ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 2

ตอนเสิ่นหุยตื่น ช่วงเอวและท้องเจ็บเหมือนจะฉีกขาด ยาขมเร่งระดูนั่นออกฤทธิ์ช้าไปหนึ่งวันและมีอาการรุนแรง ทรมานจนใบหน้าเล็กของเสิ่นหุยซีดขาว

“ที่ผ่านมาเหนียงเหนียงไม่เจ็บปวดรุนแรงเช่นนี้ คิดว่าคงเป็นผลกระทบของยานั่น เดือนหน้าคงไม่เป็นเช่นนี้แล้วเพคะ” สือซิงฉวยโอกาสตอนนางกำนัลคนอื่นไม่อยู่กระซิบพูดข้างหูของเสิ่นหุย จากนั้นก็ป้อนพุทราเชื่อมน้ำผึ้งหนึ่งชิ้นใส่ปากของเสิ่นหุย

เสิ่นหุยกลับไม่ใส่ใจ เพราะระดูมาแล้วจึงรู้สึกโล่งใจไม่น้อย แต่พอคิดว่าอีกสักครู่ต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ใบหน้าเล็กของนางก็ซีดขาวยิ่งขึ้นทันที

วันนี้นางต้องไปเซ่นไหว้ที่ศาลบรรพชนพร้อมกับฮ่องเต้

เสิ่นหุยสวมชุดทรงฮองเฮาที่งดงามภูมิฐาน นั่งเกี้ยวหงส์เดินทางไปตำหนักชั้นหน้า ชุดทรงฮองเฮาที่หนาหนักใช่ว่าจะไม่พอดีตัว แต่ยามสวมบนร่างนางที่มีความไร้เดียงสาหลายส่วน ทำให้ดูไม่เข้ากันอยู่บ้าง

ตอนที่เกี้ยวหงส์ของนางมาถึง ฮ่องเต้ก็มาถึงก่อนแล้ว เขานั่งอยู่บนเกี้ยวมังกรด้วยท่าทางเหนื่อยล้า

เสิ่นหุยกัดริมฝีปาก มือเล็กกำแน่นโดยไม่รู้ตัว นางลอบถอนหายใจคราหนึ่ง ทำให้ตนเองสงบสติอารมณ์แล้วเกาะมือของเฉินเยวี่ยเดินลงจากเกี้ยวหงส์ เดินไปที่หน้าเกี้ยวมังกรแล้วคารวะตามพิธีการ

พอได้ยินเสียงทักทายอ่อนหวาน ฮ่องเต้จึงเลื่อนสายตาไปที่ร่างเสิ่นหุย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพูดว่า “ขึ้นมา”

เสิ่นหุยจำต้องเดินขึ้นเกี้ยวมังกร นั่งลงข้างกายฮ่องเต้อย่างอกสั่นขวัญแขวน

ตอนออกเดินทางฮ่องเต้มองดูประตูวังที่เปิดกว้างอยู่ไม่ไกล จู่ๆ ก็มองไปโดยรอบแล้วถามขันทีรุ่นเล็กข้างกาย

“เผยไหวกวงเล่า”

เห็นได้ชัดว่าขันทีรุ่นเล็กไม่รู้เรื่อง เพียงตอบว่า “บ่าวไม่ทราบ ให้ไปถามเดี๋ยวนี้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ไปตามเผยไหวกวงมาหาเรา! รีบไป! ไป!”

“พ่ะย่ะค่ะๆๆ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้!”

ชั่วขณะนั้นเสิ่นหุยรับรู้ถึงอารมณ์ที่แปรปรวนของฮ่องเต้ที่อยู่ข้างกายได้อย่างชัดเจน เขาไม่สบายใจมาก กำลังกลัวว่าจะถูกลอบสังหารกระมัง ใช่แล้ว ตอนนี้แคว้นศัตรูจับจ้องตาเป็นมัน ภายในแคว้นคนที่พร้อมลุกขึ้นต่อต้านก็มีนับไม่ถ้วน แคว้นต้าฉีมีศึกทั้งภายในและภายนอก คนที่อยากสังหารฮ่องเต้มีมากจนนับไม่ไหว

เสิ่นหุยถึงขั้นคิดว่าออกจากวังวันนี้หากพบมือสังหารบุกมาสังหารฮ่องเต้ นั่นก็คงไม่เลวจริงๆ…

นางกำลังคิดอะไรส่งเดช จู่ๆ ฮ่องเต้ก็หันหน้ามามองนาง