ทดลองอ่าน เชิดรักมังกรซ่อนเงาหงส์ บทที่ 5-6

โชคดีที่เหล่าขุนนางอยู่ห่างจากบัลลังก์มังกรค่อนข้างไกล ท่านั่งของฮ่องเต้น้อยก็แปลกประหลาด คอเสื้อคลุมมังกรที่กว้างบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง ถึงได้ไม่ถูกขุนนางบุ๋นบู๊ที่อยู่เบื้องล่างจับพิรุธเอาได้

ราชครูเว่ยมองฮ่องเต้น้อยที่ผล็อยหลับจนแก้มเป็นสีชมพูระเรื่อ นัยน์ตาปรือปรอย แล้วก็อดที่จะแค่นฮึอย่างเย็นชาออกมาคราหนึ่งไม่ได้

เสียงแผ่วเบานี้ทำให้เด็กน้อยนั่นรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที รีบเหยียดแขนออกแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดมุมปาก พอพบว่าไม่มีคราบน้ำลายไหลย้อยจึงค่อยโล่งอก

อาโต่วที่หนุนไม่ขึ้น! ถึงแม้เว่ยเหลิ่งเหยาจะลอบถ่มน้ำลายใส่อีกฝ่ายในใจ แต่ภายนอกเขายังคงต้องรักษามารยาทต่อหน้าธารกำนัลอยู่ดี

ถึงแม้โอรสสวรรค์ที่มีพระชนมายุสิบห้าพรรษาจะยังไม่สามารถออกว่าราชการด้วยตนเองได้ แต่ก็ต้องเรียนรู้วิธีการปกครองบ้านเมืองจากขุนนางผู้สำเร็จราชการแทนคนสำคัญ ทุกวันต้องอุดอู้อยู่ในห้องตำราเป็นเวลาหลายชั่วยาม นี่เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ดังนั้นหลังจากเลิกประชุมราชสำนักและกินอาหารกลางวันอย่างเร่งรีบแล้ว ฮ่องเต้น้อยก็ถูกราชครูเว่ยพาตัวไปที่ห้องตำราทันที

ห้องตำราอันโอ่โถงได้รับการเคลื่อนย้ายข้าวของจัดวางใหม่ตามความต้องการของท่านราชครู ข้างโต๊ะไม้หนานมู่ ขลิบทองขนาดใหญ่ของท่านราชครูมีเก้าอี้เพิ่มมาตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นที่นั่งของเนี่ยชิงหลินนั่นเอง

หลังจากนั้นไม่นานขุนนางเก่าแก่หลายคนก็เข้ามารายงานเรื่องสำคัญต่างๆ ครั้นเห็นท่าทางของฮ่องเต้น้อยที่อ่านฎีกาอย่างเอาจริงเอาจัง แววตาของพวกเขาต่างก็เป็นประกาย รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจขึ้นมาบ้าง จึงรายงานราชกิจต่างๆ ด้วยความกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

เนี่ยชิงหลินนั่งไปได้สักพักหนึ่ง หลังจากมองดูขุนนางอาวุโสหลายคนเดินเข้าเดินออกห้องตำราทีละคนเพื่อรายงานเรื่องราชกิจปลีกย่อยต่อท่านราชครูแล้ว นางพลันรู้สึกว่าการที่ตนมานั่งเป็นไม้ประดับเช่นนี้ก็พอเป็นประโยชน์พอควรแล้ว ครั้นเหลือบไปเห็นเตียงนุ่มในห้องชั้นในของห้องตำราซึ่งดูน่านอนมาก นางจึงถามท่านราชครูด้วยเสียงแผ่วเบาว่าขอให้ตนเข้าไปในห้องชั้นในเพื่ออ่านจื่อซู สักพักได้หรือไม่

เว่ยเหลิ่งเหยากำลังยุ่งอยู่กับการอ่านและให้คำแนะนำบนฎีกาที่ยื่นมา จึงคร้านจะสนใจฮ่องเต้น้อยไปชั่วขณะหนึ่ง เพียงโบกมือเป็นเชิงอนุญาตให้นางเข้าไปได้

เนี่ยชิงหลินเดินไปถึงหน้าชั้นวางหนังสือพลางกวาดตามองรอบหนึ่ง บรรดาหนังสือที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นจนละลานตาไปหมดนั้นไม่มีเล่มที่นางต้องการเลย ในห้องตำราของเชื้อพระวงศ์หาเรื่องเกี่ยวกับยอดบุรุษกับโฉมงามได้ยากเย็นนัก หลังจากค้นหาตรงนั้นตรงนี้อยู่เป็นนาน ในที่สุดนางก็จำต้องเลือกเอาบันทึกการเดินทางมาเล่มหนึ่ง ซึ่งบอกเล่าเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของสถานที่ต่างๆ ไว้อย่างน่าสนใจ พอให้นางอ่านฆ่าเวลาได้บ้าง

เนี่ยชิงหลินหนีบหนังสือไว้ใต้วงแขนแล้วถอดรองเท้า ขึ้นไปบนเตียงอันอบอุ่น นอนคว่ำอ่านหนังสือไปได้สักพักหนึ่ง เนื่องจากวันนี้ทั้งวันนางยังไม่ได้พักผ่อนจริงจังเลย อาหารกลางวันในท้องก็ยังย่อยไม่เสร็จดี สมองของนางล้าเสียเหลือเกิน แม้จะพยายามฝืนลืมตาเต็มที่ แต่ก็สะลึมสะลือแล้วผล็อยหลับไปจนได้

ส่วนราชครูเว่ยทางนั้นตรวจฎีกามาครึ่งค่อนวันแล้ว ในที่สุดเขาก็สะสางจนเสร็จ ทว่าตัวเขาเองออกจะง่วงงุนอยู่สักหน่อย รับรู้ได้ว่าเวลาผ่านไปมากแล้ว อีกสักครู่เขาก็ต้องไปตรวจค่ายเพี่ยวฉีที่นอกเมือง หากจะกลับไปพักผ่อนที่จวนราชครูแล้วค่อยออกมาใหม่ก็ดูอ้อมไปอ้อมมาไกลกว่าเดิม มิสู้พักอยู่ที่นี่สักประเดี๋ยวแล้วค่อยออกเดินทางจากวังตรงไปเลยดีกว่า

ครั้นคิดดังนี้เขาจึงสั่งไม่ให้องครักษ์และข้ารับใช้คนอื่นๆ ที่อยู่ด้านนอกห้องเข้ามาข้างใน จากนั้นเขาก็เดินเลี้ยวเข้าไปยังห้องชั้นใน