน้ำมันหมูร้อนๆ เคลือบลงไปหนึ่งชั้น กากหมูป่นที่เคี่ยวน้ำมันออกแล้วก็โรยหน้าลงไปสักเล็กน้อย”

ฉยงเหนียงฟังจบก็ตะลึงงัน นึกฉงนว่าทำเช่นนี้จะไม่มันเกินไปหรือไร แต่เมื่อคิดดูอีกที นางก็ตัดสินใจว่าคราวหน้าจะทำตามวิธีของเขา นางอยากชิมดูว่ารสสัมผัสจะดียิ่งขึ้นเฉกเช่นที่เขาบอกมาหรือไม่