ทดลองอ่าน เชิดรักมังกรซ่อนเงาหงส์ บทที่ 5-6

วันรุ่งขึ้นหลังจากหิมะตกก็เป็นวันที่อากาศหนาวจัดอย่างแท้จริง เดิมทีเนี่ยชิงหลินคิดไปเองว่าตนไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมประชุมราชสำนักแล้ว จึงซุกตัวอยู่ในผ้าห่มบนเตียงฆ่าเวลาพร้อมกับค่อยๆ ละเลียดกัดกินพุทราเชื่อมที่เหลืออยู่ครึ่งจานไปจนหมด

คิดไม่ถึงว่าจะมีรถม้าจากสำนักราชยานมาจอดรออยู่ที่หน้าประตูตำหนักเสียอย่างนั้น ขันทีที่ปรนนิบัติรับใช้ในที่ประชุมราชสำนักวิ่งกระหืดกระหอบมาถ่ายทอดคำพูดของท่านราชครูว่าให้ฮ่องเต้น้อยเตรียมตัวให้พร้อมโดยเร็วเพื่อไปเข้าร่วมประชุมราชสำนัก

ความคิดปุบปับชั่วแล่นของท่านราชครูทำเอาตำหนักบรรทมโกลาหลทันที หลังจากเนี่ยชิงหลินล้างหน้าล้างตาอย่างเร่งรีบแล้ว ยังไม่ทันได้สวมพระมาลาและสายคาดเอวให้เรียบร้อยดีด้วยซ้ำ นางก็ก้าวพรวดพราดขึ้นไปบนรถม้าแล้ว

รถม้ารีบเคลื่อนไปโดยไม่หยุดพัก ยังดีที่มาถึงทันเวลา ขณะที่เพิ่งนั่งลงบนบัลลังก์มังกร เสียงตีกลองที่ประตูอู่เหมินก็ดังขึ้น ขุนนางต่างทยอยเข้ามาในลานกว้างหน้าตำหนัก จนกระทั่งเหล่าขุนนางนับร้อยเดินเรียงแถวเข้าท้องพระโรงกันไปแล้ว ราชครูเว่ยถึงค่อยเยื้องย่างออกมาจากห้องโถงด้านข้าง หลังถวายบังคมฮ่องเต้แล้วจึงค่อยนั่งลงบนเก้าอี้มังกรวารีประจำตำแหน่งของตน

ต่อมาก็เป็นช่วงเวลาออกว่าราชกิจของบ้านเมืองอันยาวนาน โดยปกติแล้วเนี่ยชิงหลินอยู่แต่ในวังชั้นในไม่ได้ยินเรื่องราวอะไรมากมายถึงเพียงนี้ บัดนี้พอได้ฟังรายงานจากทั้งขุนนางบุ๋นและขุนนางบู๊สักพักหนึ่ง นางก็รู้สึกว่าแต่ละเรื่องนั้นไม่ว่าจะเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กล้วนแต่น่าเป็นห่วงทั้งสิ้น มีทั้งพื้นที่แถบนี้แห้งแล้งจนราษฎรทั้งอำเภออดตาย พื้นที่แถบนั้นน้ำหลากจนผู้คนจำนวนมากต้องลี้ภัยออกมา บ้างก็มีชาวหูบางเผ่าตามแถบชายแดนก่อความไม่สงบอีกแล้ว…

ฟังไปเรื่อยๆ จิตใจของเนี่ยชิงหลินก็ค่อยๆ สงบลง เมื่อวานนี้เนื่องจากถูกท่านราชครูมาหาเรื่องโดยไม่ทันตั้งตัว ทำเอานางไม่ได้นอนไปครึ่งค่อนคืน ได้แต่พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง อีกทั้งเพราะกินอาหารไม่อิ่มมาโดยตลอด รวมถึงมีภาวะเลือดและลมพร่องมาตั้งแต่เกิด เมื่อความง่วงงุนมาเยี่ยมเยือน แม้แต่เทพเจ้าที่ทรงพลังที่สุดก็ไม่อาจต้านทานนางได้

ดังนั้นเนี่ยชิงหลินจึงหดคอเข้าไปในเสื้อคลุมมังกรตัวใหญ่เทอะทะ นางก้มศีรษะลงเล็กน้อยพลางหรี่ตาเตรียมงีบหลับสักตื่นหนึ่ง ระหว่างที่กำลังครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่นั้นนางก็คิดไปพลางๆ ว่า บัลลังก์มังกรใต้บั้นท้ายข้านี้มีอะไรน่านั่งนักนะ ราชครูผู้นี้ก็ปลงไม่ตกแท้ๆ เสด็จพ่อต่างหากที่โชคดีได้หลบไปเสวยสุขอยู่เบื้องล่างแล้ว ได้แต่หวังว่าเหล่าสนมชายาคนโปรดสองสามคนนั้นที่ท่านราชครูสั่งฆ่าทิ้งตั้งตอนแรกยังคงงามพริ้งอยู่ อย่าปล่อยเสด็จพ่อผู้มักมากในตัณหาราคะต้องหงอยเหงาเปล่าเปลี่ยวอยู่ที่นั่นคนเดียวก็แล้วกัน…

ในที่สุดการประชุมราชสำนักก็สิ้นสุดลงเสียที เนี่ยชิงหลินฝันไปหลายตลบแล้ว จนกระทั่งขันทีเปล่งเสียงตะโกนขึ้นว่า “เลิกประชุมได้!” นางจึงงัวเงียตื่นขึ้นมา

คราวนี้ถึงได้ตระหนักว่าท่านราชครูซึ่งเอี้ยวตัวมาอยู่ก่อนแล้วกำลังปรายนัยน์ตาหงส์ของเขามองนางอยู่

เว่ยเหลิ่งเหยาเองก็เพิ่งเกิดความคิดปุบปับเมื่อตอนตื่นนอนตอนยามอิ๋น ของเช้าวันนี้ โดยให้เรียกฮ่องเต้น้อยพระองค์นี้ร่วมประชุมราชสำนักด้วย

ถึงแม้ผิงซีอ๋องจะเป็นคนชั่วช้าสารเลว แต่เขาก็ได้เตือนสติราชครูเว่ยไว้ว่า…แม้สถานการณ์บ้านเมืองจะสงบแล้ว แต่แผ่นดินที่งดงามแห่งนี้เบื้องหน้ายังคงเป็นคนสกุลเนี่ยปกครองอยู่ดี

ฮ่องเต้น้อยถึงแม้จะเป็นเพียงเครื่องประดับ แต่มารยาทตามราชประเพณีระหว่างฮ่องเต้กับขุนนางที่ปรากฏต่อหน้าธารกำนัลยังคงต้องดำเนินไปตามครรลอง ถึงอย่างไรตอนนี้แว่นแคว้นก็ยังไม่มั่นคง เผชิญทั้งศึกในและศึกนอก การสนับสนุนเจ้าเด็กน้อยแซ่เนี่ยผู้นี้ไม่เพียงแต่เป็นการให้ลูกกลอนสงบใจแก่เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊นับร้อยเท่านั้น แต่ยังสามารถอุดปากผู้คนในใต้หล้าได้อีกด้วย

นอกจากนี้ราชครูเว่ยยังเกิดอยากรู้ขึ้นมาว่าอายุสิบห้าก็ไม่นับว่าเด็กแล้ว ก็ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กน้อยนี่จะมีท่าทีอย่างไรเมื่อมาเข้าร่วมประชุมราชสำนักเป็นครั้งแรก

ทว่าหลังจากนั้นไม่นานเสียงกรนเบาๆ ก็เป็นคำตอบอันแสนกระจ่างแก่ราชครูเว่ยแล้ว

หากเลือกราษฎรต้าเว่ยธรรมดาสักคนหนึ่งซึ่งมีใจรักบ้านเมือง พอได้ยินรายงานในฎีกาแล้วล้วนต้องเดือดเนื้อร้อนใจเป็นกังวลร้อนในจนมีตุ่มแผลพุพองผุดขึ้นที่มุมปากไปแล้ว แต่เหลนรุ่นที่สี่ขนานแท้แห่งราชวงศ์ต้าเว่ยผู้นี้ช่างงามหน้านัก กลับผล็อยหลับไปในทันทีเสียนี่