ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 5

ตอนนี้เสิ่นหมิงอวี้พอจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว นางยอบกายคารวะแล้วรีบวิ่งกลับไป

รอจนได้นั่งประจำที่ตรงที่นั่งด้านหน้า ลั่วซื่อก็หาเหตุผลลอบกลับไปที่ตำหนักหย่งเฟิ่ง ไม่กล้าอยู่ต่อ รีบร้อนพาบุตรสาวออกจากวังไป

เสิ่นหุยได้ข่าวจากนางกำนัลก็รู้ว่าลั่วซื่อสองแม่ลูกออกจากวังไปแล้วจึงค่อยรู้สึกโล่งอก

นางหันหน้าไปมองฮ่องเต้ที่ยังดื่มสุราอยู่ ฮ่องเต้ดูเมามายอย่างเห็นได้ชัด

ฮ่องเต้หลังเมาสุรามีนิสัยเป็นเช่นไร วันที่เสิ่นหุยเข้าวังก็ได้เห็นแล้ว นางรู้สึกกังวลใจขึ้นมา ขอให้วันนี้อย่าได้เกิดเรื่องไม่คาดคิดอะไรขึ้นเลย

จริงดังคาด ผ่านไปไม่นานฮ่องเต้ก็เริ่มพูดจาเหลวไหล

ในงานเลี้ยงค่อยๆ เงียบลง เหล่าสนมชายาและขุนนางใหญ่กับครอบครัวที่นั่งอยู่เต็มงานต่างเงียบสนิท กลัวว่าจะเกิดเรื่อง ทุกคนรู้ว่าฮ่องเต้เบาปัญญาบ้าตัณหา หากเขาดื่มสุราจนเมามายจะเปลี่ยนเป็นคนโหดร้าย

มีคนส่งข่าวให้เผยไหวกวง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็มาถึง เขาเดินไปประคองฮ่องเต้แล้วพูดว่า “ฝ่าบาททรงเมามายแล้ว เสด็จกลับไปพักผ่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ดึงแขนของเผยไหวกวงแล้วหัวเราะคิกคัก “ไหวกวงเองหรือ! ขุนนางใหญ่เหล่านี้น่ารำคาญยิ่ง เจ้าถูกใจเราที่สุด!” เขาหัวเราะอีกแล้วพูดว่า “ขุนนางหญิงที่มอบให้เจ้าครั้งก่อนไม่ตรงใจ เจ้าต้องการใคร เจ้าต้องการใครเราให้เจ้าหมด!” จากนั้นก็ยืนขึ้นด้วยร่างที่โงนเงน กวาดแขนไปทั่วหนึ่งรอบ “สนมชายาในตำหนักในเจ้าเลือกได้ตามใจชอบ!”

เหล่าสนมชายาในที่นี้ไม่มีใครไม่ตกใจ

เผยไหวกวงขมวดคิ้วเล็กน้อย ฮ่องเต้เมามายอย่างหนักและดึงแขนเสื้อของเขาจนยับแล้ว

ด้วยเหตุนี้เผยไหวกวงจึงคลายมือออก ปล่อยให้ฮ่องเต้โซเซถอยหลังไปหลายก้าวแล้วยืนด้วยตนเอง

เผยไหวกวงรับผ้าเช็ดหน้าที่หวังไหลยื่นมาให้แล้วจัดแขนเสื้อด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

นับวันเขายิ่งหมดความอดทนกับฮ่องเต้ชั่วผู้นี้มากขึ้นทุกทีแล้ว

ฮ่องเต้พูดจาเหลวไหลขณะเดินผ่านโต๊ะจัดเลี้ยง เขาเห็นหญิงงามที่ออกเรือนแล้วคนหนึ่ง จึงยิ้มแล้วเดินเข้าไปดึงร่างหญิงงามขึ้นแบกใส่บ่าแล้วเดินไปข้างหน้า

“ท่านแม่!” เด็กชายอายุหกเจ็ดขวบคนหนึ่งร้องไห้จะวิ่งตามไป

บิดาของเขาตาแดงก่ำรีบวิ่งไปอุ้มเขา ใช้มือที่สั่นเทาปิดปากของบุตรชาย

ฮ่องเต้เดินไปไม่กี่ก้าวก็วางหญิงงามบนบ่าลงบนโต๊ะทันทีแล้วโน้มกายลง ทำให้คนทั้งโต๊ะตกใจจนคุกเข่าลงกับพื้น

เสิ่นหุยมองภาพเหตุการณ์นี้ด้วยใบหน้าซีดขาว

นางนึกถึงนางกำนัลรุ่นเล็กที่ร้องไห้อยู่อีกฝั่งของฉากบังตาในคืนวันนั้นขึ้นมาในทันใด

นางทำอะไรได้บ้าง

มือที่ถือผ้าเช็ดหน้ากำแน่นมากขึ้น

เผยไหวกวงมองการกระทำเหลวไหลของฮ่องเต้ด้วยสายตาเย็นชา กำลังจะสั่ง ‘กางม่าน’ อย่างรำคาญใจก็ได้ยินเสียงไม่ดังพูดขึ้น

“ใครก็ได้เข้ามาที”

เขาหันหน้ามองไปทางฮองเฮาน้อย

“ใครก็ได้เข้ามาที!” เสิ่นหุยพูดเสียงดังอีกหนึ่งรอบ “ฝ่าบาททรงเมามายแล้ว ส่งพระองค์กลับตำหนักหยวนหลง!”

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นหุยพูดเสียงดังต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้

แต่จะมีใครฟังนางหรือไม่

องครักษ์ นางกำนัล ขันที และขุนนางที่มาร่วมงานเลี้ยงต่างไม่ขยับเขยื้อน

หน้าโต๊ะหินอ่อนที่เรียบเนียนสะท้อนลายหงส์บนเสื้อของนาง

นางเป็นฮองเฮามิใช่หรือ

ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงเห็นฮองเฮาน้อยลุกขึ้นยืน

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 13 มี.ค. 69